BarEya - Nie dla ludzi o słabej głowie

Nożyczki i pędzle - poglądów frędzle

2011-03-02T00:24:00.004+01:00

Dawno temu miałem nożyczki i sterte gazet.
Po pędzle z bobrowego włosia jeżdziło się z Zielonej Góry do Wrocławia pociągiem 7.10.
Trzeba było zabierać ze sobą panią profesor, gdyż tylko pani z dyplomem mogła kupić pędzle na wrocławskich „jatkach”.
Jeśli chciałeś mieć pędzle musiałeś mieć dyplom, jeśli chciałeś mieć dyplom musiałeś mieć pędzle.
Takie były czasy.
W pewnym sensie są do dzisiaj.
Nożyczki i sterty gazet są do dzisiaj.

Auto-stratą do nieba

Budowa budowy

Spłukiwanie

Orzeźwiająca rzeź

Ukrzyżowane myśli

Wrzechświat

Sny o snach

Robotnik na budowie

Kobieta Michała

Poezja Babuni

2011-02-04T18:46:00.000+01:00

Szykuje się do obchodów setnych urodzin.

Nazywa się: Toyo Shibata.
Japonka.
W wieku 92 lat zaczęła pisać wiersze.
Debiutancki tomik „Kujikenaide” (Nie trać nadziei) sprzedał się w nakładzie 1.5 mln egzemplarzy.
Autorka wydała tomik własnym sumptem.
Zawiera 42 wiersze.
Mówi się, że jej wiersze są kojącym balsamem dla borykającego się z kryzysem i szybko starzejącego się społeczeństwa Japonii.
„Kujikenaide” jest absolutnym przebojem w księgarskiej liście Oricon i znalazła się wśród 10 najpopularniejszych książek zeszłego roku.
Autorka tłumaczy, że jej wiersze o takich tytułach jak: „Wszystkie marzenia są równe” czy „Wyluzuj, nie spinaj się) mają być wyrazem wdzięczności dla ludzi, którzy sprawili, że jest naprawdę szczęśliwa, i przygotowuje następną antologię.

p.s. Przydałby mi się ten tomik wierszy. Szczególnie tej jeden wiersz: „Wyluzuj, nie spinaj się”.

Dziadek z tatarem w dłoni - cz.6 - Koniak, pokój ciszy, wypadek.

2011-01-19T22:57:00.001+01:00

– Co my wczoraj paliliśmy, dynamit? Plakat do mnie mówił. Co to było do cholery?
– No, trzeba przyznać, że kolega Max przywiózł zieleninkę, po której skok z tego okna – wskazał palcem długowłosy obracając się – byłby miły i przyjemny, przynajmniej przez chwilę – dodał zasmucony.

– Idźcie sami – powiedział Robert.

– Jak to? Jacques spojrzał na niego z rozmytą miną.

– Idźcie sami, mówię niewyraźnie?

– Mówisz wyraźnie, ale niezrozumiale – powiedziała powoli i wyraźnie Edith, żona Roberta, błękit jej sukienki zaczął do niego docierać jak odległe wspomnienie, przypominając mu o wspólnym wyjściu – nie pamiętał gdzie.

– Dlaczego siedzisz na schodach – spytała.

Patrzyła na niego jak na rozdeptanego kotleta, którego na powrót kelner umieszcza na talerzu, odkleiwszy go od wypolerowanego buta. Tak między nami, tylko tak mu się wydawało.

– Edith – powiedział przeciągle i chciał dodać coś na temat planu zajęć w szkole. Dziś – rozglądnął się dookoła, rozpoznając swój dom – dziś jest ten wspaniały dzień, tak, wspaniały dzień. Wciągnął głęboko powietrze, dając sobie czas na rozpoznanie otoczenia – poczuł zapach własnego domu.
Domyślamy się, że był u siebie w domu, wychodził z żoną na premierę filmu i był trzeźwy, od kilku godzin co najmniej.
Słyszał, że można śnić na jawie, ale do tamtego momentu myślał, że to zwykłe książkowe farmazony.

– Robert, jesteś pijany. Daj mi kluczyki – głos jej zabrzmiał jak rozkaz detonacji atomowej bomby.

– Nie jestem pijany, są na stoliku. Wybacz, ale muszę opłukać twarz – skierował się pośpiesznie do łazienki.

– Czekam w samochodzie, mój wariacie, pośpiesz się.

Drzwi delikatnie się zamknęły.
Nie cierpiał w domu obcych dźwięków, skrzypień, pisków, szelestów, skrobnięć, chrupnięć, czegokolwiek głośniejszego od tupiącego po ziemi pająka; zamontowany przeze niego specjalny mechanizm czynił je bezszelestnymi.
Obrócił się za Edith, ale zobaczył pusty hol – był ciemny, jak wyssany ze światła, pozbawiony szczegółów.
Odwrócił szybko głowę.
Okrągłe schody z drewnianymi balustradami zaprowadziły go do łazienki na piętro.
Zapalił światło i wzdrygnął się na widok białych oślepiających ścian.
Stał pochylony nad zlewem, płucząc sobie obficie twarz, zimna woda działała orzeźwiająco. Polał wodą otwartą dłoń i dotknął karku, fala zimna przeszła mu po plecach – zadrżał.

Lubił to uczucie. Wyprostował się, spojrzał sobie w oczy w lustrze i przekrzywił, nie wiedzieć dlaczego, głowę w prawo, jego kopia z naprzeciwka skrzywiła głowę w lewo.

Usłyszał chrupnięcie kości i równoczesne pukanie do drzwi. Wytarł dłonie we włosy, głęboko wciągnął powietrze i chciał coś powiedzieć, kiedy do łazienki wszedł długowłosy.

– Dżizes krajst, tu jesteś – mruknął – schodź na dół, dwa razy nie powtórzę.
Max ma ci coś do powiedzenia i nie pytaj, dlaczego jest wściekły jak ugryziony w jaja byk – obrócił się gwałtownie i trzasnął drzwiami.

Robert spojrzał na lustro, które zadrżało jakby palec olbrzyma pstryknął w budynek.
Wyobraźnia zaczęła płatać mu figle; nie wiedział czy powodem tego jest wyczerpująca pogoń za sukcesem, czy też sława przygniatająca go swym niewidzialnym blichtrem; coś jednak dawało o sobie znać.
Możemy zaryzykować twierdzenie, że cysterna alkoholu wypita w ostatnim czasie też odgrywała pewną rolę.

Strywializował uczucie tekstem wypowiedzianym w myślach: jestem tylko zmęczony – i zszedł na dół domu, spoglądając po drodze na rozwieszone na ścianach zdjęcia, obrazy i etykiety w ramkach.
Wyłożone specjalnym suknem stopnie schodów nie wydawały żadnego dźwięku.
Lubił ciszę, ten błogi spokój, w który przyoblekał się po przyjściu z gwarnej restauracji, gdzie był szefem, kucharzem i kawalarzem, uśmiechniętym bez względu na okoliczności, zadowolonym, modnym, wykrojonym do granic smaku kulinarnym Casanovą.

Chował się w swoim specjalnym pokoju, gdzie zatopiwszy się w miękkim fotelu, mógł nalać sobie ulubionego koniaku ze swojej kolekcji, która zajmowała całą ścianę jak kiedyś ściana z nalewkami, jaką miał Dziadek.
Lubił ten moment, kiedy stawał przed rzędami butelek i czytał napisy na etykietach, które brzmiały niczym starożytne zaklęcia.
Nauczył się szybko zapominać, ile kosztowały niektóre zdobycze, więc nie miał skrupułów, aby je otwierać i delektować się smakiem, a nie tylko widokiem jak czyni wielu kolekcjonerów.

Kiedy na kilka lat przed opisywanymi zdarzeniami odwiedził go Benito Nonino, którego dziadek założył jedną z najlepszych destylarni grappy we Włoszech; wspólnie podziwiali niektóre z jego rzadkich okazów koniaku, do momentu, w którym przestali móc cokolwiek podziwiać. Ich żony na szczęście nie podzielały tych fascynacji.

Na kilku metrach kwadratowych ściany Robert umieścił kilkadziesiąt tysięcy franków zamienionych na butelki z ładnymi nalepkami.

Razem wypili kilkanaście tysięcy franków. Zbierasz w kilkanaście lat – konsumujesz w kilkanaście minut.
To ci heca – powiedział Benito na kilka minut przed utratą świadomości.

Zanim przyjaciele stracili świadomość, Benito zszedł za Robertem do piwniczki, złapał się za serce jakby dostał ataku, po chwili wykrztusił.

– Jestem w niebie. Dlaczego je zbierasz? – spytał, kiedy odrobinę ochłonął. Lokata kapitału? Hobby?

– Nie zbieram ich – powiedział do zdumionego Benito. Wyciągnął rękę w kierunku pewnej butelki. Twarz Benito zaczęła zamieniać się w okrągłą kulkę wosku z wystającymi czerwonymi ustami.

– Nie – powiedział Benito z długim drżącym „e” na końcu. – Nie, nie zrobisz tego. To przecież Amédée Eduard Dor - Reserve N°2 1889 Excellence – przy tym trzeba się modlić jak przy figurce Najświętszej Panienki, czasami można wziąć to do ręki, oczywiście, ale pod żadnym pozorem nie otwierać, nie będzie na świecie takiej okazji, aby polizać nawet korek.

– Nie będziemy jej otwierać – spojrzał na swojego włoskiego przyjaciela, który z woskowej kulki na powrót zmienił się w krzykliwego sympatycznego Włocha równie kopniętego na punkcie koniaku jak on.
– Już jest otwarta – krzyknął jak dziecko wyskakujące zza rogu, chcące przestraszyć swojego kolegę. Sięgnął po butelkę i krzyknął: – Łap – wykonując przy tym ruch jakby rzucał ją do Benito.

– Tak nie można…

Benito utkwił wzrok w butelce uwięzionej w Roberta dłoni, wpatrywał się jak zahipnotyzowany w kołysający się, płonący ciemnym złotem płyn.
Robert podał mu ją i sięgnął po dwa niewielkie kieliszki w kształcie tulipana.
Benito spoglądał zdziwiony, spodziewając się w dłoniach Roberta kieliszków wielkości akwariów, w opinii fachowców najlepiej do tego się nadających.

– Nie mów nic, powiadam ci mój przyjacielu, taki kieliszek jest lepszy dla takiego trunku, nie przegrzejesz go zbytnio i możesz wepchnąć do niego nos, a nie twarz jak do tych wielkich pucharów – o tam – wskazał palcem w kierunku armii kieliszków.

Tak samo jak oazą spokoju, koniakowy pokój był również oazą muzyki. Po włączeniu dziesięciokilowego lampowego wzmacniacza Sansui i adaptera Marantza - na którym z godną mnicha nabożnością kładł każdy czarny krążek - mógł wtedy zamknąć oczy i poczuć obecność muzyków; jakby stali obok wielkich kolumn i przez tę długą chwilę grali tylko dla niego.

Wszędzie, gdzie się nie ruszył, słyszał te, jak się wyrażał: debilo-samplo-boysbandy, wykreowane mega-cyco-gwiazdki znikające po trzech miesiącach gwałcenia pierwszych miejsc list przebojów. Ich miejsce zajmowały ustawione w rzędzie, jak roboty na taśmie, inne dupogłowe, długonogie seksblondynki, które same nie mogą się nadziwić, jak machając wytrenowanym na siłowni tyłkiem, można zarobić miliony, o muzyce mając pojęcie takie, jakie ma dwulatek na temat prostaty i reakcji Maillarda.

Ten specjalny pokój był ucieczką od wszechobecnego muzycznego bełkotu, który znikał po naciśnięciu przycisku play.
Rzeka głupoty nie przestawała płynąć, jednak nie słyszał już wtedy jej złowieszczego szumu.

Po wyjściu z łazienki Robert zatrzymał się w holu, spojrzał na wielkie lustro i obrócił się by poprawić krawat, kiedy usłyszał dwa stuknięcia do drzwi; chciał coś powiedzieć, ale nacisnął tylko klamkę, bezskutecznie próbując je otworzyć.
Spojrzał w górę i w dół, nacisnął ponownie klamkę, dokładając do tej czynności nieco więcej siły.
Drzwi powoli zaczęły się otwierać, wydając przy tym nieznajomy dźwięk.
Po chwili zobaczył, że odpycha drzwiami koło samochodu.
Stanął zdezorientowany, wpatrując się w jego bieżnik.
Złapał się ręką za głowę i wtedy dotarło do niego, że felga od koła – a była to felga drogiego robionego na zamówienie auta – jest dokładnie taka sama jak w jego własnym samochodzie i wtedy spojrzał przed siebie.

Na wprost niego, ustawione jak świeczka w torcie, stało auto – zupełnie pionowo.
Cofnął się oniemiały.
Nie mógł uwierzyć w widok na podjeździe swojego domu.

Zaparł się rękoma o framugę drzwi, poczuł na sobie lekki wiatr, który pchał go delikatnie do tyłu. W pewnym momencie zauważył, że kilkaset tysięcy franków mikroskopijnie się przechyla jakby zastanawiając się, na który bok runąć.
Dał szybki krok w przód; czy liczył, że dobiegnie w sekundę do emblematu swojej zamożności i palcem wskazującym zapobiegnie mającej za chwilę nadejść katastrofie?
Tego nie wiemy.

Auto runęło z impetem na dach, wydmuchując ze swojego wnętrza wszystkie szyby.
Odruchowo uniósł ręce na wysokość twarzy.
Nie usłyszał żadnego dźwięku, odbyło się to jak w idealnej pustce, jak w próżni, która pochłonęła wszystko niczym czarna dziura.
Nie mógł wydobyć z siebie żadnego dźwięku, jak owinięty szczelnie kokonem dusił się w nim, próbując wydobyć ze swojego gardła cokolwiek, co by przypominało ludzkie odgłosy.
Próbował poruszyć swoje ważące setki kilogramów, jak odlane ze spiżu, nogi.

Zrobił krok i runął na kolana, czując pod nimi miękkość trawy.
Zobaczył jak z okna samochodu wypadła czyjaś ręka.

Wydał z siebie jakiś skowyt, dźwięk przerażenia, jakiego się nie spodziewał po sobie, w gardle poczuł coś jak ostry piasek – kokon ciszy pękł i rozprysnął się bezszelestnie.
Próbował podnieść się z kolan, ale nie zdołał.

Jak więzień przykuty łańcuchem do ściany, wił się obezwładniony, sklejony z ziemią.
Poczuł ciepłą strużkę płynącą po czole, przetarł je próbując zetrzeć z niego gęste ciepło. Machnął ręką jakby próbował złapać muchę. Na dłoni była krew, gęsta i ciemna.
Powoli dotknął w to samo miejsce na czole i poczuł wystający z głowy kawałek szkła.
Ręce opadły mu wzdłuż ciała jak puste rękawy koszuli.

Upadł na ziemię; kilka małych świerszczy wzbiło się wysoko w górę.

– O tej porze nie ma koników polnych – powiedział do siebie.
Podniósł ciężką głowę, patrząc na niewyraźne kształty wywróconego do góry nogami jak bezbronny żółw auta.
Stróżka krwi wpłynęła mu do kącika ust, popłynęła po brodzie, jej ciepło dotarło do szyi, powoli płynąc po piersi.

– Umieram – wyłkał wewnątrz siebie i poczuł, że się uśmiecha.

– To nie koniec – usłyszał głos.

Podniósł wzrok na niewyraźną postać, która jak jedwab na wietrze kołysała się w zwolnionym tempie. Po chwili obraz rozmył się, zostawiając go nieprzytomnego przed domem.

Czuł spowity mgłą nieświadomości ruch wokół domu, czuł biegających po trawie ludzi, czuł, że umiera. Usłyszał alarmowe syreny, widział jak karetka wjeżdża na podjazd, jakiś motocykl stanął tuż obok niego, wiele głosów mówiło jednocześnie, ktoś ostrożnie przewrócił go na plecy, pochylił się nad nim i wtedy poczuł metaliczne zimno w okolicy serca. Możemy przypuszczać, że to śmierć złapała je swoją lodowatą ostrą dłonią, gdyż jak wiadomo z dobrych źródeł zamiast palców ma brzytwy.

– Nie żyje, zabierzcie go – powiedział kobiecy i zarazem męski głos bez wyrazu.
I wtedy Robert uśmiechnął się do siebie, mając nadzieję, że za chwilę wszystko zgaśnie, schowa się gdzieś głęboko, a on usłyszy trąby anielskie grające na jego powitanie w niebie. Poczuł jednocześnie strach i błogość – metalowe palce śmierci nagle przestały kroić mu serce.

– On się uśmiecha – odezwał się ten sam kobiecy i męski głos bez wyrazu.

– Niemożliwe, sam go badałem.

– No to sam spójrz, ty weterynarzu.

W tej samej chwili Robert zrozumiał, że nie ma dziś szans na miejsce w anielskim amfiteatrze. Zerwał się na równe nogi – choć miał nieco krzywe – i zrobiwszy kilka kółek wokół siebie jak pies ganiający swój ogon skierował się do przylegającego do domu garażu.
W głębi stał motor. Wsiadł – a między nami – to raczej wskoczył – na niego jak na konia i ruszył przed siebie z okrzykami nadającymi się na kazanie satanistów.
Zebrani przed domem krzyczeli do niego, ale nie mógł ich zrozumieć; nawet gdyby mógł, nie miałoby to znaczenia. Jakiś sanitariusz próbował zagrodzić mu drogę, krzyczał i machał rękoma – na darmo – o mało co, by go nie rozjechał.

Myślał, czy uda mu się dojechać do pobliskiego jeziora i wrzucić swoje marne ciało w toń wody. Edith nie żyła, a on miał zamiar jak najszybciej dogonić ją, choćby na niebiańskich schodach. Na ziemi lub w niebie, nie ważne, byle razem.
Nabrał szybkości; dojeżdżał do ruchliwego skrzyżowania.

– Teraz – powiedział do siebie – wjechać tylko na drogę.
Zamknął oczy.
Dźwięk pędzących samochodów wdarł mu się do głowy.
Nabrał prędkości godnej wyścigowego motocyklisty i wpadł na szosę.
Z zamkniętymi oczami puścił ręce od kierownicy, rozpostarł je szeroko.
Śmierć pod kołami pędzącej z szybkością sto kilometrów na godzinę ciężarówki musi być szybka – pomyślał.
Czuł napierający w pierś wiatr, który, miał nadzieję, zwiastował szybki koniec.

Krzyknął coś do siebie – nie wiemy co, ale przypuszczamy, że mogło być to coś w tym rodzaju: – bez tej kobiety moje życie ma taki sens jak zapalanie świeczki Bogu w momencie, kiedy spada na nas atomowa bomba – i wtoczył się pod strumień przejeżdżających samochodów.
Czas jakby zwolnił, zahamował, by dać chwilę przelatującym z zawrotną prędkością wspomnieniom.

Ujrzał jak Edith śpiewa w klubie na swoim pierwszym koncercie, jak piją razem wino na wzgórzach – w to odosobnione miejsce chadzali, aby na chwilę dać wytchnienie domowemu łożu zmęczonemu, jęczącemu i popękanemu od miłosnych uniesień – jak budzi się rano i czuje jej ciepło, jak rzucają się ku sobie po kilku dniach rozłąki i tarzają po stole, a razem z nimi podskakują rytmicznie: talerze, noże i chochelki. Jedyna osoba, której nigdy nie widział smutnej, mimo, iż wielokrotnie dawał jej do tego powody – jego wyspa, jego azyl, jego lekarstwo, panaceum i kamień filozoficzny.

Bez niej świat zapadł się jak wygasłe słońce – przejeżdżająca ciężarówka miała go od niego uwolnić.

– Koniec – powiedział, nie otwierając ust. Spojrzał na nadjeżdżający na niego wielki dźwig, na błyszczące cielsko monstrualnego auta, potwora, który miał go za chwilę unicestwić.

Trzask zgniatanych części motoru ogłuszył go – krew trysła, ale nie wiemy skąd – czuł zapach benzyny i ból uderzającego o olbrzymi konar drzewa swego ciała.
W chwilę później leżał na poboczu, gapiąc się żarłocznie na niewzruszony potok samochodów na drodze.

– To absurd – uderzył pięścią w kolano, jakby próbował wbić je w ziemię.
To jakiś żart – mówił tak do siebie głośno i wyraźnie, ale usłyszały go tylko poderwane do lotu, spłoszone ptaki. Następnie złapał się za głowę, jakby próbując ją wyrwać, i upadł na ziemię. Widział utworzony z chmur na niebie napis BÓG – a może BUT?
Był niewyraźny i nieudolny jak efekty specjalne z lat trzydziestych.
Dość – powiedział, będąc pewnym, że to kaprys jego zderzonej z drzewem głowy.
Spojrzał ponownie w górę.
Zobaczył bezchmurne niebo.
Uświadomiwszy sobie, że zostawił Edith być może jeszcze żywą w samochodzie przed domem i pojechał się zabić, , poderwał się z ziemi jak rakieta domowej roboty do lotu w kosmos, by po chwili ponownie upaść na piasek. Jak mogłem to zrobić – wypowiedział te słowa na głos.
Czuł jakby ktoś od środka ściskał mu płuca, spojrzał dookoła na zieleń lasu, która wyraźnie zbladła jak wysuszona trawa.

– Co ja zrobiłem – krzyczał – oczy nabiegły mu gęsto łzami, które wypadały z nich powoli, uderzając o ziemię z łoskotem. Wydawało mu się, że słyszy jak walą o grunt.
– Nienawidzę, nienawidzę – wykrztusił te słowa, bijąc się przy tym po twarzy, szarpiąc swoje ubranie.

Przy drodze stali ludzie. Patrzyli na niego jak na zbiegłego z domu wariatów pacjenta, zdumieni i przestraszeni bali się podejść do niego bliżej. Robert upadł kolejny raz na ziemię. Powieki opadły mu z metalową ociężałością i poczuł jak unosi się w powietrzu. Usłyszał odliczanie – Raz, dwa, trzy...

Otworzywszy oczy, zobaczył czterech sanitariuszy, po jednym z każdej z jego strony, na dany do siebie znak przenieśli go z noszy na szpitalne łóżko, na które miękko opadł, straciwszy przytomność.

Każdy chyba człowiek chciałby wierzyć w jakiegoś Boga, w Wyższą Istotę, w coś, co sprawiedliwie porządkuje życie, w Boga dobrego, który za dobre uczynki nagradza, a za złe karze.
Taka naiwna wiara niektórych ludzi, coś, co zdarza się tylko w filmach, bo przecież można całe życie chodzić z wyrytym na sercu dekalogiem i nie różnić się dla Niego od zwykłego bandyty. Jak znaleźć w tym sens.
A może sens jest w tym, że nie ma sensu.
Czy świat zapełniony hulającą dobrocią, wspaniałomyślnością i uczciwością byłby lepszy?
Czy ludzie byliby lepsi, gdyby wiedzieli, że za każde przewinienie boży snajper zrobi im dziurę w głowie?
Trudno sobie wyobrazić, że wszyscy mogą być szczęśliwi, ale z niejakim oporem dociera do niego, że połowa ludzi na ziemi żyje w ubóstwie, w nędzy, prawdopodobnie więcej niż połowa – jak mniema Robert.
Jak to możliwe.
Naiwne pytanie.
Dlaczego świat wydaje na doskonalenie śmiercionośnych broni, zdolnych zabić wszystkich kilkusetkrotnie taką fortunę.
Dlaczego ludzie tak się siebie boją.
Dlaczego Bóg stworzył tak niszczycielską rasę: bogobojną, dwulicową, przebiegłą, bestialską, nietolerancyjną, tworzącą sztukę, a zarazem wojny, opiewającą miłość i hołdującą śmierci, międzykontynentalną rodzinę zdolną zsyłać na siebie pociski, choćby i atomowe, likwidującą granice, tworząc w te miejsca niewidzialne mentalne zasieki.

Śmiejcie się wszyscy, a on i tak będzie zadawał te naiwne pytania.

Dziadek z tatarem w dłoni - cz.5 - Test, Miles Davis i szkoła

2010-12-21T14:31:00.000+01:00

Test

Ostatecznie Dziadek namówił Roberta, aby spróbował swoich sił jako kucharz, polecił tę samą szkołę, w której studiował, i sprawił, aby uwierzył, że to jego powołanie.

– Robert – zawołał go tamtej niedzieli, kiedy wszyscy wybiegli na dwór. Pamiętał ten dzień, były jego urodziny, 13 lipca 1958 roku, miał dziesięć lat.

Zatrzymał się w drzwiach, pochylił się jak garbus i uniósł ramiona.

– Dziadku, dziś jest niedziela, jest niedziela, Dziadku.

Nie usłyszał odpowiedzi, Dziadek machnął zawadiacko ręką i zniknął za framugą kuchennych drzwi.
Mógł oczywiście uciec, ale czuł, że Dziadek nie woła go tego dnia, tylko po to, aby wręczyć mu kiść winogron czy cukierka własnej receptury.

Jak narciarz po śniegu, Robert zaczął przesuwać się w kierunku kuchni; szuranie butów miało – jak mniemał – dodać mu otuchy.
Wjechał do niej łagodnie, ale poślizgnął się na marmurowej podłodze, ratując się podpórką z lewej ręki.
Wstał.
Dopiero wtedy, w swoje urodziny, ujrzał nad stołem wiszące na grubych łańcuchach przymocowanych do sufitu wielkie koło z nieheblowanego drewna, z długimi szczelinami pęknięć; wyglądało jak od rydwanu cyklopa lub gigantycznego wozu.
Zawieszone były na nim: garnki, patelnie, durszlaki, chochle, korkociągi, wianki czosnku, cebule w specjalnych siatkach, które można było wygodnie pojedynczo z nich wyciągać.
Nie zwracał wcześniej uwagi na tę olbrzymią konstrukcję – ale czy w tym wieku zwraca się uwagę na cokolwiek oprócz zabawy, no i ładnych dziewczyn?

– Czas na mały test – powiedział dobrotliwie Dziadek, wyczuwając jego niepokój.

Robert usiadł przy stole i z niedowierzaniem powoli przesunął głowę w lewo i w prawo.
Na stole stały niezliczone ilości małych buteleczek, wszystkie były identyczne: z grubego szkła, bardzo wąskie, z długą szyjką – zakończoną delikatnym szklanym kołnierzem.
Butelki zamknięte były czymś na kształt grzybka wykonanego z korka, takiego samego, jakim zamyka się butelki z winem – różniły się tylko zawartością.

Przed nimi leżała czarna szarfa.
Poza tym na stole panowała absolutna nieznana mu wcześniej stołowa pustka – stół lśnił, oślepiając czystością.

– Teeest – powiedział przeciągle Dziadek.

– Raczej dziękuję, to ja już pójdę.
Nim jego noga dotknęła ziemi, ogromny nóż uniósł się w górę, poczym spadł szybko jak piorun na stół.
Butelki jak oddział wojska poruszyły się jednocześnie, zadźwięczało szkło, nóż zrobił trrrrr – a on, z trudem przełknął ślinę.

– To żarty – Dziadek uśmiechał się. – Taki mały test. Zawiąż sobie oczy, szarfa leży przed tobą.

Robert wykonał posłusznie polecenie i siedział zatopiony w ciemności, wsłuchując się, czy Dziadek, aby nie chwyta za wielki tasak do mięsa.
Może znudziły mu się jego kulinarne eksperymenty i zapragnął ludzkiego mięsa – pomyślał – i już chciał zerwać szarfę z oczu, aby uciekać choćby do Afryki, kiedy Dziadek miękkim głosem oznajmił:

– Weź buteleczkę, tę najbliższą, wypij odrobinę.

Robert wyciągnął rękę przed siebie, trafiając w zimne szkło butelki.

– Otwórz ją i wypij odrobinę – powtórzył polecenie.

Po zdjęciu korka Robert poczuł świeże mleko; nie namyślając się powiedział: mleko.

– Nawet jej nie przyłożyłeś do ust – Robert nie rozumiał, dlaczego Dziadek jest taki podekscytowany; usłyszał jak pisze ołówkiem na papierze.

– Następna butelka, nie pij tylko powąchaj.

Wyciągnął dłoń po następną buteleczkę, złapał za wąską szyjkę, a jego palec wskazujący znalazł się na korku; poczuł jakąś lepkość, potarł palcem wskazującym o kciuk i szybko skierował go w okolice nosa jakby śpiewał do mikrofonu.

– Miałeś otworzyć i powąchać – poinstruował go Dziadek wyraźnie zbity z tropu.

– Zrób to jesz…

– Lawenda, olejek lawendowy – powiedział Robert.

Nie można stwierdzić, ile było buteleczek, Dziadek wydawał krótkie polecenia, a on pił lub wąchał. Słyszał przez cały czas jak ołówek tańczy po papierze.

Po około dziesięciu minutach Dziadek powiedział.

– Zdejmij.

Robert rozwiązał szarfę posyłając ją w górę; zmrużył oczy oślepiony światłem wpadającym przez okno. Obserwował, jak szarfa powoli spada na podłogę.

– Brawo – powiedział Dziadek z entuzjazmem.

Klasnął w dłonie.

Na stole Robert dostrzegł leżącą przed Dziadkiem wielką kartkę, miała wiele poziomych i pionowych linii, był to jakiś diagram lub tabela. W prawym górnym rogu dało się zauważyć dużą pieczęć.

– Oto – Dziadek zaczął bardzo oficjalnie, w głosie było czuć wyraźny odcień dumy – test zatwierdzony przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Kiperów Kulinarnych, test wyłaniający najlepszych, nosy i podniebienia nielicznych szczęściarzy, przerwał, zrobił z ust cienką szparkę i zaczął kręcić głową, mówił coś pod nosem: dziesięciolatek nie może… to jakaś pomyłka… czy to… co za dureń mi to przysłał – powiedział wzburzony.
Rozbieganym wzrokiem ganiał litery po wielkim arkuszu papieru.

– Zabiję go – chwycił kartkę drugą ręką i przedarł na pół. Darł ją na kawałki, zaczynając, ale nie kończąc wyrazów. Może klął – tego nie wiemy.

Kiedy kartka zamieniła się w konfetti, Dziadek spojrzał na Roberta i powiedział. – To jakaś pomyłka – masz więcej punktów niż Daniel Escoffier, najlepszy kucharz w Europie, prawnuk największego kucharza wszechczasów – dałeś mu popalić szesnastoma punktami. Jeśli ten test nie kłamie, jesteś po prostu… Dziadek zamachał rękoma na wysokości twarzy i nie dokończył. Wyszedł z kuchni i krzyknął, kiedy nie było go widać.

– Geniuszem.

Szkoła

Po kilku latach od tego wydarzenia Robert pojechał do Paryża, aby stanąć w progach słynnej szkoły, o której Dziadek wspominał na tyle często, że stała się dla niego jakąś formą mantry.

W pewnym momencie sam stał się tą mantrą.

Widok neogotyckiego budynku szkoły, z rysującymi chmury wieżyczkami po bokach, z lasem w tle tak czarnym jak kilometrowa dziura w ziemi, zrobił na nim wrażenie raczej siedziby Drakuli niż miejsca, gdzie naucza się rzemiosła zwanego gastronomią.

Wrażenia jednak mogą być mylne, jak to wrażenia mają w zwyczaju.

Bez trudu mógł sobie przypomnieć jak pierwszy raz zobaczył bar McDonald’s.

Wtedy również odniósł mylne wrażenie.

Kolorowy budyneczek z fikuśnym logo, jakby przed chwilą wyskoczył z kreskówki, wydawał się być sklepem albo barem czy czymś w tym rodzaju – z plastikowymi zabawkami, a okazał się miejscem z plastikowymi zabawkami i plastikowym jedzeniem; i zabawki, i jedzenie pewnie robią z tego samego surowca – w duchu tak o tym myślał.

Zastanawiające, jak łatwo sprzedaje się dziś ładną bylejakość – zastanowił się, wypowiedziawszy tamte słowa na głos, a sprzedawca ukazał swoje nienaganne uzębienie, a nawet dziąsła.

Sądząc po ilości budowanych kolorowych budyneczków na całym świecie, bylejakość stała się obowiązującą normą – wyraził się po latach.

Robert uważał, że człowiek to coś więcej niż maszynka do produkcji ekskrementów.

Szkoła była olbrzymia.

Na parterze znajdowała się: stołówka, biblioteka, małe kino, sauna, siłownia, sala gimnastyczna, bilard i kilka boksów do squasha; na drugim piętrze były sale zajęć, laboratoria, sala historyczna i małe muzeum; na trzecim i czwartym pokoje mieszkalne – brakowało tylko lotniska.

Była udanym połączeniem drewna i cegły, choć na architekturze Robert nie znał się szczególnie.

Znalazłszy swój pokój, otworzył niepewnie drzwi, zobaczył małe pomieszczenie z trzema niebieskimi łóżkami, nad jednym unosiła się delikatna mgła, a na niej kołysało się dwóch jego przyszłych współlokatorów.

– Cześć – powiedział z trudem, zaskoczony kłębem dymu, który wepchnął mu się do ust.

– Witaj przybyszu – odpowiedzieli salwą śmiechu. W rzeczy samej rechotali jak stado żab podłączone do wielkich głośników.

Bardziej od tego jak koledzy z pokoju dwadzieścia sześć byli pochłonięci paleniem, zainteresował go wiszący nad łóżkiem, na którym siedzieli, nieco przekrzywiony plakat Milesa Davisa.

Nie widział nigdy wcześniej takiego zdjęcia, a wierzcie widział ich wiele, bo w swej pasji i uwielbieniu dla tego muzyka granice rozumu rozciągnął daleko poza zdroworozsądkową normę.

Miles siedział na metalowym krześle, prawą rękę miał opartą o stół, lewa leżała na oparciu krzesła razem z nogą, która z niego zwisała.

Było w tym zdjęciu coś surrealistycznego, dziwna poza i to zamyślenie w twarzy, a do tego zdjęcie grało. Wyraźnie dochodził do niego dźwięk trąbki – długi, miękki, przejrzysty i smutny. Blue In Greek rozpoznał, pianino zakończyło frazę i Miles zaczął All Blues. Miles się śmiał. Na tej płycie nigdy czegoś takiego nie słyszałem – pomyślał.

– Heeeellllloow boy – usłyszawszy przeciągłe zawołanie, Robert zobaczył machającą do niego rękę, która żyjąc własnym życiem strąciła wszystko z parapetu, zerwała ze ściany plakat Milesa i zmiotła wielki magnetofon z małego stoliczka. Miles natychmiast ucichł, a zamiast niego dwusekundową ciszę rozerwał piskliwy głos człowieka w długich włosach.

– Nareszcie przestali piszczeć. Dżizes krajst.

– Jedna z moich ulubionych płyt – oznajmił Robert.

Długowłosy zamilkł zaskoczony odpowiedzią, spojrzał w lewo i prawo, jakby kogoś szukał i usiadł; drugi człowiek w pokoju wstał, lekko zachwiał się, trafił ręką z papierosem do ust, głęboko się zaciągnął i wykrztusił.

– Moja też – wciągając powietrze do płuc; drugi człowiek odchylił się mocno do tyłu i wyciągnął rękę do przywitania.

– Max – przedstawił się.

– Robert – powiedział niedbale w odpowiedzi na spoważniałą w jednym momencie twarz Maxa.

– Zapalisz? Mamy cholernie znakomite ziółko.

Robert nie wiedział co to jest cholernie znakomite ziółko, podejrzewał jednak, że koledzy z pokoju nie palą majeranku zawiniętego w bibułę.

Max przymknął jedno oko i wyciągnął w jego stronę coś, co było dalekim echem papierosowego skręta.

– Muszę się rozpakować – odpowiedział, nie znajdując lepszej wymówki.

– Cienias – długowłosy zawył przeciągle – nazywał się Jacques, ale o nim dowiemy się nieco później.

– Nie paliłem od dawna – Robert wypowiedział to zdanie z największą powagą, na jaką w owym momencie było go stać. Tak między nami – to Robert palił tylko gałęzie winogronowych drzew w winnicy Dziadka.

Trzęsącą się rękę, z obawy przed nieznanym skutkiem działania zioła przyłożył do ust i pociągnął spory kawał dymu.

– Przytrzymwaj dłuho w łucach – wybełkotał Max – próbując nie wypuścić dymu.

Robert napiął policzki niczym zawodowy trębacz – myślał, że się udusi.

– Dobra stary, bo się udusisz – powiedział Max i wypuścił w jego stronę chmurę dymu.

– Usiądźmy przed podróżą panowie – wyjąkał Jacques.

Robert dał krok w kierunku łóżka, kiedy jego noga zachowała się jak dętka od dziecięcego rowerka. Wygięła się we wszystkie strony i ugięła pod jego ciężarem. Widok gumowej, tańczącej jak indyjska kobra nogi wprawił go w żołądkowe konwulsje. Był przekonany, że zwymiotuje.

– No to co panowie, po maszku? – powiedział Jacques przekazując Maxowi skręta. Max z błogą miną zniknął za olbrzymią chmurą dymu. Następnie zniknął długowłosy. Z powłóczącą nogą Robert dotarł do łóżka; było ogromne, jego postać wydawała mu się niewiele większa od leżącej nań poduszki. Obróciwszy się, zobaczył dłoń z papierosem wyłaniającą się zza ściany dymu. Dłoń wirowała wokół własnej osi.

– Dzięki – wyrzucił z zachrypniętego gardła. Pociągnął niewielką porcję dymu i poczuł jak jego druga noga zamienia się w dętkę. – Ciekawe, czy po trzecim hauście zamienię się w ludzika Michelin – pomyślał i nagle usłyszał w okolicach prawego ucha wyraźny dźwięk trąbki – znowu grał Miles. Tylko dlaczego trąbi mi prosto do ucha – zastanowił się.

– Ciszej Miles, proszę – powiedział błagalnie, muzyka ulotniła się w jednej chwili, a cisza zdawała się trwać błogą nieskończoność zatopiona w ciemności trzyosobowego pokoju.

Kiedy ostre światło przedzierające się zza okien obudziło go z rana, targany czyjąś ręką usłyszał.

– Dżizes krajst, pobudka. Głowa z plakatu pochyliła się w jego stronę.

– Nie wydzieraj się tak, bo zrobisz mi w głowie dziurę – Robert odskoczył przerażony w narożnik ściany na widok wychylonej z plakatu postaci.

– Facet – zawołał właściciel długich włosów – wstawaj, dziś pierwsze zajęcia.

Miles na plakacie przybrał pierwotną pozę i zamienił się w drukarską farbę.

Dziadek z tatarem w dłoni - cz.4 - Spotkanie na wojence

2010-12-10T19:45:00.000+01:00

– Pamiętam, jak wyszliśmy z lasu i przez wielkie, brunatne pole ruszyliśmy w kierunku miasta. Z daleka wyłaniała się katedra St Bénigne, z której uciekł sam Bóg, o ile kiedykolwiek tam był do jasnej cholery... Ernest Pivot, przerwawszy, wydawał się szukać czegoś w pamięci; po chwili kontynuował.
Pamiętam, że pachniało wtedy wilgotną ziemią, poranne powietrze i delikatna mgła unosząca się nad jego powierzchnią wyglądały jak z obrazka, a nie z wojny trwającej czwarty rok.
Było cicho, nie fruwał żaden ptak, liście na drzewach jakby zastygły. Pobiegliśmy przez pole do najbliższego kulawego od wojennych ran domu – objęliśmy go kordonem swych ciał.– Leo, zobacz co się dzieje – Dziadek rzucił te słowa prawie szeptem do naszego snajpera.

– Tak jest – Leo zasalutował i zagrzmiał jak moździerz; nie był zbyt rozgarnięty, ale trafiał te podłe larwy – przepraszam, Niemców – w środek czoła z trzystu metrów.
– Widzę jed….

– Usłyszeliśmy głuchy dźwięk, jakby pękł gliniany garnek, krew chlusnęła na najbliżej stojącego Dziadka.

Ernest Pivot potarł dłonie o policzki, czoło i brzuch, rozsuwając palce na dłoniach, wykrzywiając przy tym przeraźliwie twarz. Wszystkie dzieci powiedziały – bleeee. – Leo odwrócił głowę, wyglądał jakby chciał coś powiedzieć, spojrzał na Dziadka i powoli osunął się na ziemię.

Wtedy wydarzyła się rzecz zadziwiająca. Dziadek upuścił karabin i wydał z siebie krótki przeraźliwy okrzyk. Aaaaaaa – Ernest Pivot ryknął niespodziewanie, aż kilkoro z małych słuchaczy podskoczyło. Obserwował ich z zadowoleniem i ciągnął dalej.

– Wszyscy jednocześnie zatkaliśmy uszy – dźwięk był tak donośny, że niektórzy padli na ziemię jak po detonacji bomby. Staraliśmy się to później wyjaśnić – bezskutecznie.
Dziadek rzucił się w pogoń za tym wrednym skurczybykiem – Niemcem naturalnie – uzbrojony jedynie w granat zaczepiony u pasa. Odpiął go i jak z zimową śnieżką, jak dziecko ganiając kolegów po podwórku, ruszył w pogoń. Biegł niczym sprinter walczący o mistrzostwo świata.
Biegł przez bombowe leje, przeskakiwał wysokie zasieki z drutu kolczastego, potykał się o martwe ciała i, chociaż był szybszy, zahaczył o wystający z ziemi bagnet, krew polała mu się strużką po nodze i wtedy zwolnił, zatrzymał się.
Wściekły, rzucił granatem w skubańca, trafiając prosto w hełm.
Uciekinier stracił równowagę i upadł, karabin wypadł mu z ręki i poturlał się do głębokiego zalanego wodą leju.
Chlup i zniknął w wodzie.

– Jakiego leju? Zapytało jedno z dzieci.

– No, dziurze po bombie, do takiego dołu.
No więc, Dziadek biegł jak szalony, wyskakiwał w górę nad każdą przeszkodą jak sarna spłoszona przez myśliwego – Ernest Pivot lubił kiczowate porównania – znalazł się trzy metry od psubrata, kiedy zauważył, że ten chwyta za umieszczony przy udzie nóż.
Wyjął go i zamaszyście uniósł ramię łukiem ponad głową i wtedy guzik od rękawa zaczepił o kieszeń na piersi munduru i wyrwał z niej jak flagę pokoju niebieską szarfę z wyszytym na niej złotym lwem w koronie.
Dziadek stanął nagle jak koń zatrzymany w galopie, tuman kurzu wzbił się w kierunku przerażonego niemca, który jak woskowa figura nagle zamarł w bezruchu.
Dziadek skręcił tułów w prawo i sięgnął do kabury.
A ten skurczybyk zaczął machać przed sobą bagnetem jakby jedyną częścią ciała zdolną poruszać się była jego ręka.
Pewnie myślał, że zginie od kuli.
Dobrze główkował.
Przy kaburze Dziadka była doczepiona do niej, jak taras do budynku, mała kieszeń.
Z niej to właśnie wyfrunęła z łopotem szarfa, ze złotym lwem w koronie, identyczna, jak u leżącego na ziemi przerażonego zasrańca – to znaczy tego Niemca.
Powiewające na wietrze dwa identycznie haftowane kawałki niebieskiego jedwabiu wyglądały na tle płonących budynków jak ocalałe z potyczki statki na pełnych żaglach.
Były to chusty z emblematami ich szkoły.

– Co jest do cholery? – zabrzmiało w dwóch językach jednocześnie. Oczy wściekłych wrogów spotkały się. Mrużyli je jak podczas ulewy.

– To ty, Hans? Keller?

– Levi, to...

– Wbije Ci ten faszystowski bagnet w serce, jeśli to ty Hans.

– Jezu najsłodszy, to ty Levi? Tak powiedziała ta gadzina, jakby to sam Jezus był jego cholernym kolegą.

– Naprzeciwko siebie stało dwóch przyjaciół, którzy poznali się w Paryskiej Wyższej Szkole Mistrzów Kuchni, renomowanej uczelni dla najzdolniejszych ludzi tego rzemiosła. Rzucili się sobie w ramiona i podskakiwali jak uradowane z prezentu dzieci.

– Hans, przyjacielu.

– Levi, Mein Gott – rzuciłeś we mnie granatem.

– A czym miałem rzucić durniu – nadziewaną kaczką?

– Co ty tu robisz? – rzucił Hans, jakby to było przypadkowe spotkanie pod wieżą Eiffla.

– Zbieram trufle, idioto.

– Trufle? – Hans musiał być w szoku.

– Zabijam takich samych niemieckich śmierdzieli jak ty, zabiłbym każdego, kto zadaje takie pytania.

Ernest opowiadał dalej.

– Dziwiliśmy się, oglądając to całe zajście z oddali; dlaczego Dziadek nie dźgnął tego bandyty bagnetem albo nie próbował wyrwać mu głowy, tylko krzyczał na niego, wydzierał się, jakby chciał go tym okrzykiem zamordować.
Po słowie „trufle” Dziadek zamachnął się ręką; chyba przez moment myślał o zrobieniu krzywdy swojemu przyjacielowi.
Hans usiadł z wrażenia na ziemi.

– Przepraszam – krzyknął – przepraszam, spotkać cię tutaj to jak… Hans zaciął się.
– Jak cud – powiedział i rozglądnął się dookoła. – Mój przyjaciel goni za mną po polu pełnym trupów i wali granatem w łeb.
To nie najlepiej rozpoczęty dzień.

– Jest wojnaaaa – zadudnił Dziadek.
Hans zrobił mały krok do tyłu, zdawało się jakby odepchnięty siłą okrzyku.
– Twój pieprzony hakenkrojc chce zrównać całą Europę z ziemią, wykończyć wszystkich Żydów w obozach zagłady, a ty martwisz się o źle rozpoczęty dzień?
Ty jesteś głupszy niż podwórkowa kura, bo świń nie będę obrażał, porównując cię do nich.

– Obozach zagłady? – Hans niedowierzał, nie rozumiał, było to słychać w jego głosie.

– Zamilcz ignorancie, zamilcz.
Chcesz mi wmówić, że nic nie wiesz o milionach ludzi zabitych w obozach śmierci w Polsce, pijących własne szczyny, aby przeżyć, stłoczonych jak śledzie w puszce w swoich przytulnych, kurwa, baraczkach, czekających miesiącami na śmierć, wycieńczonych tak, że nie mogliby nawet uciec gdyby nadarzyła się okazja?
Mógłbym cię teraz zarżnąć za sam fakt posiadania na sobie tego mundurka. Bez mrugnięcia.

– Robert, przyjacielu, o czym ty mówisz?

– O wielkiej dupie z kosmosu mówię, tam twoje miejsce, w kosmicznej śmierdzącej srace; walczysz przyjacielu, a nie masz pojęcia, w jaką grę grasz, bo…

Przez chwilę wydawało się jakby ptak zatrzepotał skrzydłami.
Kula ze snajperskiego karabinu, przeleciała na wylot przez bark Dziadka – Ernest Pivot wskazał na swoim ciele odpowiednie miejsce – zostawiając dwie dziury w mundurze.
– Nogi Dziadka zatrzymały się w miejscu, a korpus skręcił się prawie o dziewięćdziesiąt stopni.
Wyglądało to tak, jakby Dziadek chciał zobaczyć całą okolicę: obrócił się, zamknął oczy i upadł obok swojego przyjaciela…
Kiedy nie wiadomo, skąd zaczęto do nich strzelać, Dziadek dźwignął się z ziemi, podniósł swojego przyjaciela, który postrzelony wił się z bólu, rzucił go sobie na plecy jak worek węgla i jak gdyby nigdy nic dotaszczył go do nas.
Rzucił go na ziemię i powiedział – Ja, Levi nadaję ci obywatelstwo francuskie ty szwabski skur…Ernest Pivot połknął ostatnie słowo i dodał.
– I wtedy Dziadek upadł przed nami nieprzytomny – z uśmiechem na ustach.

Za każdym razem, kiedy Ernest Pivot kończył jedną ze swoich opowieści dzieci biły mu brawo swoimi małymi rączkami, a on kłaniał się im głęboko, uśmiechnięty i zadowolony ze swojego występu.
Tylko oczy miał zawsze smutne, jakby nie pasujące do tej jego wesołości.
Wielu uważało Dziadka za trzaśniętego od kuli wariata, szalonego narratora swojego mocno przygodowego życia.
Dla Roberta nie był wariatem.
Mówił, że wariat nie potrafi zrobić bez zaglądania do przepisów stu doskonałych nalewek.

Dziadek z tatarem w dłoni - cz.3 - Grappa i wojna

2010-12-01T20:06:00.001+01:00

W przeciwieństwie do dzieci Dziadek w niedziele zawsze robił to samo.
Malował ręcznie swoje unikalne etykiety na grappę i nalewki własnej produkcji.
Słowo unikalne dobrano odpowiednio w tym miejscu zważywszy, że do dziś wiele z tych etykiet wisi w małych drewnianych ramkach, równo jak obrazy w galerii w całym ich domu – co może być odebrane jako rodzinna lojalność – a znaczna ich część znajduje się w rękach prywatnych kolekcjonerów, co już nią uzasadnione nie jest.

Dziwiło wszystkich to, jak Dziadek potrafił znakomicie rysować – nie pobierał nigdzie nauk w tym kierunku – wspominając również w tym momencie o doskonałym wyczuciu kolorów.
Prawdę mówiąc, nikt w tamtym czasie nie miał o tym pojęcia.
Swoimi grubymi jak salami palcami potrafił wyczarować prawdziwe arcydzieła.

Dziadek prowadził małą – można powiedzieć zabytkową – destylarnię odziedziczoną po swoim ojcu, który przekazał mu tajemnice rzemiosła.Produkował grappę w systemie nieciągłym, za każdym razem napełniając kadzie wytłoczynami po zakończeniu destylacji.
Mimo, iż ta metoda produkcji była wielce pracochłonna, Dziadek nie skusił się dla większych zysków – kiedy na początku lat sześćdziesiątych wynaleziono proces ciągły – na wprowadzenie tego dochodowego, prostszego sposobu.
Może dlatego, że pieniądze, te cieniutkie prostokąty z masy drzewnej, na których – jak mawiał – sam diabeł drukował swoje rysuneczki z portretami sławnych osób, otrzymywane w zamian za czyniącą w większych ilościach spustoszenie w mózgu grappę, miały dla Dziadka znaczenie nie większe niż papier toaletowy po wyjściu z wychodka.

Cóż – nie umiał robić nic innego.
Należy w tym miejscu wspomnieć, że grappa nie jest adekwatna dla francuskiej ziemi, przynależna jest raczej do włoskiej i nie wiadomo z jakich powodów była tak dobrej jakości – pomijając w tym momencie niesprawiedliwie czynnik ludzki.
Dziadek też nie wiedział, bo zastanawianie się nie było jego najmocniejszą cechą.

Destylarnia stała za plecami domu ukryta w głębokim cieniu otaczających ją orzechowych drzew.
Stanowiła mały budynek na planie kwadratu z parą wysokich okien w fasadzie.
Zbudowana była z czerwonej cegły. Po boku każdego z okien biegły dwa pilastry, tworząc pionowy rytm budynku, dając tym samym złudzenie większej wysokości budowli.
Całość przykryta była płaskim ale spadzistym z każdej strony świata dachem ze świetlikami.
Masywne, drewniane drzwi robiły wrażenie za dużych nawet dla wielkoluda i swoim ciemnym kolorem wyraźnie odcinały się od ścian jak przesadnie pomalowane usta na małej twarzy.
Dzieci nie miały do niej wstępu, więc stanowiła dla nich wieczny obiekt zainteresowań.

Dziadek produkował zaledwie kilka tysięcy butelek rocznie w niezmienionym od ponad kilkudziesięciu lat procesie produkcji, a mimo to jego grappa znana była daleko poza granicami regionu, a nawet państwa.
Wielu nadkładało drogi, aby dotrzeć po kilka butelek tego wyśmienitego trunku – mimo, że nie był nawet idealnie klarowny. Dziadek produkował również nalewki, choć słowo produkował nie jest tu odpowiednie.
Robił je praktycznie ze wszystkiego. – Tylko ze skarpet nie udało mi się zrobić nalewki – zwykł mawiać.

Nalewki Dziadka były prawdziwą alkoholową poezją, płynnymi klejnotami – jeśli można się tak banalnie wyrazić – i było ich zawsze dokładnie sto rodzajów (butelek było więcej, prawdopodobnie więcej niż pięćset – samej orzechówki było pięć odmian).
Zajmowały ogromną półkę w kuchni, całą szeroką ścianę, każdy jej centymetr.
Drabinka przymocowana do półek ułatwiała sięganie najstarszych trunków – kilkudziesięcioletnich – ustawionych na samej górze pod sufitem.
Robert bawił się nią podczas śniadań, trącał ją delikatnie, by patrzeć jak powoli i bezszelestnie przesuwa się wzdłuż ściany.
Na gościach drabinka nie robiła wrażenia, za to nalewki powodowały, że największy abstynent na ich widok szybko chciał udowodnić, że jego niechęć do alkoholu to wrzód na wątrobie, który właśnie szczęśliwie usunięto.

– O mein Gott! – wykrzyknął pewnego razu Hans, przyjaciel Dziadka ze studiów. Wszedł do kuchni i spojrzał na armię butelek.

– Jestem w niebie – westchnął. – Żeby jeden człowiek miał tyle alkoholu?

– To mój zawód...

Hans klepnął Dziadka w plecy i powiedział wesoło:

– To teraz jest to zawód? Ha, haaa – zaśmiał się jak koń.

– Produkuję grappę, za domem stoi moja destylarnia, a nalewki… – Dziadek zawiesił na chwilę głos – …nalewki to moje hobby. Jest ich dokładnie sto rodzajów, wybierz, którą chcesz.

– Sto? Dlaczego sto?

– Polecam orzechówkę. Po owoce do jej produkcji wdrapywałem się na moje stare orzechowe drzewo, ryzykując życiem, więc powinna być odpowiednia.

– Zawsze byłeś ryzykantem, teraz ja zaryzykuję.

– Mają po kilkadziesiąt lat – odpowiedział dumnie – niektóre.

– Wiem, na co cię stać, żartowałem – powiedział Hans.

Hans ponownie poklepał Dziadka po plecach, chwycił jego głowę pod ramię jakby chciał ją wyrwać i rzucił wesoło.

– Miło cię widzieć, pijacka mordo.

– Ciebie też, faszystowska ździro.

W taki oto sposób witało się dwóch starych przyjaciół w dobrym nastroju na nalewkowo-konwersacyjny wieczór.

Jedno z takich dziwnych powitań miało miejsce na długo przed urodzinami Roberta.
Usłyszał o nim w wieku dziesięciu lat od kolegi Dziadka Ernesta Pivota, który służył z nim w oddziale podczas drugiej wojny światowej.

Niestety, nigdy się nie dowiemy, które z wielu opowieści Dziadka i o Dziadku były prawdziwe, a które z palca wyssane.
Niektóre były niesamowite; do dzisiaj zastanawiamy się, na ile Dziadek musiałby być szalony, aby je wymyślać, no i przecież nie wszystkie opowiadał osobiście.

Kiedy Ernest Pivot przypominał tę historię, widać i słychać było, że robił to wiele razy i był zadowolony za każdym razem, kiedy czynił to ponownie.
Potrafił naśladować głos Dziadka – co niezmiennie wprawiało Roberta w osłupienie.
Zapraszał kolegów do swojego domu, aby mogli posłuchać tych opowieści mimo, iż Dziadek uważał, że jego druh ma niewyparzony język, a dzieci zastanawiały się jak i po co wyparza się własny język.
Siadały w salonie, na miękkim dywanie, z otwartymi buziami, jakby słowa tych historii wpadały właśnie przez nie do ich główek.

– W tysiąc dziewięćset czterdziestym czwartym, kiedy te zasrańce, przepraszam, Niemcy się wycofywali – zaczął Ernest Pivot – nasz oddział wyglądał jak ser, a raczej jak dziury pozostałe z tego sera.
Wyszliśmy na skraj lasu w okolicy małego miasteczka koło Dijon.
Mieliśmy lornetkę ze zbitym okularem, która służyła nam niczym peryskop do obserwowania firmamentu takich zrujnowanych wojną miasteczek.
Naszym rozkazem było zlikwidowanie wszystkich Niemców, jakich spotkamy – nie niewola, żaden tam areszt, czy więzienie, ale strzał w głowę, w serce, w cokolwiek, po prostu śmierć.

– Zabijcie wszystkich szwabów, jakich spotkacie, i bez gadania.
Odmaszerować. Między niektóre słowa Ernest Pivot wplatał soczyste przekleństwa mimo, że audytorium stanowiła grupka dzieci.

– Nikt nie ryzykował dyskusji. Nasz kapitan Marcus Meller nienawidził tych gadzin – to znaczy Niemców.
To była dopiero nienawiść – wzorowa.
I miał powody.
Te żałosne gnidy powiesiły mu żonę na dębie przy jego domu, a on powiesił się obok niej.
To znaczy powiesił się – na chwilę.
Uratował go sąsiad z wioski.
W samą porę odciął linę i kapitan spadł na ziemię, krztusząc się i charcząc.
Milcząco pobiegł w kierunku lasu.
Dopiero z oddali słychać było dochodzące słowa. – Będę ich mordował nawet gołymi rękoma, gołymi rękoma – darł się jak opętany.
Tak się składa, że Marcus Meller był w naszym oddziale tak samo jak Dziadek – to znaczy był naszym dowódcą.

Dziadek z tatarem w dłoni - cz.2 - Historia Dziadka

2010-11-22T22:57:00.001+01:00

Dziadek urodził się burzliwego roku tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego ósmego.
Mówił, że jesteśmy sumą wydarzeń roku, w którym się urodziliśmy, chłoniemy to wszystko co wydostaje się z ludzkich dusz i unosi się jak poranna mgła nad ziemią, a my stoimy w jej środku.

W 1898 roku anarchiści zamordowali bogu ducha winną, piękną, piszącą wiersze Elżbietę Bawarską, dla przyjaciół zwaną Sissi.
Jej morderca Luigi Lucheni powiedział na przesłuchaniu – „Chciałem po prostu zamordować kogoś sławnego”.
Po prostu. W tym samym roku zawiązała się Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza Rosji, która zamiast obiecywanej społecznej równości zaaplikowała swym wyznawcom wspólną zbiorową samotność.
Amerykanie walczyli w tym czasie z Hiszpanią, Anglia zajęła Sudan i toczyła bój z Francją o wpływy nad Nilem.
Jednym słowem – wojny, przemiany i nadchodzący przełom wieków.

Jaki to wszystko miało związek z jego Dziadkiem, Robert nie wiedział, choć musiałby przyznać, iż urodzony dwudziestego drugiego czerwca, w tym samym dniu i roku, co Erich Maria Remarque, na którego wpadł w okopie w czasie pierwszej wojny światowej, robił na nim zawsze olbrzymie wrażenie.
Erich Maria Remarque i Dziadek spotykali się wielokrotnie w tym domu z niebieskimi okiennicami i czterospadowym dachem wysuniętym poza granice ścian i za każdym razem wspominali ów moment, kiedy rąbnęli w siebie jak dwa barany, żołnierskimi hełmami, pieczętując całe zajście łapczywymi łykami grappy z osobistej manierki Dziadka, siedząc z mokrymi tyłkami w zalanym okopie.
Nie mieli widocznie ochoty powiększać morderczej statystyki ówczesnej wojny.

Po upadku Dziadka na marmurową podłogę w nim też coś pękło, jakby przez chwilę miał pięćdziesiąt lat i stracił całą swą dziecięcą niewinność.
Nagle stało się oczywistym, że każde pozornie błahe wydarzenie może być dla kogoś, kto znalazł się w jego zasięgu, zupełnie czymś innym.
Próby wysyłania potraw na największą wysokość skończyły się dla Dziadka jedynie kilkoma siniakami i bólem pleców, ale kto wie, jaki byłby tego dnia scenariusz gdyby…

To „gdyby” prześladowało Roberta od zawsze.
Zawsze, choć to całkiem pozbawione sensu, zastanawiał się, co-by-było-gdyby.
Budził się wcześnie rano i, nie wychodząc z łóżka, zastanawiał się nad przeróżnymi wariantami gdyby.
Krzyżował nogi jak samuraj i włączał „gdybowyobraźnię”.

Jeśli Titanic miałby choć niewielką awarię przed wypłynięciem z portu – zastanawiał się – to może z górą lodową by się nie zderzył, tym samym kilka różnych osób dotarłoby bez szwanku do Ameryki.
Jedną z nich byłby szalony naukowiec na usługach armii, tak dalece przekonany o swej misji służenia obronie kraju, że zamiast konstruować działa międzykontynentalnego zasięgu, wymyśliłby coś o wiele groźniejszego, jakiegoś zabójczego wirusa zdolnego zmieść z powierzchni jego ukochanej – bo tak o niej wtedy myślał – planety, całą ludzkość.

Mogące go doprowadzić do obłędu katastroficzne scenariusze, przerywał zawsze tubalny głos Dziadka wołającego wszystkich rano na śniadanie.
Nie lubił dyscypliny porannego wstawania i gromadnej konsumpcji, choć musiał przyznać, że po latach myśli o nich zupełnie inaczej.

Opowiadania Dziadka, rozmowy z nim i ta jego swoista filozofia – dla niejadków miał następującą dewizę: „Patyki, kije, wszystko w tyłku zgnije” – dały mu więcej niż cała państwowa edukacja.
Niestety, zorientował się o tym zbyt późno i nie zdążył mu za to podziękować.
Na szczęście sporo z tych nauk żyło w nim – był o tym najzupełniej przekonany – i pewnie cieszyło to Dziadka, kiedy tak sobie spoglądał na niego z nieba, bo taką właśnie scenę Robert wyobrażał sobie zdecydowanie często.

Wołał ich zawsze jednym zwykłym słowem:

– Kuchniaaaa.

Zasiadali wtedy przy płaskowyżu – tak nazywali wielki dębowy stół z charakterystycznymi nogami zawiniętymi przy podłodze w ślimacznice – ożywieni zapachem omletów, pistou, sera, kminku ukrytego w świeżym chlebie, domowego masła, miodu i konfitur z piwnicznych zapasów. Leżało to wszystko na wielkich talerzach i stało w ogromnych słojach; czasami miał wrażenie, że mieszka w domu olbrzyma i tylko czeka jako przekąska na swoją kolej.

– Olivia – kim chcesz zostać jak dorośniesz?

Dziadek zwrócił się pewnego razu do jego młodszej siostry.

– Sostane kuchazem, bede piekla tarty, wsysko bedzie psepysne.

– Słyszałeś, co ten czteroletni szkrab mówi? – uderzył w Roberta olbrzymim znakiem zapytania.

– Dziadku, dlaczego sam nie mogę zdecydować, kim…

– Możesz być kim zechcesz – przerwał mu. – Ja po prostu chcę ci powiedzieć, że masz talent, zrobisz z nim, co zechcesz, ale moim obowiązkiem jest od czasu do czasu krzyknąć ci do ucha – w tym momencie Dziadek podniósł głos. – W razie jakby w tej głowie nic nie było, usłyszałbym jak słowo kucharz odbija się echem po pustej czaszce. Wtedy dałbym ci spokój.

– Ale w pustej głowie zmieści się więcej mądrości.

Jego brat i trzy siostry zachichotały równocześnie.

– Ha, ha – ryknął Dziadek – zdawało się, że od jego śmiechu drży stół i wszystko dookoła.
– Faktycznie ten twój łeb jakiś duży jest. Istny pojemnik na śmieci – z sardonicznym uśmiechem spojrzał mu prosto w oczy.

– Dziadku, ja sostanę kuchazem – wołała Oliwia, podskakując na krześle.

– Mój kochany miód na serce – odpowiadał Dziadek.

Tamtego dnia była niedziela, dzieci pośpiesznie zjadły śniadanie i wybiegły z domu. W niedziele nie miały żadnych obowiązków.

Dziadek z tatarem w dłoni - cz.1 książki

2010-11-18T20:23:00.001+01:00

Wysmażyłem kiedyś książkę, tak jak wysmażyłem kiedyś kotleta.
Książka jest jedna, kotletów – setki.
Nie wiem, co lepsze.
Może kotlety.
Duża część tej książki powstała w samotności na mojej działce.
Choć to nie jest istotne daje, jako takie pojęcie o warunkach, w których jestem w stanie się skupić.
Do rzeczy.
Kiedy na „naszej klasie” pochwaliłem się: „że, napisałem KSIĄŻKĘ”, tabuny odnalezionych znajomych poprosiły o wysłanie im kopii.
Odpowiedziała jedna.
Osoba, którą miałem niewątpliwą przyjemność poznać w podstawówce.
Dacie wiarę?
Kilkadziesiąt przyjaciół i ta jedna podstawówkowa znajomość?
Żenujące.
Wcześniej wysłałem książkę do kilkudziesięciu wydawnictw.
To materiał na osobną książkę.
Pomyślałem, że mimo wielkiego rodzinnego entuzjazmu, książka jest najprościej mówiąc – kiepska.
Przeczytałem raz, potem drugi, z pierwszej osoby zrobiłem trzecią, zredagowałem całe akapity, poprawiłem ukryte błędy.
Po dłuższym zastanowieniu stwierdziłem, że nie jest to czystej wody grafomania.
Może trąci tu i ówdzie banałem, brak jej konsekwencji i autor na siłę próbuje sprzedać swoje poglądy na jej kartkach, to ma jedną dobrą cechę.
Jest szczera i autentyczna.
Prawie wszystko w niej zawarte jest konkretem, obleczonym w źdźbła wyobraźni autora.
Ale aby nie przedłużać.
Chciałbym Wam zaprezentować to "dzieło", które żem uczynił jakiś czas temu – dla Waszej rozrywki w pastwieniu się nad jego grafomanią – chociażby.
A może i nie tylko - mam nadzieję.
Zapraszam-----------------------------------------------------------------------------------------------------
1. Dziadek
Jego dom wyglądał jak prowansalski kamienny mas z drewnianymi niebieskimi okiennicami;
nakryty był czterospadowym dachem wysuniętym poza granice ścian.
Leżał w amfiteatrze winogronowych pól.
Tworzyły mozaikę zielonej nieskończoności.
Nigdy nie wiał tu wiatr, mistral omijał ten zakątek, niewiadomo dlaczego.
Zarodki szaleństwa, które powodował, rozwiewały się w tym miejscu bezpowrotnie.
Mieszał się tu ze sobą zapach lawendy, winogron, gleby spieczonej bezlitosnym słońcem i rzeki płynącej blisko – choć powiecie zapewne, że rzeka nie pachnie.

Dla niego pachniało wszystko.
Myślał, że ten zapach jest zapachem świata – jego potem.
Wraz z mijającymi latami zapach zaczął się ulatniać, słabnąc z roku na rok. Inna woń przywędrowała na jego rodzinną wyspę jak niechciany okręt po brzegi zapełniony obcymi.
Nie każdy ją czuł i nie każdy był jej świadom.
Uważano, że to jego dziecięce fantazje, a on rozpoznawał ten obcy zapach tak samo jak wtedy, kiedy u państwa Besson – jego sąsiadów – pieczono ciasto migdałowe albo kaczkę w lawendowym miodzie.
Każdy to może poczuć – powiecie.
Szkopuł w tym, że sąsiedzi mieszkali o kilometr drogi od jego domu, może nieco dalej lub bliżej, ale zostawmy tę dokładność geodetom.

Jak sięgał pamięcią zawsze chciał być kucharzem, zawsze marzył o podrzucaniu na patelni wszelkiego rodzaju naleśników, placków i blinów, nie wliczając w to nieudanych prób z gulaszem i leczo.
Chciał, choć jednego móc podrzucić do samego nieba, aby ktoś – tam – zobaczył jak znakomicie smaży, piecze i gotuje.

Jego koledzy grali w piłkę, zbierali znaczki pocztowe, powiększali do gigantycznych rozmiarów kolekcje widokówek lub rozłupywali mechaniczne zabawki – on fascynował się tym jak zwykła jajecznica może przemienić się we wspaniałe danie za pomocą kilku plasterków trufli, jak poddane sile oliwnego moździerza, dokładnie zmieszane w odpowiedniej kolejności składniki tworzą jadalny klejnot – tapenade: czarne i zielone oliwki, kapary, filety anchois i oliwa, ot co, podane ze świeżo upieczonym chlebem, mogą stworzyć niezapomniany do końca życia duet. Wolał to zajęcie od walenia młotkiem w zabawki i robienia sekcji zwłok pluszowym misiom, ale nie wiedział dlaczego.
Często wyobrażał sobie, jak stoi, trzymając w dłoniach olbrzymią patelnię pełną placków, naprzeciwko gapiących się na niego rzędów ślicznotek przy stolikach w jego własnej restauracji.

Koledzy nazywali go Ciacho.
Na wzgórze, gdzie się spotykali, przynosił im własnej produkcji specjały – choć nie każde były przyjmowane z aprobatą, jakiej się spodziewał – weźmy chociażby imbirowe ciasteczka z musztardą.
Większym powodzeniem cieszyły się pokazy krojenia wszystkiego co dało się pokroić.

– Ciacho, pociachaj coś – zachęcali go niekończącą się ilość razy.

Koledzy zawsze mieli przy sobie coś do pokrojenia: marchewki, chleb, wszelkiego rodzaju owoce, wyniesione ukradkiem z domu kiełbasy, ugotowane pappardelle, wielkie bakłażany, cukinie i arbuzy – niestety łącznie ze ślimakami.

Pewnego dnia coś sprawiło, że zajął się gotowaniem – by tak rzec – na poważnie.
To był upalny sierpniowy dzień 1957 roku.
Słońce wisiało kilka metrów nad ziemią.

– Nie wychodźcie dziś na zewnątrz – wołał do dzieci jego Dziadek, stojąc obok okna.
– Słońce spaliło dziś kilka ptaków.
I one mu wierzyły.

Tamtego dnia wszystko jakby zastygło; nikt nie biegał po domu, nie rozmawiano ze sobą; czasami szumiała woda, chłodząc czyjąś twarz.
Jedynie promienie słońca włóczyły się ospale po wielkiej kuchni, a kolejny naleśnik dziesięcioletniego Roberta szybował pod sufitem i wracał jak na niewidzialnej nitce z powrotem na patelnię, by natychmiast znów wyskoczyć w górę jak uradowany tłum kibiców.
Niestety tego dnia, jeden z naleśników postanowił uciąć sobie pogawędkę ze śnieżnobiałym sufitem, by po krótkiej konwersacji leniwie oderwać się od jego lśniącej bieli i pognać w dół, na podłogę.

W tym samym czasie, kiedy przyklejony do sufitu naleśnik postanowił wykorzystać prawa grawitacji, do kuchni wszedł jego Dziadek.
W dłoni trzymał talerzyk z uformowanym kopczykiem czerwonego mięsa, w którego zagłębieniu jak we wnętrzu wulkanu, kryło się żółtko świeżego jajka, a dookoła, porozrzucane jak od erupcji głazy, lśniły cebula i kiszony ogórek.
Zapomniawszy pieprzu, Dziadek wrócił do kuchni i w momencie, kiedy sięgał po młynek, tłusty naleśnik spadł mu prosto pod stopę.
Dziadek wywrócił się i zawisł w powietrzu.

Dziadek – tak twierdzą zgodnie wszyscy – był wielkim oryginałem. Potrafił o piątej nad ranem łowić ryby za pomocą starego poniemieckiego granatu, naprawiać radio silnym uderzeniem pięści, jeździł rowerem zrobionym w całości z drewna, ale nikt by nie przypuszczał, że zawieszony pół metra nad ziemią, w jednej dłoni z talerzykiem tatara, a w drugiej z młynkiem do pieprzu potrafi lewitować.

Wiszący nieruchomo pół metra nad podłogą z wielobarwnego marmuru, Dziadek zdawał się kołysać jak unoszony delikatną falą pływak. Patelnia wypadła Robertowi z rąk, odbiła się z hukiem od marmuru i zawisła jak uwięziona w lodzie, gdzieś nad jego powierzchnią. Czuł jak oczy wychodzą mu z oczodołów jak gdyby ktoś je od środka wypychał, a szczęka niczym z gumy dyndała w górę i w dół.

– Dziadku – krzyknął i ruszył z mozołem w stronę zawieszonego w powietrzu ciała jakby biegł pod wodą. – Dziadku – krzyknął ponownie, a słowo to wypełzało z niego powoli, jak wielki chitynowy owad. Przez chwilę myślał, że się udusi, a kiedy ostatnia litera, ciężko raniąc mu usta, upadła na ziemię – otworzył oczy.

Dziadek nie lewitował w kuchni, leżał na podłodze jak po brzegi wypełniona beczka wina. Niestety, beczka wina zaczęła bulgotać przeciągle, emitując w stronę Roberta niezrozumiałe słowa.

– Jeuniu e przyłem w ogę.

Po chwili zrozumiał słowa Dziadka, które brzmiały następująco: „Jezuniu, ale żem przyjebał w podłogę” – poczym spojrzał badawczo i wydawało mu się groźnie w jego stronę.

Jeśli Dziadek klął – co czynił niezwykle rzadko – oczywistym było, że jedyne wyjście z sytuacji to natychmiastowa ewakuacja; szybkie oddalenie się choć na jakiś czas dawało nadzieję, że Dziadek ochłonie, kiedy dla uspokojenia nerwów sięgnie po jedną ze swoich stu nalewek. Orzechówka, jego ulubiona, zawsze koiła mu nerwy i sprowadzała mu na twarz ten jego dobrotliwy uśmieszek.

Bóg kocha pijaków i szaleńców

2010-11-10T20:53:00.000+01:00

Obcując z pięknem jesteśmy niebezpiecznie blisko słońca.

Piękno czyni nas świętymi, czyni nas szalonymi, upaja nas, rozkochuje nas w sobie.

W Rosji jest przysłowie: „Bóg kocha pijaków, szaleńców i kochanków”.

Szaleństwo, pijaństwo i miłość są być może kluczami do postrzegania wymiaru nadprzyrodzonego…

To piękno i miłość wyszarpują nas banałowi.

Wolę drążenie transcendencji, które pali skórę i wzrok niż nurzanie się w bylejakości, niż grzęźnięcie w banale powszechnie przyjętych konwenansów.

Kiedy studiowałem przez jakiś czas w Québecu, miałem okazję poznać niezwykłe dziecko moich przyjaciół. Chłopiec miał może cztery lata.

Stracił ojca i stąd być może jego wielka wrażliwość.

Był dzieckiem wyjątkowo wdzięcznym.

Siedzieliśmy któregoś wieczoru podziwiając zachodzące na purpurowo słońce.

Chłopiec rozłożył obie ręce na szybie i rozpłakał się. Kiedy zapytałem, co się stało, odwrócił się do mnie i powiedział: „Nie wydaje ci się, że to wszystko jest zbyt piękne?”.

To samo piękno może być powodem radości i cierpienia.

"Moje odczuwanie jest takie same, alkoholiczne, schizofreniczne, paranoiczne, nie wiem jak wybrnąć z tego chorego konsensusu.

Jak zacząć kochać życie mając coś takiego w mózgu.
Pewnie okaże się za chwilę, że to guz mózgu i będzie po wszystkim.

Taką mam nadzieję.
Bareya

o. André Gouzes OP urodził się w 1943 r. Jest francuskim dominikaninem, kompozytorem muzyki i znawcą liturgii. Przez większą część roku mieszka w odrestaurowanym przez siebie średniowiecznym opactwie cysterskim w Sylvanès. Od wiosny, do późnej jesieni opactwo to, za jego sprawą, staje się miejscem spotkań ludzi kultury, sztuki i religii. Organizowany jest tam festiwal muzyki sakralnej i warsztaty liturgiczne. Ojciec Gouzes założył też wspólnotę poszukiwań liturgicznych, w której - odwołując się do tradycji chorału gregoriańskiego, muzyki renesansowej i bizantyjskiej – pracuje nad nową muzyką sakralną. Owoce tych poszukiwań stały się inspiracją do „rewolucji” liturgicznej, jaka miała miejsce w klasztorach dominikańskich w Polsce pod koniec lat 90. XX w. Ojciec André Gouzes jest kawalerem Legii Honorowej.

Duch blond Hitlera

2010-09-27T23:22:00.009+02:00

Pierwszego ducha zobaczyłem wychodząc zwyczajowo wieczorem po piwo.
Mignął mi co prawda tylko na moment na schodach, ale na tyle długo aby rozpoznać w nim twarz konkretnego człowieka.
Była to twarz Hitlera w blond loczkach z wąskim wąsikiem koloru jak się domyślacie – blond.
Oczywiście nie wierzę w duchy.
Zwidy, które mnie zaczęły nawiedzać były kolejnym etapem mojego alkoholizmu.
Dwadzieścia lat bezustannego koszenia szarych komórek alkoholowym traktorem spowodowały na tym polu nieodwracalne odciski jego monstrualnych kół.
Wiedziałem, że to omamy mego umysłu bo uzasadnienia nawiedzania mnie przez ducha blond Hitlera w rozkosznych loczkach znaleźć mimo analitycznego umysłu nie znajdowałem. Pracowałem dla czasopisma „Osiemdziesiąty wymiar” wymyślając historie o duchach, upiorach grasujących na strychach, et cetera, więc w mojej głowie naturalną koleją rzeczy pojawił się duch a nie krwiożercza pompa ciepła jak to się zdarza alkoholikom pracującym w branży ciepłowniczej.

Zresztą duch Hitlera pojawiał się na początku sporadycznie, wpadał do pokoju rozpaczliwie machając flagą SS albo polewał się w wannie prysznicem, z którego zamiast wody wylatywał żywy ogień, więc nie przypuszczałem, że może zagościć u mnie na dłużej i zmienić moje życie na dobre. Przez chwilę przemknęła mi myśl, aby przestać pić, ale za każdym razem kiedy wchodziłem do kuchni nie mogłem się powstrzymać by nie sięgnąć po jedną z moich kilkuset nalewek piętrzących się na półkach zbudowanych przeze mnie po sam sufit. Obliczyłem, że zbudowane moimi trzęsącymi się jak galareta rękoma półki wytrzymują ciężar około pięciuset kilogramów. Pół tony alkoholu zgromadzone w jednym miejscu napawało mnie dumą. Moja spirytusowa armia gotowa dla mnie na wszystko.

Jeśli dołożymy do tego etymologię słowa spirytus wywodzącego się od łacińskiego „spiritus” – czyli duch, wszystko zacznie się układać w logiczną całość.

Veni Sancte Spirytus – Przybądź Duchu Święty – sekwencja będąca częścią rzymskokatolickiej mszy potwierdza tylko związek cieczy zdolnej w stanie surowym rozpuścić przełyk ze stanem, który wywołuje po jej spożyciu.

Pisałem właśnie kolejny odcinek artykułu o człowieku, który za pomocą pierdzenie i szybkiego tupania dematerializował ze swojej czarnej dziury między nogami potwory, o jakich się ludziom nie śniło jak meduzy z oczami i fryzurą Marylin Monroe.

Zastanowiłem się przez chwilę, bo chwilę potrafiłem się zastanawiać, że Marylin Monroe pije polską gorzką żoładkową, która smakuje jak miód, powiewa flagą biało czerwoną, sugerując, że nasz kraj nie jest jej obcy w surrealistycznym przytulaniu się i wykrzykuje: dlaczego, polska gorzka żołądkowa jest: do kurwy nędzy, słodka jak miód rozpuszczony w cyklonie Be.

Hitler milczał, Marylin Monroe chlała na umór.

A Hitler nagle: wszystko kolego wygląda inaczej niż wygląda.

Jakiego kolego - wzburzyłem się podnoszą tuman kurzu własnych myśli a on na to: Cyklon Be nie był gazem, był drinkiem, który serwowaliśmy straceńcom w ich ostatniej drodze.

Cdn...

Z mordą w sałatce nieopodal księżyca (cz. 5)

2010-09-13T23:24:00.002+02:00

Nie ma dla mnie nic ciekawszego niż ludzkie historie.
Zaczepiam ludzi i nagrywam co mają do powiedzenia.
Jotpo – tak będę go tu nazywał (skrót – Ja od tego prawie ochujałem) opowiedział mi kiedyś jak jego ojciec się napił.
Ściągnął jakiś stary obraz ze ściany i powiedział: Teraz cię kurwo przemaluje.
Był w samych gaciach bo miał zwyczaj do malarstwa podchodzić maksymalnie rozdziany.
Opowiadał też, że jego ojciec był bardzo inteligentny, miał wiele zainteresowań, z którymi nie mógł się z nikim podzielić. Zapraszał jakichś idiotów, swoich kolegów, którzy nic nie rozumieli.
Opowiadał o księżycu i kraterach a w tym czasie jeden z nich spał z mordą w warzywnej sałatce.
Wywiad jaki z nim przeprowadziłem, przedstawiam tak jak został nagrany.
Historia tego człowieka, mojego przyjaciela, artysty malarza, to materiał na dobrą książkę.
Nie przepraszam za język jakim posługuje się bohater niniejszej opowieści.
Kocham ten język.
Jak powiedział Mark Twain – Rzeczywistość prześciga największą fantazję…
No to w drogę.
Wywiad jest ilustrowany z nigdzie niepublikowanego dziennika-szkicownika autora.
p.s. Poprzednie części wydają mi się w tym momencie za długie i w owym czasie kiedy zaczynałem pisać na blogu miały zero komentarzy. Po czasie - niestety - stwierdziłem, że nikt dłuższych tekstów po prostu nie czyta. Może w tym momencie - w tej skróconej wersji - kogoś, ta historia zainteresuje...

Jotpo: Teściowa też mnie do nerwicy dopuszczała.
A jak w samochodzie dostawałem choroby. Zaczyna się, i tak siedzisz. I tak czekasz, kurwa. Zaczyna ci chodzić – trz – trz – trz… Pocisz się. Nie możesz iść do pracy, do Buby, bo ośmieszysz ją w tej nowej pracy. To szedłeś na spacery, liczyłeś, raz, dwa, trzy, dziesięć, sto, sto pięć, milion, tysiąc, żeby tylko te myśli nie wracały.
Bareya: - Zaczepiałeś ludzi?

Wieczorna rozmowa w zaciszu domowym na trzecim piętrze o 3.00 nad ranem

Jotpo: - Uśmiechałem się, celowo do sklepów wchodziłem, zagadywałem, żeby oni zaczęli mówić, na ulicy też. Dzień dobry, takie różne rzeczy. Wyczuwałem sytuację. Broniłem się ze wszystkich sił. Dobrze, że ja miałem taką łatwość kontaktu z ludźmi. A gdybym nie miał? Amen w pacierzy kurwa bym był. Nie raz miałem myśli samobójcze. Kiedyś się pociąłem, żyletką. A tchórz byłem jak skurwysyn. Aj, boże święty. Nic mi się nie stało.
Bareya: - Opowiedz o codziennym dniu. Z okresu jak mieszkałeś w samochodzie.
Jotpo: - Myje się, już mnie nerwy biorą, już nastrajam się sytuacją, która będzie istniała. Już się wkurwiałem, że muszę iść, tam, do tego samochodu, że będę tak kurwa siedział osiem godzin. Miałem pretensje, że Buba po pracy zostawała.
Bareya: - Buba prosiła żebyś został w domu? Jak jej odpowiadałeś.
Jotpo: - Ty ochujałaś, porąbało cię. Co ty wygadujesz kobieto. Jadę z tobą. Ale ludzie – mówi Buba. To chuj, to będę siedział pod pracą. Tam w przedsionku. Mnie to tam dyndało. Moja choroba była ważniejsza.
To był ciężki okres w naszym życiu.
Jak ona to też wytrzymała, to jest druga sprawa.
Wiesz, mówię do Buba.
Buba, czasami miałem żal do ciebie, bo mogłaś wykonać taką czynność, którą ja wykonuje z ojcem – ale ona nie wiedziała jak z tym walczyć.
Że mogłaś przerwać moje liczenie – coś…
Mogłaś to przerwać, tylko ty nie wiedziałaś jak to zrobić, a mogłaś powiedzieć czynność jakąś – chodź później zrobimy, albo coś takiego.
Albo siedziałem w domu, modliłem się, pacierz wieczorny – pół godziny, godzina, półtorej godziny, ona wchodziła do drzwi, a ja furii dostawałem, bo przerwała mi.
Kurwa musiałem wszystko od nowa zaczynać.
Przejebane, to był okres…później Mati się urodził.

Miss Polonia 2045 - Wybory w Zielonej Górze, Wygrała krakowianka Basia

Bareya: - Jak reagowałeś, jak ci przerwano modlitwę.
Jotpo: - Kurwa, ochujałaś, co ty robisz, przecież ja muszę jeszcze raz kurwa mówić to wszystko.
Bareya: - Nie pytała, po co ty się modlisz?
Jotpo: - Właśnie o to chodzi, że ona nie łapała kurwa czy jak. Ale ma prawo, no przecież nie wiedziała.
Bareya: - Byłeś taki wierzący?
Jotpo: - A coś ty. Nawet nie mogłem krzywo myśleć, bo musiałem to później odpokutować. Ale jak na przykład dyskutowałem coś w rodzinie na temat pana boga. Boże mówię, jutro to będę musiał wszystko odszczekać w kościele. I było. Szedłem do kościoła i dalej…Mati chodził za mną, stał już, się denerwował. – Tata, chodź już, idziemy. – Zaraz, kurwa – mówię - jeszcze trochę. Ja tu miałem takie rzepy porobione czarne od tego klękania.
Bareya: - Byłeś u jakiegoś księdza?
Jotpo: - Byłem, kiedyś z Bubą pojechałem. W 90 roku pojechaliśmy na wczasy – Grobelna nam załatwiła – i ja poszedłem do księdza, mówię, że chciałbym się wyspowiadać, ale byłem w Ciborzu, w takim zakładzie psychiatrycznym. To kurwa nie udzielił mi dyspensy, nic.
Bareya: - Dlatego, źe byłeś w Ciborzu?
Jotpo: - Że się leczyłem psychiatrycznie czy coś. Nie chciał ze mną rozmawiać wogóle. No i chuj. Tak to było.
Pojechaliśmy na wczasy, cały czas z nią siedziałem, ona ze mną, nigdzie nie mogliśmy wychodzić
Bareya: - Na miejscu siedzieliście?
Jotpo: - No w Kudowie żeśmy siedzieli. Ani w góry nie mogliśmy iść ani nic, bo miałem te lęki, natręctwa. A najgorzej to czytanie, ja uwielbiałem czytać, czytałem książkę po ileś tam razy. Coś przeczytałem – na przykład – I poszli do lasu. Jade, jade, jest strona siedemdziesiąta, ale pamiętam, że tu trzeba wrócić bo tam się pomyliłem. I wracam.
Bareya: - Dlaczego?
Jotpo: - No, popierdoliłem słowa. I jeszcze raz. Albo nagle zaczynałem liczyć. Albo szedłem spać, 121, 122, 123 (Jotpo podchodzi do kontaktu i włącza i wyłącza wielokrotnie światło, licząc przy tym). Buba krzyczy: No kładź się już spać. – Już idę, 127, 128…
Jezuski na ścianach; już wychodziłem do drzwi, zamykam na zamek, schodziłem na dół – wracałem – podchodziłem do obrazka – Panie boże wybacz, już tego więcej kurwa nie zrobię. – Mamusiu moja kochana, aby cię chuj pogiął kurwa. No wiesz takie miałem, wulgaryzmy, wkurwiało mnie to wszystko.
- Jesteś idiotą do kwadratu, ty debilu, matole pierdolnięty, kochasz mamusie, kochasz – mmmm – cmok, cmok, cmok.
Takie były…
Albo jak wchodziłeś do Zbawiciela to taki krzyż wisiał i ja kurwa Jezuska, cmok, cmok, w te stópki napierdalałem, ale, nie wiedziałem, że jak jest okres wielkiej tej, yyy – Wielkanocy – to te chuje, na tydzień ściągają ten krzyż.
Kurwa, ja bez tego krzyża, wchodzę do kościoła, w pizde gdzie te nóżki są moje.
Cały kościół obleciałem, żeby go kurwa kutasa w te nogi chlasnąć.
W pizde – nie ma. Jakiego ja kaca miałem.
A jak go później powiesili to go obśliniłem całego.
Klęczałem, klęczałem, Mati mówi – chodź. – Zaraz.
Idź kurwo jebana w dupe bo mnie zaraz chuj szczeli, boże tyle ludzi stoi koło mnie. Wszyscy się patrzą na mnie.
I szeptem – wybacz ojcze święty już więcej nie będę…
Proszę wybacz mi kurwa jebana w pizde muszę iść już nie wytrzymam.
Żegnam, do widzenia panie boże, już do widzenia, już idę. I jeszcze w przejściu z trzy razy jak stara dewota.
c.d.n.

Z mordą w sałatce nieopodal księżyca (cz. 1)
Z mordą w sałatce nieopodal księżyca (cz. 2)
Z mordą w sałatce nieopodal księżyca (cz. 3)
Z mordą w sałatce nieopodal księżyca (cz. 4)

Cud świętego ognia

2010-08-25T23:08:00.001+02:00

Przedstawił się jako uniżony sługa i najlepszy przewodnik po mieście.
Ubrany był w białe krótkie spodenki i białą koszulę zapinaną na malutkie białe guziki.
Do nóg miał przyczepione dwa płaskie jak naleśniki kawałki jakiegoś materiału służącego za buty. Wyglądał na około trzynaście lat, nosił bujne brązowe włosy nie pasujące do uśmiechniętej bezustannie buzi, za długie jak na nastolatka.
Gdyby miał brodę i wąsy mógłby występować w telewizji jako miniaturka Chrystusa.
Pojawił się przede Robertem niewiadomo skąd, kiwając się śmiesznie na boki.
Robert zaczął szukać pieniędzy, aby wręczyć mu kilka szekli.
Chłopiec uśmiechnął się po raz trzydziesty piąty i powiedział.

– Jestem przewodnikiem, mogę oprowadzać pana po mieście.
Bardzo tanio.

Robert przestał natychmiast maltretować kieszenie spodni, wpatrując się w małego, mówiącego po francusku chłopca, mimo iż on, nie odezwał się po francusku słowem.
Zatrzymał się przed jednym ze sklepów; starzec z trzema wielkimi zmarszczkami ma czole trzymał w ręku małe obcążki, którymi ściskał kilometry splecionego misternie srebra.
Obrazek jak zatrzymany filmowy kadr działał na niego hipnotyzująco.
Na szyldzie widniało – Zadok-Tarshish.
Stał przed wystawową szybą jak zaczarowany, a jego europejskość znikła jak obfita czupryna z lat studenckich.
Wszystko dookoła wydawało mu się inne, tak odmienne.
Ta inność oślepiała tak samo, jak kamienna jasność starych murów i ulic; tonęły w niej jak w różowej mgle.
W Prowansji również jest to niesamowite światło rozlewające się po polach lawendy, po wzgórzach villages perché, z impetem wpadające do lazurowego morza, mieniącego się iskrami ostrych kolorów, jak diamentowa kolia spływająca od łabędziej szyi, do delikatnego zagłębienia między piersiami młodej kobiety, kradnącego wzrok każdego mężczyzny.
Prowansja wydała się Robertowi roześmianą, biegającą boso po łące dziewczęcą młodością, Jerozolima mieniła mu się w wystawowej szybie jako dojrzała i zmysłowa kobieta.

– Bonjour – powiedział ponownie chłopięcy aniołek, sypiąc na niego jak płatki śniegu swoje uśmiechy.

Robert nie odpowiedział, rozglądając się, czy aby aniołek nie stoi w otoczeniu kilku mężczyzn w charakterystycznych arafatkach na głowach z ukrytymi pod długimi dishdashami karabinami AK-47, sławnymi kałasznikowami, tak chętnie sprzedawanymi przez Rosjan na rynek arabski, lub M-16 tak chętnie upłynnianymi droga morską przez Amerykanów – tę ich chlubę, dzięki której wielu ludzi stało się milionerami, a miliony zginęły.

– Bonjour – powtórzył malec zdziwiony brakiem reakcji. Stał przed Robertem i uśmiechał się – śmiał się zapewne z jego dziwacznego kapelusza – albo zastanawiał się, co na wystawie sklepu może być tak ciekawego, że można przy niej stać – bagatela – ponad dziesięć minut.
Robert strzepnął z siebie resztki zdziwienia i jak mógł najuprzejmiej odpowiedział chłopcu:

– Bonjour, zgubiłeś się, potrzebujesz czegoś?

Jego ton zaczął nabierać tego specyficznego zabarwienia, jakim obdarowuje się małe dzieci, a raczej oseski. – Dziub, dziubciu malutki, ale się dziś pięknie obslaliśmy – co? – duzia kupa – co?

– Jestem przewodnikiem, potrzebuje pan przewodnika?

Taksował w myślach chłopaka, czy żartuje sobie ze niego, czy może, uważając za wysoce nieprawdopodobne, faktycznie posiada przydatne mu jako turyście wiadomości, choć planował czas w Jerozolimie spędzić samotnie.
Obrócił się i wyciągnął rękę na chybił trafił.
Na końcu jego palca wskazującego znalazła się tak często pokazywana w telewizji ściana płaczu, żydowskie święte miejsce upstrzone karteczkami modlitw powpychanymi w szczeliny między kamiennymi blokami.

– Co to jest? – powiedział jakby to był zarzut, że ta kupa kamieni zasłaniająca krajobraz ciągle tam stoi.

Chłopiec spojrzał na Roberta z wyrazem litości. Zmrużył oczy i zaczął opowiadać.

– Kotel ha-Maarawi, tak się ją tutaj nazywa.
To pozostałość po Świątyni Jerozolimskiej, oczywiście tej drugiej, jej mur zachodni, jedyna pozostałość, najświętsze miejsce Żydów.
Powstała około 960 roku przed narodzeniem Chrystusa – oczywiście – zbudowana przez Salomona na wzgórzu Moria, na którym Abraham miał złożyć w ofierze na żądanie Jahwe swego syna Izaaka. W świątyni przechowywano Arkę Przymierza – aron berit, taką drewnianą skrzynkę obitą złotą blachą – chłopiec patrzył na Roberta, oceniając po wyrazie twarzy jego wiedzę – zawierała tablice dekalogu otrzymane przez Mojżesza od Boga na górze Synaj.

Chłopiec opowiedział mu o planie świątyni, o jej pomieszczeniach i o jej zburzeniu w 586 roku przed naszą erą, oczywiście – o niewoli babilońskiej i budowie drugiej. Kiedy skończył na roku siedemdziesiątym, w którym Rzymianie po nieudanym żydowskim powstaniu zburzyli świątynię, której jedyny pozostały fragment właśnie podziwiał, w jego rozdziawioną buzię można by było wepchnąć czołg.

– Tak – Robert odezwał się po dłuższej chwili.
– Twój francuski jest znakomity – wyksztusił.

– Hiszpański, angielski, włoski, hebrajski i arabski też – powiedział – jakby wyliczał tytuły książek przeczytanych w swoim krótkim życiu.

– Oczywiście, tak, naturalnie.

Mina Roberta wyeksportowana w tamtej chwili do Stanów Zjednoczonych mogłaby bawić całe pokolenia Amerykanów.
Nie chciał i, musiał przyznać, obawiał się sprawdzania wiarygodności jego małego rozmówcy.
I tak w to nie uwierzył.
O Ścianie Płaczu malec mógł przeczytać w jakimkolwiek przewodniku, a o znajomości tylu języków – po prostu łgał.
Coś jednak emanowało od tego dziecka, czuło się jakąś nieokreśloną energię płynącą z jego twarzy, twarzy zawieszonej między rysami męskimi i kobiecymi.
Twarz jak z obrazów Leonarda daVinci – cudownie spokojna, jedwabista, z rozpylonym na niej wiecznym półuśmiechem, twarz jakby delikatnie zamglona, jak słynne leonardowskie sfumato.

Istnieją ludzie, którzy twierdzą, że na znajdującym się w Mediolanie fresku autorstwa Leonarda da Vinci, osoba siedząca po prawej stronie Chrystusa to Maria Magdalena – żona i matka jego dzieci, które od pokoleń żyją po dzień dzisiejszy.
Oglądając obrazy Leonarda, reprodukcje w albumach tak licznie zgromadzone przez jego Dziadka, Robert musiał stwierdzić absolutną bezzasadność takiego twierdzenia i choć jest ono z punktu widzenia swej sensacyjności nader pociągające, to tak Leonardo po prostu malował, androgeniczność niektórych jego portretów jest tego dowodem.
Dowodem był stojący przed nim chłopiec.

– Przyjechał pan zobaczyć cud świętego ognia?

– Nigdy o nim nie słyszałem.

– Cud świętego ognia w Bazylice Świętego Grobu, musi pan zobaczyć. Rewelacja – chłopiec wykrzyknął i podskoczył do góry.

– O czym ty mówisz, chłopcze?

– Wygląda na to, że pan naprawdę nic nie wie o największym cudzie świata.

– Przyznaję, że nie mam pojęcia, co to takiego.

– O innych cudach może pan tylko poczytać, ten tutejszy może pan zobaczyć osobiście.
Bazylika znajduje się na skałach Kalwarii, gdzie Jezus został ukrzyżowany i złożony do grobu.
Pewnie skała, z której wydobywa się ogień, jest magiczna.
No, bo jakby zapalały się od niej niebieskim płomieniem świece wynoszone z kaplicy przez patriarchę i lampki wokół niego – no jak? Zaprowadzę tam pana, sam pan zobaczy, bo widzę, że mi pan nie wierzy.

– Jesteś żywym dowodem chłopcze, że nie wiadomo, w co wierzyć. Robert jestem – powiedział do chłopca, wyciągając dłoń.

– Suzej, proszę pana – powiedział chłopiec i wyciągnął swoją małą jedwabiście gładką rączkę.

– Suzej – ten cud ognia, co to takiego?
Może znasz jakieś wytłumaczenie.
Pewnie to zasługa zapalniczki lub ukrytych w majtkach zapałek.
Tak inteligentny chłopiec jak ty chyba nie da wiary w te bajeczki, musi być jakieś wytłumaczenie.

Myśl, że wyskakuje ukryty zza cudownego kamienia, strasząc opata prawie na śmierć, zapalającego świece zwykłą zapalniczką, przyprawiła Roberta w dobry humor.
Westchnął, głęboko wciągając powietrze i marząc o obfitym obiedzie.

– W ósmym wieku nie mieli zapałek.
Teraz i owszem, zapałki, zapalniczki, ale tysiąc lat temu też był ten ogień – więc jak?

– Tysiąc lat temu?

– Pierwsza pisana wzmianka pochodzi z ósmego wieku, cud ma miejsce już od czwartego wieku, a dokładna relacja rosyjskiego opata Daniela pochodzi z tysiąc sto siódmego roku. Patriarcha wszedł do kaplicy z dwoma świecami, pomodlił się i wyszedł z zapalonymi, wszystko dokładnie opisał – wyrecytował Suzej i dodał – Co pan na to? – jakby jego słowa podkreślały prawdę ostateczną.

– Wierzę ci Suzej. A teraz chodźmy coś zjeść, przyjacielu, bo jestem w stanie zaraz odgryźć ci rękę.

Wyszczerzył do chłopca zęby, próbując go rozśmieszyć.

– Pójdziemy starą ulicą Cardo – kiedyś była to kryta kolumnadą, szeroka na dwadzieścia metrów główna aleja miasta. Teraz są tam urocze sklepiki.

Dało się zauważyć u Suzeja – gdybyśmy uważnie się przysłuchali – kpiarski ton.
– Miłe miejsce, dwadzieścia kilo kiczu na centymetr kwadratowy – zaopiniował malec.

Ulica robiła wrażenie choinkowe, przepełnione, świąteczne. Kicz, o którym wspominał Suzej, trzymały w sklepowych trzewiach ogromne półokrągłe okna, i tylko skrzył się i błyskał do nich swoim złotym uśmiechem.

Czarny obraz

2010-08-10T23:56:00.001+02:00

Przyśniło mi się coś takiego:

Pewnego roku narodził się człowiek, który przyćmił sławę Picassa, Michała Anioła, Leonarda DaVinci.
Przyćmił sławą samego Jezusa - osobno i razem wziętych.
Człowiek, który namalował obraz, którego nie można było oglądać.
Wisiał samotnie w małej sali Biura Wystaw Artystycznych zakryty woalem czarnego jedwabiu, a później w specjalnie dla tego jednego obrazu zbudowanym czarnym budynku strzeżonym całą dobę przez dwudziestu sześciu uzbrojonych ludzi.
Czarny dwudziesto sześciu metrowy kubik. Nie posiadał okien, do jego wnętrza prowadziło tylko jedno wejście.

Z prawej strony obrazu na marmurowej kolumnie znajdował się przycisk i platynowa tabliczka z napisem: Wszyscy, którzy próbowali oglądnąć OBRAZ umarli.
I małymi literami: Na własną odpowiedzialność.

Złożywszy podpis na gotowej klauzuli oglądający wrzucał ją do szczeliny w marmurowej kolumnie - obejrzanej wcześniej przez dwóch strażników stwierdzających zgodność danych - przycisk na marmurowej kolumnie stawał się twoją własnością.
Na chwilę.
Długo dyskutowano czy obraz nie stanie się najtańszym sposobem eutanazji.
Po dwudziestu sześciu sympozjach, międzynarodowych spotkań filozofów i teologów, watykańskich klauzulach i dekretach, burzy mózgów głów wszystkich państw nie znaleziono powodu.
Nikt się nie przyznał, że wszystkim zależało na jednym: odkryciu co stoi za takim stanem rzeczy jak i znalezienie osoby, która zdolna byłaby przeżyć spotkanie z obrazem.
Zdjęcia zakrytego czarnym całunem obrazu zaczęły powoli spychać z wysłużonych haczyków na ścianach obrazy świętych, wizerunek ukrzyżowanego trafiał między zakurzone rodzinne pamiątki aby w końcu zamieniwszy się ze zdjęcia w kwadratową czarną blachę strącił z historycznych postumentów Buddę, Jezusa i Mahometa.
Czarny kwadrat o wymiarach dwudziestu sześciu centymetrów stał się najlepiej sprzedającym kawałkiem metalu na świecie.
Formy okrągłe, trójkątne czy prostokątne przestały praktycznie istnieć.
Noszenie okrągłego sombrero groziło w Meksyku ukamienowaniem, każda forma odmienna od kwadratu groziła człowiekowi pod każdą szerokością geograficzną poważnymi konsekwencjami.
Nawet myśl ludzka stała się jakby ulepiona z kwadratowej gliny.
Po pięćdziesięciu dwu latach przestano szukać twórcy obrazu nawołując we wszystkich gazetach, programach telewizyjnych i radiowych o jego litość: zabierz swój obraz i uwolnij ludzkość. Tak w skrócie brzmiało przesłanie.
Ponad 25 lat bezskutecznych apeli, próśb i błagań, wyznaczonych przez najbogatsze kraje nagród i zaszczytów.

Byłem starcem, kiedy matka moja przyniosła czarny kwadrat do domu.
Była podniecona jak nastolatka odkrywszy, że posiada piersi. Jednym ruchem swojej starej ręki, jakby wstąpiła w nią nieznana siła, zmiotła ze ściany wszystkie święte obrazki, drewniany Chrystus zdeptany jej stopą połamał się jak kryształowy dzban.

- Jak tu teraz pięknie – powiedziała a ja zobaczyłem w jej błękitnych oczach dwa czarne kwadraciki, które błądziły w nich do końca życia, kiedy jej czarne w tej ostatniej godzinie oczy zamknęły się na zawsze.
Ucałowała kwadrat, przetarła rękawem koszuli ślad po karminowej szmince i poszła spać.
Wyciągnąłem z szafy drugi czarny obraz, jaki namalowałem, obudziłem starą matkę i powiedziałem.

- Spójrz....

TIR pełen zdzir

2010-07-31T12:18:00.002+02:00

Za każdym razem jak zaczynam o reklamach prawić (oczywiście je krytykując i obśmiewając), rwetest podnoszę, tuman kurzu z otumanionego mózgu się wydobywać zaczyna a ja stoję jak ciapa albo cipa – jakkolwiek taka stojąca cipa miałaby wyglądać.
Dużo tej reklamy jakoś, i zdaje mi się, że z każdym dniem przybywa jej, jak śmieci na śmietnisku.
- Oj daj spokój – mówią mi.
- To taka zabawa, nieszkodliwa rzecz bracie a ty larum podnosisz jakby komuś dupa w selera się zmienić od tego miała.
No tak też myślałem, gdzieś w duchu, że to taka zabawa.
Bezustanna, całodobowa.

A firmy znalazły doskonały sposób na pozbywanie się swoich ciężko zarobionych pieniędzy na antenach przeróżnych stacji telewizyjnych, magazynów, bilbordach i telebimach. I nie tylko.
Bawią nas za tysiące dolarów za sekundę pokazując, wszelakie dobro - jakie powinniśmy posiadać - całkowicie za darmo. Taki trend, moda.
A ludzie różnych profesji a nawet zawodów, tudzież nieroby głos doniosły wydzielają obficie jak poranny mocz, kiedy mówię, że to blaga, multiplikacyjna smycz. I niestety nie darmowa.
Nie dziwię się, bo dupczenie wszak przyjemne jest, ale żeby zaraz płacić jakieś zacnej szlamie nieco mnie dziwuje.
Przyjemnie człowiek taplać się niby powinien w TIRze pełnym zdzir, ale zawsze rachunek przychodzi zapłacić jakby za wysoki za owe wyskoki.
Zdzira to przecież utalentowana aktorka marki porno, która ohami , mlaskaniem i wzdychaniem , zwinnym językiem robi nam przyjemności wiercąc dziury niczym erotyczną wiertarką w naszym ciele. Dziury niestety pozostają, tak jak zdziry, znajdujące w wielkiej obfitości kolejnych chętnych, co sobie dziury w samym dupsku nawet potrójne dają robić.
Ulegamy pokusie, mimo iż wiemy, że oszustwo to, blaga to, i aktorka mizerna, częstokroć brokatem się mieniąca, centymetrowym pudrem wysmarowana, pachnąca najnowszym prespirantem.
Pocenie – jak wiadomo - jest zabronione.
Współczena zdzira się nie poci.
Nawet po czterogodzinnym aerobiku jest sucha jak Sahara w lecie.
Ale ojelki i żele dozwolone. Płatne oczywiście dodatkowo.
Do dupy to, mówimy, wiedząc, że to nieodpowiednie słowo w tym wypadku i płacimy zamiast do żony się przytulić, niekoniecznie własnej rzecz jasna.
Zmieniamy TIR pełen zdzir na inny, co chwila przejeżdża inny, do wyboru do koloru, a my dalej pchamy się na jego zaplecze wierząc, że może w tym jednym, jedynym, w tym bardziej kolorowym i rozkrzyczanym znajdą się zdziry godne naszych pieniędzy, co to nie udają, na aktorce się nie znają i w końcu znajdziemy spełnienie, prawdziwy orgazm osiągniemy, szczery i prawdziwy.
I tak bez końca, do końca – naszego lub ich.
Dziwię się, że codziennie lecimy na owe udające zdziry jakbyśmy jakimś multiplikacyjnym schorzeniem głupawym byli genetycznie upośledzeni.
Uderzamy w ten sam płot, wpadamy do tej samej dziury (proszę wybaczyć skojarzenia), potykamy się o ten sam kamień, gradem kurw przestrzeń miejską atakując a nierzadko niebu wygrażając, niepomni na jeden, pięć czy pięćdziesiąt tych samych, zderzeń, potknięć, wpadek.
Codziennie dostajemy w łeb aż czaszka się nam wgniata, powoli, niezauważalnie, skręcamy nogi w kostkach aż stopy na boki zaczynają się rozchodzić.
Ręce się skręcają jak w konwulsjach, przybierając nienaturalne pozy. Powolutku, krok po kroczku, codziennie, latami.
Przeglądając się w wystawowej szybie nie zauważamy naszych zdeformowanych twarzy, wykręconych rąk i płaskostopia.
Nie wpadamy do wrzątku jak owa żaba, co z niego szybko wyskoczyć potrafi, ale gdy ją powoli ciepłem potraktujemy, ugotujemy ją nawet bez drgnięcia.
A TIR pełen zdzir buduje coraz szersze drogi dla swych pędzących kontenerów wypełnionych drogimi obietnicami jakby mu zależało, aby zmienić naszą matkę ziemię w jedną międzykontynentalną autostradę.
I muszę tylko jedno dodać na końcu.
Że owy TIR nieposiana żadnych hamulców.
Nie warto stać mu na drodze.
No chyba, że tak jak ja, jest się: Supermenem.
Nie mylić ze Spermomenem.

Śmiercionośny palec

2010-07-07T01:35:00.001+02:00

Zaczęło się od zwykłego bólu ręki.

Palec wskazujący zaczął drgać jak zwiotczała struna kontrabasu, ścięgna naprężały się i kurczyły w bólu skaczącym po chwili po całej ręce jak ślepa żaba po trawie.

Doktor przepisał maści, dał jakieś specjalne tabletki rozkurczowe i zblazowanym głosem zalecił mniej pracy.

Przez całe życie pracowałem moją prawą ręką dla agencji reklamowych tworząc przez dwadzieścia lat reklamy za pomocą klikania i przesuwania pikseli na ekranie komputerowego monitora. Zarabiałem na życie tą właśnie ręką, jedynym moim narzędziem, które coś potrafiło zrobić a on mi każe mniej pracować. Dobre sobie – pomyślałem.

- Może da mi pan skierowanie na ogólne badania – zapytałem nieśmiało. Chyba że skończyły się przydziały…

- Drogi panie, w pana wieku (miałem czterdzieści lat, dopiero czterdzieści lat) powinien je pan robić regularnie co kilka co najmniej lat. Boże drogi - zaintonował jak ksiądz - a potem mamy tylko kłopoty z takimi jak pan.

Nie wiem skąd u mnie ta nagła potrzeba prześwietlenia swojego zdrowia się wzięła. Zaskoczyła mnie samego.

Sprężyny upału miarowo pulsowały na resorach chmur, a firanki w lekarskim gabinecie oddychały gorącym powietrzem podnosząc co chwila papiery na doktorskim biurku. A ja zamiast cieszyć się latem udałem się na badanie krwi.

Zdawałem sobie oczywiście sprawę, że gdyby moja wątroba miała ręce cały czas chodziłbym z obitą gębą, brzuch opadał mi z roku na rok coraz niżej na jaja, nie ćwiczyłem, paliłem, lasu unikałem z nonszalancją równą świętej Angeli z Foligno, która piła wodę po obmyciu trędowatych. Ale to? Tego było już za wiele.

- Czy pan się na pewno dobrze czuje – zapytała poważna pani doktor, która nie kryła zdumienia jeszcze raz spoglądając przy mnie na wyniki badań jakby miało mnie to utwierdzić, że nie żartuje.

- Jak koń proszę pani, jak kurwa mustang.

- Proszę pana to naprawdę nie czas na żarty.

- A co do kurwy nędzy umieram, czy też tą zatroskaną miną liczy pani na lepszy napiwek?

Musze przyznać, bywałem wulgarny i niemiły.

Lubiłem wysławiać się wręcz literacko, chciałem być takim cholernym poetycko uwznioślonym wierszokletom bo sens słów, semantyka, była z niewiadomych powodów mi bardzo bliska, semantyczna poprawność doprowadzało moich przyjaciół do konwulsji graniczących z apopleksją.

Lubiłem jednak wulgaryzmy, szczególnie dwa przypadły mi do gustu – do chuja pana i do kurwy nędzy, doprowadzały zlepkiem skojarzeń moją logikę na skraj wytrzymałości. Jednym ciągiem potrafiłem je cytować przy byle okazji.

- A żeby pan wiedział – powiedziała pani doktor wypatrując w mojej twarzy zrozumienia powagi sytuacji i jakby za karę popełnionego przed chwilą grzechu rzuciła na mój karb niezbyt fachową diagnozę.

- Pan, proszę wybaczyć, nie powinien już żyć.

Spojrzałem w jej błękitne iskrzące się młodością oczy i zatopiłem wzrok w rozchyloną białą bluzkę, w jej jędrne pulsujące rytmicznie piersi. Zauważyła to. – Czy pan mnie słucha?

- Jestem, chciałem powiedzieć – semantykiem, ale się powstrzymałem - słucham i rozumiem co pani mówi ale nie rozumiem o czym pani mówi.

- Dariusz Szymański, proszę pani, wzięła pani doktor nie te papiery. Dariusz Szymański – powiedziałem do niej drukowanymi literami.

- Naprawdę przepraszam pana za tą bezpośredniość, ale wie pan, te wulgaryzmy mną wstrząsnęły.

Ma pan jakąś rzadką przypadłość, to znaczy, niech pan wybaczy ale musze wstać.

Wydawała się poruszona moją sytuacją.

Czyżbym trafił na lekarza z powołania?

Wstała i spacerowała prze chwilę w wąskim gabinecie mając w tle kolorowe plakaty badań prenatalnych, prezerwatyw i jakiegoś ośrodka dla alkoholików.

Wszystko w kolorach szczęśliwych zachodów słońca, połaci morskich bezkresów i kołyszących się pól kukurydzy.

Obietnice szczęścia wydrukowane na błyszczącym papierze zawieszone na małych gwoździkach.

Nie była to jej wina a jednak wychodząc trzasnąłem drzwiami.

Wyniki badać zostawiłem razem z zatroskanym wyrazem twarzy tej młodej pięknej kobiety, która zdążyła krzyknąć: ma pan szansę, zrobimy wszystko co w naszej… I drzwi się zamknęły, te na górze i te na dole.

Podniosłem głowę w skłębione niebo lata i powiedziałem jakbym na tych chmurach dostrzegł postać, która mogłaby mnie wysłuchać.

- Zawsze cię nienawidziłem Boże, ale teraz masz u mnie przejchlapane. I w duchu: do kurwy nędzy nie chce umierać, nie chce umierać…

Z ośrodka lekarskiego do domu przyszedłem pieszo.

Nie przypominam sobie żebym pomyślał na tym dziesięciokilometrowym odcinku o czymkolwiek.

Zastygnąłem w myślach o niczym, byłem światłem, które porusza się tajemniczo w próżni. Nie ma na ten fenomen odpowiedzi.

- I jak – zapytała moja najlepsza z żon, jak nazywałem moją jedyną jak dotąd żonę a ja odpowiedziałem.

- Jak mustang moja droga, jak pieprzony mustang się czuje. Zaraz lecę po hantle, bo chce do następnego lata wyglądać jak Brad Pit. Pamiętasz film Podziemny Krąg? To właśnie tak chce do chuja pana wyglądać.

- Pojedziemy razem – powiedziała radośnie.
Po raz drugi w tym dniu drzwi trzasnęły z niewiadomych przyczyn. Zbiegając po schodach myślałem tylko o jednym… Całe życie przebiegło mi przez umysł jak wyświetlony w przyspieszonym tempie film.
- Gdzie tak pan pędzi – rzuciła sąsiadka, którą, na co dzień, miałem ochotę poćwiartować. Uśmiechnąłem się w sobie mając przekonanie, że uduszę ją w kilka sekund, jednym ciosem złamię ten chudy pomarszczony kark.
Wyciągnęła nagle rękę. Wydawało mi się, że trzyma w niej kiełbasę, moją ulubioną - jałowcową.
Pamiętam ten zapach, i zapach niezamiecionych długo schodów, po których spadałem.

Kręgosłup nie wytrzymał.
W szpitalu powiedzieli, że jestem zdrowy.

Leżę otoczony bielą.
Leżę otoczony

Leżę otoczo

Leżę oto

Llll...

eee…

Życie bywa zabawne. A lekarze są omylni.

Dziurawa dziura

2010-06-29T17:02:00.000+02:00

Kiedy kilka kilometrów od ich cichego domu rozlega się o kościelny dzwon burząc misterną konstrukcję dźwięków zbudowaną przez ukryte w trawach świerszcze, przelatujące gadatliwe ptaki, szum liści w koronach wysokich brzóz, które widzi z okna swego pokoju – nie idzie za jego głosem maszerując do świątyni Boga. Nie wierzy w niego najprościej rzecz ujmując.
Czy nienawidzi go za to, że zabrał jej matkę, zabrał jej ciało w dosłownym znaczeniu?
Tak, nienawidzi.
Nienawidzi go choć w niego nie wierzy.
Spali go swoim wzrokiem jeśli dostanie się do nieba.

Często patrzy na to miejsce gdzie to się stało, gdzie zniknęła jej matka, zapewne z boskiej woli zamieniona w pył. Otoczone jest małym płotkiem, pośrodku którego stoi drewniany krzyż z jej portretem, z tym uśmiechem dającym od rana siły do życia i kilometrami loków zdobiących jej piękną twarz, w które jej ojciec mógł się wpatrywać godzinami i powtarzać w nieskończoność. – Cholera w tych lokach musi siedzieć sam Bóg, a Dziadek odpowiadał na to – Cichaj Daruś bo w łeb zdzielę – i zaczynał po tych słowach rysować swoje obrazy, nijak nie pasujące do sytuacji i słów przez niego wypowiedzianych. Jedno jest pewne – pasowały do wnętrz bogaczy, tak ochoczo je kupujących. Może kupowali dla tytułów tych prac – nie wiadomo. Co wy na to?

- Kult mordu i landrynek
- Malinowy trup
- Ponaddźwiękowa defloracja
- Dziecinne szubienice

- Co wy na to? To mój cały tata.

Tyle pamięta z tych tytułów. Akurat on rysuje kolejną pracę, pokazuje jej z oddali i pyta czy – bezbronne atomowe ciasteczko – to dobry tytuł.

- Tak tato, świetny - odpowiada.

Zawsze ją pyta, choć nie rozumie nic z tego co rysuje a on mówi – że tu nie ma nic do rozumienia…

Spogląda w tamtą stronę, na to miejsce z drewnianym płotkiem i krzyżem – na krzyż uparł się ojciec - gdzie od lat nie rośnie trawa, nie siada żaden owad i wydaje się, że nawet ptaki omijają to miejsce - nawet ich baset omija je szerokim łukiem. Stała dokładnie w tym miejscu, kiedy z ponurego nieba spadł na nią piorun zamieniając ją w nicość. Sto milionów wolt wpadło w jej ciało podgrzało do temperatury tysięcy kelwinów - więcej niż wynosi temperatura słońca – w ułamku sekundy niszcząc jej życie, niszcząc ją. Teoretycznie jest to możliwe, choć nie słyszano o takim przypadku aby osoba wyparowała po uderzeniu pioruna. - Nic mnie to nie obchodzi, że nie wierzą mi koleżanki, nie wierzy nasza nauczycielka. Kretynka, powinna uczyć, co najwyżej chomiki.

Widziała jak mama podbiega do wywieszonej na dworze sukienki, chwyta ją i po chwili jej puste ubranie i sukienka opadają na ziemię.
Jeden piorun, jedno życie.
Uderzył tylko jeden.
Był gruby jak telegraficzny słup i oślepił mnie na chwilę swym blaskiem tak, że odwróciła głowę, krzyknęła po raz ostatni mamo i nastała cisza.
Nie było jej.
W pierwszym momencie pomyślała, że upadła albo pobiegła gdzieś, nie zdawała sobie sprawy, że jej już nie ma.
Ludzie giną od piorunów, padają martwi z nadpalonym ciałem ale nie znikają, nie rozpływają się w powietrzu jak na wietrze dym.
Wydawało się, że nie minęła chwila dłuższa niż machnięcie motylich skrzydeł, kiedy z za chmur wydobył się oślepiający słoneczny promień oświetlając niczym policyjna latarka to miejsce zbrodni z leżącą na ziemi, czerwoną jak krew sukienką.

Dziadek i tata siedzieli na tarasie, otwierając karton wina, który godzinę wcześniej dostarczył kurier: Chateau Pichon Longueville– chryste wreszcie je zdobyliśmy – powiedział jej ojciec i w tym właśnie momencie, kiedy on zachwycał się niezrozumiale dla niej nad butelkami kilkunastoletniego francuskiego wina, mamy już nie było.
Rozległ się huk przypominający rozbite jarzeniówki - zwielokrotniony i przenikliwy, dźwięk wpełzający do każdej komórki ciała.
Po nim usłyszała Dziadka, który wybiegł boso na trawę i krzyknął,

- Coś ty kurwa zrobił. Coś ty uczynił mściwy skurwysynu – patrząc przy tym gdzieś w górę.

Ojciec stał z butelką bordo, oniemiały, rozglądał się jak szaleniec jakby wypatrywał gdzieś mamy.

Zawołał – Aga, gdzie jesteś.

Po wyrazie twarzy widać było, że mówi to jakby ktoś inny, jakby inna osoba nagle zagościła w jego ciele.

Jej ojciec opuścił w tamtym momencie swoje ciało i do tej pory gdzieś się błąka a ona czeka, aż może kiedyś powróci.

Dziadek padł na kolana, zacisnął z olbrzymią siłą pięści, słychać było jak strzeliły kości w dłoniach i powoli jakby zapadając się w sobie, kurcząc się wydobył z siebie trudny do opisania lodowaty strumień rozpaczy.

Dźwięk, przy którym uderzenie pioruna wydawało się szeptem.

Wypełnił wszystko dookoła, pochłonął wszystkie obecne wtedy myśli i zatrzymał na tę chwilę czas.

Głos Dziadka zatrząsł okolicą, ziemia jakby zadrżała przerażona, że za chwilę rozpadnie się jak wyschnięta kula z piasku a nieopodal stojący rząd brzóz wygiął się w jedną stronę – nie była pewna czy od wiatru czy od tego krzyku.

W końcu, głos zaczął wibrować, zmienił się w metaliczną wiązkę, która docierała do jej uszu poprzez dłonie, którymi je zasłoniła.

Wpadł w środek jej - jakby Dziadek krzyczał w tym małym wnętrzu; zabolało ją całe ciało i upadła na ziemię słysząc z oddali brzęk tłuczonego szkła rozpadających się szyb stojącego nieopodal domu. Spojrzała na wychodzącą w tym momencie z domu Babcię.

– Nie słyszycie, że ktoś puka do drzwi? – powiedziała z miną wyrażającą zdegustowanie ich opieszałością.

Niekiedy wracały babci wspomnienia z obozu w Auschwitz, które pomieszały jej zmysły czyniąc z niej osobę szaloną. Jej delikatna psychika popękała rozpadając się na wiele osobowości, kiedy jej urodzone w obozie dziecko, Maksymilian Kopicki – okrutny kapo, choć słowo okrutny nie oddaje zwyrodnienia tego człowieka, żadne słowo tego nie odda – na oczach babci oderwał dziecku głowę i rzucił jej pod nogi.

Zwariowała w jednej chwili, kiedy zakrwawiona główka dziecka znalazła się u jej stóp. Kapo śmiał się w niebogłosy, kiedy babcia podniosła zastygłą w przerażającym grymasie bólu głowę i rzuciła nią z ogromną siłą w śmiejącego się kapo.

Nawet Niemcy przyzwyczajeni do okrucieństwa stali jak posągi zamienieni w nie na tą chwilę przez rozpaczliwe zdziwienie. Kapo upadł nieprzytomny z płaską zmiażdżoną czaszką na piersi, obok którego leżały błyszczące nienaruszone oczka.

Niemcy uznali jej babcię za kobietę z charakterem jakby rzucanie martwymi dziećmi było objawem charakteru.

Ale czego można się spodziewać po kimś, kto z masowego mordowania ludzi uczynił długodystansowy sport narodowy?

Ojciec Nataszy po śmierci matki dalej rysował swoje obrazy, ona chodziłam do szkoły, babcia łowiła ryby w misce, pisała surrealistyczne wiersze; można powiedzieć, że po śmierci matki życie biegło swym starym torem, bo niby jakby mogło biec.
Tor jakby się trochę rozklekotał ale bym tym samym starym torem, niektóre dźwięki były wyraźniejsze kiedy pociąg życia jechał przed siebie, niektórych nie zauważało się prawie wcale. Codziennie zapalali matce świeczkę i nie raz słyszała jak ojciec płacze zamknięty w łazience. Co prawda sama się sobie dziwiła, że jej studnia żalu jakoś wyschła, co nie znaczy, że pobawiona łez egzystencja Nataszy mogłaby być nazwana wesołą, ale życie mimo ich widowiskowego nihilizmu toczyło się dalej.

Jedynie Dziadek nie potrafił pogodzić się z tą bezsensowną śmiercią o ile śmierć można logicznie uzasadnić oprócz jej biologicznego wymiaru.

Przestał zupełnie przejmować się nią i jeśli to nie przejmowanie może uchodzić raczej za zaletę to prowokowanie śmierci jej, już nią nie jest.

Przechodził w zatłoczony dzień na każdym napotkanym przejściu dla pieszych na czerwonym świetle jakby przechadzał się po naszym trawniku, jeździł za szybko motocyklem, w aeroklubie bydgoskiego lotniska zapisał się do sekcji spadochroniarzy szybko zostawszy z niego wykluczonym po niebezpiecznych demonstracjach czyniących z niego mistrza w skokach ze spadochronem z opóźnionym otwarciem.

Po wyrzuceniu go z klubu z braku samolotu, na który nie było go stać, zajął się łapaniem piorunów.

Dostała do rąk cztery cienkie metalowe pręty połączone ze sobą metalowymi linkami, wcześniej zanurzywszy w dużej misce z wodą cienki sznurek i wyszła za Dziadkiem, który trzymał w dłoniach latawiec.

Szczerze powiedziawszy nie miała pojęcia co chce zrobić, bo pogoda nie wyglądała na burzową, nie było wiatru więc puszczanie latawca wydało jej się dziwaczne.

Miała czternaście lat i puszczanie latawców niespecjalnie ją interesowało.

Oderwana została od lektury Bułhakowa „Mistrz i Małgorzata”, która nabierała pełności przy muzyce Breaking Benjamin choć Dziadek uważał, że czytanie literatury tego kalibru przy takiej muzyce to po prostu wieśniactwo – on powiedział - nieodpowiednie.

- Ja połączę latawiec ze sznurkiem a ty wbij pręty. Tu w tym miejscu – wskazał jej palcem miejsce.

- Słyszę coś dziwnego – powiedziała.
- To dzwoneczki Franklina.
- Co?

- Urządzenie sygnalizujące zbliżającą się burzę. Tam są – pokazał miejsce oddalone od nich o metr, może dwa. Mamy kilka minut. Pośpiesz się.
Wtedy niespodziewanie uderzył piorun, przed czasem, przed rozumem.
A ona znowu stanęła zdumiona zabawnością Bożych figli.

Nadmiarowość

2010-06-26T01:06:00.001+02:00

Ilustracja ze strony - http://www.milliondollarhomepage.com/

Współczuję mojej córce, współczuję współczesnym nastolatkom.
Tym z 2010 roku a raczej współczuje im dzieciom – o ile będą je mieć.
Współczuję Tym, które się narodzą, ale mnie na szczęście – mam nadzieje – przy tym nie będzie.
O godzinie ósmej trzydzieści jak zwykle zjawiam się w pracy:
Radio już jest włączone.
Nie komentuje jakości Radia ZET czy RMFFM.
Nie ma co komentować.
Komentatorzy jak na amfie zachęcający do brania udziału w nieskończonym konkursie o kasę.
Konkurs, w którym nie musisz nic wiedzieć.
Wysyłasz esemesa i możesz wygrać 600 tysięcy.
I tak codziennie.
O 9.04 Michael Jackson - geniusz, o 10.11 Lady Gada – genialna antygeniuszka.
I tak codziennie.
Pięknie.
Bezproblemowo, że spalisz na panewce jakąś odpowiedź.
Ale przedtem: seria reklam na prostatę, nieżyt żołądka, ból głowy, obowiązkowo - dieta.
Suplementy diety, które spalą Twoją tkankę tłuszczową razem z włosami na zadzie.
Wszystkich obecnie boli głowa i cierpią na zatwardzenie, odchudzają się wszyscy.
600 tysięcy robi swoje.
Wesoło u nich – to fakt.
Po pracy idę na pieszo do domu.
Liczę reklamy, szyldy, wywieszki i nalepki.
Są wszędzie.
Nie widać już prawie zieleni.
Świat stał się kolorowy i najlepszy.
Zadrukowany.
Raster na rastrze.
Najlepszy chleb, najlepsze mrozoodporne płytki, najlepsze kosmetyki…
Telebimy.
Budynki pozasłaniane wielkoformatowym bałaganem kolorów i zdań.
Kioski, butiki, sklepy, przystanki autobusowe, płoty i niebo poprzecinane wstęgami pozostawionymi przez tanie linie lotnicze.
Informacja na bilecie autobusowym, na bloku: najlepsze ocieplenia robi firma X.
Sznurowadła ulic, kaktusoidalny natłok znaków, zakazów, ostrzeżeń.
Świeże kwiaty przytulone do znaku: tu zginął nasz kochany ojciec. Zabity.
Mijany przez rozkrzyczane auta z subwóferami, gps’ami, compaktami, rzędami światełek.
Masz mało powietrza w lewym kole,czerwona ikonka mruga i informuje.
Znaczki od paliwa, wody, benzyny, hamulców, wycieraczek, niezapiętych pasów.
Jedzie z nami pies, trójkąt przylepiony na tylnej szybie. Jedzie z nami dziecko – tak samo.
Za kierownicą diabeł z milionem informacji przedziera się przez miasto jak przez dżunglę z żyletek.
Jednym przyciskiem świat zjawia się na 42 calowej plazmie.
Osiem złączy hdmi, trzy usb, wejście na dysk twardy, podłączenie do komputera.
400 kanałów TV, programy o pogodzie, modzie.
Jerry Springer wciąż pokazuje to samo.
Jego klony naśladują jego ruchy na innych kanałach.
Lśniące samochody.
Trudno wymienić, jakie udogodnienia posiadają w najniższej cenie.
Ojcu kup viagrę i gariawit.
W pakiecie dorzucą ci marzenia o nieśmiertelności i urządzenia potrzebne ci przez kilka dni zanim nie pojawią się ich udoskonalone odpowiedniki.
Kilkaset stron informacji w instrukcji obsługi żelazka, plazmy, aparatu fotograficznego, ipoda, dzwonka do drzwi, komórki, skanera, nowoczesnego materaca, fotela z masażem.
Mp3 ściga się z OGG, Flac, WMA, APE.
Avi z mpeg4, mov, i mkv.
DVD, BlueRay, megabajty, gigabajty.
Dyski przekraczaja terabajt danych.
Możesz na nich zmieścić całą bibliotekę świata i trzymać ją tam w zamknięciu.
Seriale. Moda na sukces, wywiady z nikim.
Wystarczy, że zabijesz sąsiada.
Piszesz list do znajomej.
W bocznym okienku oglądasz film, rozmawiasz symultanicznie z 10 osobami, których nawet nie znasz.
Informują cie o sowim życiu, podają daty urodzin.
Zapisujesz hasła do kolejnej karty kredytowej, forum, internetowego banku, sklepu.
Stereofoniczne głośniki puchną nagle od dźwięku, który sam się zgłaśnia.
W razie jakbyś był na końcu mieszkania usłyszysz, czego ci potrzeba i czego jeszcze nie kupiłeś, aby poczuć się lepiej.
Program informacyjny wypełniony przelatującymi informacjami i okienkami z innych programów informacyjnych.
Wybory na ekranie, katastrofa samolotowa w okienku.
Na bieżąco wiesz jak ciepło jest w każdej części świata.
W lewym rogu nr konta.
Błyska i podskakuje.
Za chwilę fundacja.
Numer konta.
Przełączasz kanał.
Lewą ręką włączasz skaner, uruchamiasz program do katalogowania zdjęć.
1000 zdjęć z grilla i tysiąc zdjęć z Egiptu.
Każde nazywa się CRW.001 lub podobnie.
Nie masz czasu na ich ponazywanie.
Za chwile blok informacyjny, dziennik, wiadomości, informacje, seriale.
Za ścianą umiera Twój ojciec: stary, pryk, wapniak, grzyb, nieznajomy i obcy.
Dwa metry od ciebie.
Wariat bez Internetu.
Bez TV.
Wąchający książki.
I ta jego działka, truskawki słodkie i czerwone, pomidory, mięta i bazylia.
Jakby 60 letni starzec nie zauważał Macdonaldsa.
Co za wiocha żeby w ogródku hodować pomidory.
Ten jego rower i wiertarki.
Własnoręcznie robione półki i szafy.
Jak by nigdy nie wiedział o Ikei.
Jeszcze tylko ostatni czat, ostatni bajer do lasek.
Sam już nie wiem, która jest, która ale na pewno wszystkie się nieźle pierdolą.
Mam pigułki, gumki, ziółka, grzybki, proszki, trunki.
Jeszcze tylko hasło do internetowego sklepu, klik na nowy perfum, klik na nowy żel, szampon do włosów, krem pod oczy, na oczy, na dzień, na noc, kawior do kapieli, mufinki zapachowe, olejek do masażu, sól do kąpieli, kadzidełko, świeczka zapachowa, kolorowe światła na dnie wanny, muzyka z sufitu, zgrabnie wmontowany telewizor w lico ściany, płyn do oczu, ust, do higieny intymnej.
Zaraz zadzwonię po pogotowie.
Tylko skończę jedną bajerę, przysięgam, do chuja pana tylko tak nie charcz stary.
I czy mogę się przenieść do twojego pokoju jak umrzesz?
Prooszę, prooszę.
Tatulku bardzo cię proszę.

Są takie miejsca

2010-06-19T20:32:00.001+02:00

Są takie miejsca, dla których zrobimy wszystko, aby się dostać na szczyt absurdu.

Wściekły pies, który nigdy nie był wściekły

2010-06-14T23:30:00.001+02:00

Wściekły Pies – to prosty drink. Genialny. Nie potrzebuje zwyczajowo temperatury tak nieodzownej przy wielu alkoholach jak piwo, wino czy wódka „sote”. Nie potrzebuje lodu ani schładzania. Nalewamy 20 mililitrów wódki do małego kieliszka, dolewamy powolutku 10 mililitrów soku malinowego. Sok osiada na dnie kieliszka tworząc bursztynowe dno.

Wstrząsamy do tego kilka kropel tabasko, które wiszące nad sokiem przypomina kosmiczne galaktyki.

Wygląda i smakuje wybornie. Najpierw czujesz w ustach wódkę, alkohol rozchodzi się ostrym cięciem po gardle i łagodzi go natychmiast słodycz soku by w ostateczności zapalić i scalić smaki w jednolitą całość w naszym przełyku.

Taki sam był mój pies. Bezkompromisowy w prostocie, zawsze wesoły, uczciwy w niezmienności swoich uczuć. I zdając sobie sprawę ze skażenia właścicieli psów nieodmienną opinią na ich temat: Człowieku, mój pies był najlepszym psem na świecie – i co z tego, że chciał zjeść dziecko sąsiadki? Skoczył jej prosto do wózeczka. To był dopiero pies człowieku...

Powiem tak. Łagodność mojego psa a raczej psa mojej z najlepszych córek, jego poczucie humoru, współczucie, kiedy położył mi się natychmiast między nogami kiedy straciłem pracę a on leżał nie poruszając nawet brwiami i był ze mną dopóki nie wypiłem wszystkich piw, pozwala mi na uzasadniony żal po jego stracie. Siadałem na łóżku czytając książkę, i on siadał, robiłem obiad w kuchni, kładł się na ziemi i merdał ogonem, na balkonie przysiadał się kiedy paliłem i gapiłem się w niebo, łaził za mną jak cień kiedy nie chadzał za moją z najlepszych córek. Dokładnie tyle samo moczu gubił przy szczęśliwym powitaniu kiedy brakło jednego z nas tydzień lub dwa.

Kopał długie rowy na działce dzięki czemu nie mieliśmy na niej nigdy kretów, znajdował na sąsiednich działkach nasze żółwie zabierane razem z nami na grilla bo grillowe imprezy lubił nad wszystko. Latał za promieniem wydobywającego się z gumowej rury wody jak opętany próbując go chwycić swoimi zębami dowolną ilość czasu. Wygrzewał się z nami w słońcu nie bacząc na piękno chmur odganiając od nas wściekle, pszczoły i wielkie muchy. Specyficznym burkaniem dawał do zrozumienia, że rzuci się na każdego kto przekroczy granice naszej działki bo nie posiadał zwyczaju bezsensownego szczekania.

Kiedy źle zdiagnozowany przez jedną panią mającą się za lekarza zwierząt przestał używać tylnych nóg (tu powinno paść nazwisko i adres tej okazałej kliniki weterynaryjnej w Bydgoszczy na ulicy Bełzy) nie wiedziałem, że to jego bliski koniec.

Jednego na świecie nie cierpię z całą dostępną mi ludzką pasją. Głupoty. Nie rozumiem ludzi, którzy wsiadają rano na bani do aut i wjeżdżają w przystanki autobusowe, taranując bogu ducha winnych ludzi a nawet spadają na nich z wiaduktów jak to miało miejsce jakiś czas temu w Warszawie. Nienawidzę tego bólu rodzącego się z czystej głupoty, z bezmyślności.

Moja najlepsza z córek zajęła się psem z godną pozazdroszczenia intensywnością.

Rehabilitacja po tygodniu przyniosła efekty. Pies zakręcał na wirażach jak samochód na lodzie ale dziarsko powłóczył tylnymi nogami chodząc wreszcie na spacery o własnych siłach. Jednak po kilku tygodniach po prostu nie wstał z budy.

Jest pierwszy września, wtorek. Moja najlepsza z córek jedzie z matka tramwajem do szkoły, ja z teściem do weterynarza. Kroplówka, gastroskopia, pobieranie krwi. Jeśli pęcherz nie powiększy się będziemy do końca życia słowo niewydolność nerek uważać za boga zagłady.

Powiększył się o 10 procent a powinien o sto. Na chwile stanęło mi serce. Pies przez dwie godziny pojękiwał, jak mi wyjaśniono z przyczyn neurologicznych a nie z bólu. Nie jestem tego pewien.

Po przyjeździe do domu leżeliśmy z psem przytulając go jakbyśmy chcieli oddać mu naszą odżywczą energię czekając na wyniki krwi. O 16.30 zadzwonił weterynarz: Proszę pana, nieco to mnie dziwi ale badania krwi są może nie tak dobre jakbyśmy chcieli ale wcale nie tragiczne. Kreski naszych ust zaczęły podnosić się ku słońcu. Proszę przyjechać o 18 na kolejną kroplówkę.

Godzina 16.45.

Tato, TUTU nie oddycha. Potrząsałem psem patrząc mu w jego martwe oczy. Moja najlepsza z córek próbowała go bezskutecznie reanimować. Temperatura spadała. Trzęśliśmy jakby kłodą drewna mocząc ją łzami.

Zakopaliśmy go na działce wraz z budą. Nie potrafiłem go zakopać, zrobił to mój teść. Polaliśmy grób wódką, upiliśmy się i przytuleni z moją z najlepszych córek próbowaliśmy odrobinę znieczulic swój żal przy jakimś filmie. Próbowaliśmy choć na chwilę zakłócić nasze uczucia.

Śni nam się już od tygodni. Nie możemy się pogodzić, że głupota ludzka potrafi zdziałać tak wiele ale i tak dziękujemy pani weterynarz za jej dobre samopoczucie i życzymy wszystkiego najlepszego. Jak to powiedziała moja najlepsza z córek: daliśmy naszemu psu najlepsze życie jakie mógł mieć. Że za krótkie? Trudno, co robić. Życie bywa zabawne.

Tak wygląda wściekły pies

A tak wyglądał Tutu - pies, który nigdy nie był wściekły

Długo by prawić jak ch...owy jest świat...

2010-06-13T21:10:00.000+02:00

Długo by prawić jak chujowy jest świat i co do to cholery znaczy? Że taki jakiś sterczący, czy obwisły, kształtu cylindrycznego rodem z reklamówek parówek?
Wiadomo, że chujowy, i kobiety z równa swadą owego określenia używają jak by im jądra między nogami rosły.
Ale rozumiem, że to tylko powiedzenie, przenośnia, taka gwara.Mi zwisa, jaka jest pogoda i że sąsiad na dupy jeździ do Tajlandi pieprzyć nastolatki.
Długo się opierał, nim dał mi adres tego taniego burdelu, w którym gościł cały miesiąc, doprowadzając swoją pałę w stan, jaki przypomina podwawelska po dwóch miesiącach leżenia na słońcu.
Może uda mi się namówić go, aby dał zrobić temu czemuś zdjęcie.
Tylko nie wiem, w jakim celu. Ale jak chcecie…
Wszyscy dookoła, gremialnie powtarzają lub ruchami ciała i protez oznajmiają, jaki to świat jest chujowy. I ja w tym całym bajzlu z: „mi się wszystko podoba”, „świat jest piękny”.
I właśnie, dlatego, ten chujowy świat jest piękny, że każdy każdego może robić w chuja. Jedni nazywają to marketingiem, inni procentami od pożyczek, a jeszcze inni małżeństwem.

Jeśli Pan X z Narodowego Banku Niemiec dwa lata doprowadzał swoje miejsce pracy do upadku i na odchodne dostał, czy też wypłacił sobie 11,5 miliona euro, na które, przy obecnej pensji musiałbym pracować jakieś 400 lat to czy ja nie mogę żądać za swoją podwawelską sto tysięcy? Mogę, tylko, co z tego?
Ten ludzki łachman – jak pozwalam sobie nazywać niektóre osoby stąpające po tej pięknej planecie - pozbawiony jakichkolwiek skrupułów, jak mniemam, ma dzieci, żonę, tudzież żony i czuje się bardzo dobrze. Jeśli mi się uda, choć jednemu z nich wyciągnąć z kieszeni milion euro za moją srakę, jako nowoczesną rzeźbę, czy moje gluty z nosa w kształcie makaronu tagiatelle, albo relikwie z żuka gnojarza zamęczonego przez dwanaście tysięcy pięćset dwadzieścia dwie mrówki będzie to sukces.
Nie gadajcie i nie krytykujcie tylko pomóżcie zrobić ze mnie Boga.
Wyobraźcie sobie w przyszłości taki tekst.
Marylko czy to prawda, że ty znasz Boga?
- Hę, no oczywiście, kochana. Mam nawet na ścianie zdjęcie jego podwawelskiej w złotej ramie z osobistym podpisem.

Oj-czym to wszystko zapić

2010-06-03T20:12:00.000+02:00

W domu mojej matki stał kominek, który nigdy nie zapłonął ogniem. Dwadzieścia lat rozdziawiał swoją gębę nie otrzymawszy od nikogo choćby źdźbła suchej trawy. Od zawsze był pusty. Dokładnie przypominał moje życie. Bez ognia, bez ciepła.Zawsze zdarzało się coś co nie pozwalało aby zapłonął. Po latach stał się pustą dziurą, wrotami do nikąd zapchanymi polanami nieużywanego drewna. Myślałem dlaczego tak się działo. Podejrzewałem może, że to wina złej instalacji wykonanej przez mego ojczyma. Był znakomitym pijakiem, więc mógł popełnić błąd w przewodzie kominowym lub – jak domniemywałem – w ogóle go nie wybudował.

Kominek oczywiście robił wrażenie na gościach, chwalili go za marmurowe wykończenie, ozdobne kafle ukradzione na budowie. Nikt, nigdy nie poprosił aby rozpalić w nim ogień. Nie dawało mi to spokoju – był jak nie noszone nigdy wspaniałe ubrania. Może ojczym miał jakaś ukrytą idee aby nie rozpalać kominka tak jak miał wędki, które nie znały nawet zapachu ryb i las pod domem, który był tylko zielenią, do niego sraczkowatą.

Wyobrażałem sobie, że kiedy uda mi się rozpalić tą pustkę to zmienię swoje życie. Ciepło z niego, które mi odda będzie moim dla kogoś, dla czegoś.

Kiedy moja matka umarła i pocałowałem jej lodowate czoło na pożegnanie – wiedziałem, że kominek musi zapłonąć a jego ogień podtrzymywany przez wrzucane przeze mnie drwa będzie płonął przez wieczność.

- Nienawidzę cię wiesz o tym – zapytałem po stypie na której węszył za butelkami wódki wprawiając się w codzienny stan obojętności.

Już jako dziesięcioletni chłopak wyobrażałem sobie jak staje w obronie matki, którą tłukł kiedy kończyła się wódka a zaczynał kac, że kiedyś wreszcie ją obronię. Kac zaczynał się u niego z ostatnią wprowadzana do przełyku kroplą wódki.

- Dynia, mamy jeszcze coś, co nie, co, mamy prawda?

Przez długi czas nie miałem pojęcia co oznacza to określenie. Myślałem o jakimś zagranicznym imieniu zobaczonym w przebłyskach trzeźwości w telewizorze, wydawało mi się, że wymawia Dynja i wertowałem słowniki aby zrozumieć semantykę tego słowa. Może Donia myślałem ale w filmach przez niego oglądanych kobiety nie przypominały mojej matki, miały piersi wielkości jej głowy a w jego ulubionych westernach kobiety nie przypominały jej ani odrobinę. Nie pomagały słowniki, wyobraźnia, nic. Pomogła książka kucharska. Dynia: rodzaj rośliny jednorocznej, która w stanie dzikim występuje w ciepłym klimacie. Nie było zdjęcia.

Jednoroczna, co to miało do cholery znaczyć – nie wiedziałem. Dzika – moja matka dzika? Występująca w ciepłym klimacie. Kurwa w Polsce?

Poznałem etymologie słowa ale wiedziałem tyle co przedtem.

Najpierw zachorował ojczym, lekarze orzekli nieuleczalnego raka płuc mimo, że nie palił. Nałogowi palacze chorują na wrzody, marskość wątroby, nałogowi alkoholicy na płuca i oczy. Sensu w tym nie ma więc nigdy nie doszukiwałem się sensu w chorobach. Zawsze były dla mnie zemstą Boga na maluczkich bezbronnych ludziach. Zemstą za to jedne cholerne jabłko. Na wieki, na zawsze.

Matka zachorowała ze zmartwienia. Schudła dwadzieścia kilo, dynia zamieniła się w korzeń imbiru. Wtedy wiedziałem już jak wygląda dynia i nijak nie mogłem zrozumieć porównania. Owszem matka miała kilka kilo nadwagi ale określenie jej dynią mogło przypominać nazywanie mego ojczyma degustatorem win. Nigdy nie bolała go głowa, tabletkami gardził jak najlepszymi zachodnimi cuchnącymi kapitalizmem samochodami, których nie miał i mieć nie mógł bo by jeździł całe życie na bani a zapewne wiedział, że chlać by nie mógł z taką skutecznością, rozwaliwszy się tuż za rogiem domu na szosie E14 przez którą tiry z intensywnością tsunami pędziły z Wrocławia do Szczecina.

- Ten ma auto, o ten tam, kupił mu go synek jebaniutki, pracuje u faszystów skurwiel jeden a twój dziadek był w obozie w Majdanku, to jest sprawiedliwość? – wskazywał trzęsącym się palcem przez okno na sąsiada. Zapominał wtedy o szacunku dla dziadka, który zrywał dla niego agrest na działce, ale zamiast w wekach lądował do stulitrowego szklanego baniaka: doprawiany spirytusem wynoszonym przez jego kolegów ze spirytusowych zakładów w Zielonej Górze. Trzymana na dnie piwnicy jednorodzinnego domku stulitrowa szklana bańka była najczęściej odwiedzaną przez niego konstrukcją zbudowaną przez ludzi. Nie interesowało go nic oprócz szkła wypełnionego tą wściekłą cieczą.

- Ten to dopiero trzepie – mówił nalewając sobie szklaneczkę, której nikt dotykać oprócz niego nie mógł. Stała na honorowym miejscu na kominku zamiast w kredensie obok innych szklanek i kieliszków, zawsze pod ręka gotowa na kolejne bezsensowne toasty w imię zdrowia, niechcianych dzieci, dyń i toastów dla toastów.

- Jesteś martwy – powiedziałem po wypiciu kilku kieliszków wina.
- Każdy jest martwy, od dziecka.

Nie wiedziałem czy żartuje, nie miał żadnego pojęcia o żartach i dzieciach. Tylko wypowiadając słowo Dynia, patrząc na moja matkę, twarz mu jak gdyby jaśniała uśmiechem i uzmysławiała mi trafnie, że była dla niego warzywem, miękką dynią w której co jakiś czas szukał ciepłej dziury. W końcu zrozumiałem.

- Zbigniew – powiedziałem dosadnie.

Nalał sobie kolejny kieliszek, wypił, nie skrzywił się. Nigdy nie używał lodu, butelek nie wkładał do lodówki, temperatura alkoholu była dla niego Himalajami na pustyni. Kaszlnął, wyraził zadowolenie z mocy trunku i spojrzał na mnie trupim wzrokiem. Nie patrzał mi w oczy, jego wzrok przebiegał gdzieś obok mojego ucha, zawsze wszystko w tym człowieku było obok.

- Jesteś martwy Zbychu.
- Dariusz, przestań proszę pierdolić, włącz RTL, zaraz będzie jebanko roku, o dwudziestej drugiej trzydzieści pięć.
- Na erteelu nie ma pornosów baranie. Po co ci pornole capie.
- Popatrzeć na niezłe dyńki zawsze lubię. I proszę bądź do chuja pana bardziej sympatyczny tak? Bo dlaczego się tak do mnie odzywasz? Napijemy się tak? Nalać ci?
- Ile razy mówiłem ci, że nie lubię wódki, która odebrała ci zmysły, pomieszała ci wszystko Zbyśko.
- Tylko nie Zbyśko, nie jestem twoim ojcem, z szacunkiem proszę.
- Jesteś martwy – powtórzyłem.
- Nailej sbie – zabełkotał.
- Powiedziałem Edkowi, rzuciłem mu temat.
- Edziu? Wyraził zdziwienie. Ta ciapa co była w więzieniu? Za papieroski, za szmuglowanie.
- Nie za to siedział, okradli jubilera, Edek nie jest jakimś cieniakiem. Pojechali do Berlina i rozwalili kolejową szyną szybę w centrum miasta i wynieśli kilkanaście kilo biżuterii.
- Też mi wydarzenie.
- Chciał zapewnić swojej rodzinie to czego ty nigdy nie zrobiłeś.
- Za to siedział trzy lata w więzieniu.
- Zmądrzał.
- Głupi cwaniak, nigdy nie pracował jak człowiek.
- Pojechał tam z twoim chrzestnym jeśli chcesz wiedzieć, Edek wziął wszystko na siebie, nawet o tym pewnie nie wiedziałeś. Wzięli betonowy śmietnik i przywalili w wystawowa szybę i nic, nic się nie stało. Stali jak barany wpatrzone w tęcze. Zniechęceni poszli odpocząć i pomyśleć na pobliską budowę, usiedli. I dumali co zrobić.
- No i co?
- Usiedli na metalowej szynie służącej za podporę czegoś tam...
- Spójrz – powiedział chrzestny, siedzimy na bazuki.
- O tak, dawaj – odpowiedział zadowolony Edek.

Podnieśli ten kawał szyny i rozbiegli się z nią wpadając do sklepu. Najpierw nastąpiło zdumienie, jakby masło ciąć na plasterki butem. Oni w sklepie, tysiące połyskujących diamentów wszędzie. Zapomnieli torby więc wrzucali sobie złote kolie za koszule i w spodnie. Nagle w drzwiach stanął policjant, nie mówił nic, stał i się patrzył nieobecnym wzrokiem na złodziei. Edek rozbiegł się i trzy metry przeleciał ponad ladami z kosztownościami aby uciszyć stróża pokoju kiedy na ziemi zauważył, że przytula się do zrobionej z dykty atrapy policjanta z połamaną ręką.

- Dariuszu, napij się ze mną.
- Czy ty słuchasz, słuchasz co ja do ciebie mówię. On ryzykował życie aby zapewnić swojej rodzinie byt.
- Złodziej zasrany.
- Niech ci będzie i tak jesteś martwy.
- Może i jestem ale napijmy się. Daruś i tak jesteś najlepszym malarzem na świecie.
- Nie rozumiesz, ja złożyłem na ciebie zamówienie, zamówienie na twoją śmierć. Muszę się odlać.

Poszedłem do swojego pokoju i spojrzałem na nieudany obraz swojej młodości. Mimo szkoły plastycznej i studiów nie czułem koloru co znaczy, że nie tyle mogłem niebo namalować ultramaryną wierząc, że będzie przypominało prawdziwe niebo ale to, że kolory nie były, że się tak wyrażę moja domeną, tak jak w życiu moją domeną były niezliczone odcienie szarości. Widziałem i myślałem w odcieniach szarości.

- Idę spać, nie mam ochoty z tobą rozmawiać.
- Dobra, spierdalaj do wyrka, cześć.

Słyszałem jak około drugiej w nocy zwala się za łóżko w którym spał z moja matką. Tam ją obejmował i wsadzał w nią kiedy chciał.

Nie spałem całą noc myśląc o zleceniu na mojego ojczyma. Podczas wizyty Edwarda u mnie w domu, zalane tanią whisky szare komórki wykoncypowały plan zgładzenia osoby, którą wydawało mi się, że nienawidzę.

- Sprzedaj dom a z nim niech dzieje się co chce.
- Taki miałem zamiar, sprzedać chałupę i wyjechać.
- Gdzie ty chcesz jechać co? Edek otworzył kolejną butelkę whisky.
- Dwadzieścia pięć złotych za flaszkę, będziesz miał gdzieś lepiej?
- Ja nie lubię whisky.
- Wchodzi ci bardzo dobrze.

- Bo chce się upić, chce się nawalić i wymyślić sposób na wysłanie ojczyma w kosmos. Chce go wyeksportować w zaświaty a na trzeźwo nic nie wymyśle. Na rauszu mam pomysły. Sam go chciałem pociąć i spalić w piecu ale nie umiałbym kroić człowieka brzeszczotem, co to, to nie.

- To tak, jak ja, nie umiałbym strzelić człowiekowi w głowę.
- No o tym mówię.
- Tylko w serce, zbyt wrażliwy jestem.

Spojrzeliśmy na siebie z niewyraźnym uśmiechem.

- Masz racje, sprzedam dom. Nie będę sobie brudził rąk.
- Nie musisz, da się zrobić kuzynie. Wiesz, że znam dziwnych ludzi. Powiedz słówko i zrobią z niego salceson.

Raz tylko widziałem jak bije matkę, miałem 9 lat, zapomniała kupić dla niego wódki na moje urodziny. Nie chciała jej kupić. Rzuciłem się na niego ale powalił mnie swoim małym palcem. Dźgnął mnie nim prosto w serce, upadłem jak rażony piorunem.

- Patrz jak bachor wyje, jednym paluszkiem a wyje jak baba.

Pochylił się nade mną.

- Gówno masz jeszcze w majtkach, do kogo ty startujesz co?
- Zabije cię, pomyślałem, kiedyś cię zabije.

Teraz go nie ma, a ja nie wiem, dlaczego żałuje tych myśli.

Telewizja NIC

2010-05-23T20:43:00.000+02:00

(Obraz pod tytułem "Blue" - Yves Klein).

Telewizja ogłupia ludzi kulturalnych i ukulturalnia ludzi, którzy prowadzą ogłupiający tryb życia. Umberto Eco, włoski semiolog, pisarz.

Nigdy nie wyobrażałem sobie, że coś takiego może mnie spotkać. Potrafiłem sobie wyobrazić wypadek autem, jak wpadam pod ciężarówkę wielkości stodoły a moje członki lecą jak zwariowane ptaki w różnych kierunkach i przyczepiają się przechodniom do swetrów; zarywa się pode mną balkon i gnam w dół na betonowej paralotni przypominając sobie wszystkie niespłacone kredyty; jak straciwszy pracę niedojadałem i chodziłem znerwicowany przez cały dzień myśląc tylko, gdzie zakosić jakąś bułkę.

Nie pamiętam kiedy to było. Nie pamiętam kiedy to wszystko się zaczęło. Wstałem pewnego miłego słonecznego poranka z łóżka i poczułem, że nic mi się nie chce. Ale nie tak, jak wtedy, kiedy czasami człowiek wstaje do pracy i nie ma siły tam pójść, wymyśla chorobę idzie do lekarza i załatwia zwolnienie.Przestało mi się chcieć nawet chcieć – jeśli rozumiecie o czym mówię.

Przyszedł do mnie Mariusz, jak zwykle w środę oglądać rozgrywki ligi piłkarskiej. Kanał sportowy zapewniał nam niekończące się godziny nicnierobienia, gapienia się w świecące lampę katodową i podziwiania skaczących, pływających, biegających i zasuwających bez tchu żądnych zwycięstwa umięśnionych chuderlaków i innych „ących” idoli tego świata.

Nie mam pojęcia czemu tolerowałem Mariusza. Mogłem z nim wypić znakomite wytrawne Rhost du Hof z południowej Afryki, lepsze niż nie jedno „szato” francuskie, czy inne przereklamowane „bordo”, posłuchać koncertu Petruccianiego, którego ręce na pianinie żyły oddzielnym życiem, wprawiając wszystkich w zakłopotanie człowieka wzrostu metr i trochę, zastanawiać się o co tak naprawdę chodziło w abstrakcyjnej sztuce Pollocka a siedziałem z nim chłonąc z ekranu skoki o tyczce, skoki w dal, skoki narciarskie – i nawet jeśli podziwiam odwagę i umiejętność wylądowania żywym i w jednym kawałku, po takim skoku, mistrzów tego fachu, to nie mogę się nadziwić jak nudne było oglądnie tego wszystkiego.

Nastawiłem beznamiętnie głowę w świecącą lampę katodową, następnie obróciłem ją i spojrzałem na Mariusza.
Gdyby jego obfita broda rosła również na uszach a nie tylko na szyi, klatce piersiowej, plecach, tyłku i w tyłku, mógłbym do Mariusza zwracać się – mój drogi australopiteku.
Kiedy tak przyglądałem się temu siedzącemu obok mnie ludzkiemu zwierzęciu, małpa obróciła głowę w moją stronę i ku mojemu zdumieniu wykrzyknęła.
– „Patrz żesz kurwa na tego skurwysyna, ty widzisz dziada? chyba zara jebnie rekord skoczni, matko boska chyba się nie wyjebie, nooooo toż to szok – panie i panowie, idę do lodówy po browca.

- Przynieść ci? - spytał - ale zanim zdążyłem odpowiedzieć zniknął za drzwiami kuchni.

Niemożliwe – powiedziałem do siebie, ja nie znam takich mózgo-zdechlaków, jak ten – mój gość, to nocny koszmar, zły sen, ja przecież nawet nie lubię sportu – pomyślałem po zastanowieniu.
Zacisnąłem mocno powieki. Kiedy Mariusz wróci będziemy oglądać koncert Vivaldiego i wymądrzać się na temat sztuki baroku, dywagując czy większym kompozytorem był Haendel czy Bach.

– Handel krzyknął Mariusz.

Moja twarz rozpromieniła się i wyglądała jak twarz matki Teresy tylko ciut ładniejsza. Ujrzałem światełko w tunelu, obudziłem się ze snu, wróciła normalność, podano mi ożywczy tlen.

– Handel – stary, niech mi kuśkę urwie ale mówię poważnie. Ty wiesz ile zarabia się na sprzedaży na przykład takiego piwa? – machnął butelką przed sobą, wylewając nieco na podłogę.

– Ile? – zapytałem.

– Nie wiem, pewnie krocie.

Koszmarny sen powrócił,. Mariusz stał przede mną i w dalszym ciągu nazywał się Mariusz. Ten doskonały egzemplarz imbecyla mielił jęzorem o jakichś kosmiczno-komicznych interesach. Mógłby w tym momencie kłapać jęzorem nawet o Claudii Schiefer, rozbierającej się w centrum miasta, na rynku, a i tak nie mógłbym go usłyszeć pogrążony w myślach zastanawiając się czy jest możliwe aby na nowo zachciało mi się chcieć – chcieć.

Pra Idiota

2010-05-11T22:53:00.001+02:00

Dlaczego oglądający 4 godziny TV człek ma być gorszy od czytającego godzinami literaturę?

Przyjaciel - nazwę go Wotek – skonkludował w taki oto sposób:. Odpowiedzialność za banał tego świata, za banalność naszej rozrywki, za wszechobecną trywialność i nieproporcjonalne zainteresowanie głupotą, ponosi człek, a raczej praczłek o imieniu Pra Idiota. Próbuje mi udowodnić, że ktoś taki faktycznie istniał, choć przyznaje: nie koniecznie o takim imieniu.

A było to tak:

Pra Idiota upolował w sobotę, choć sobót jeszcze wtedy nie znano, co nie znaczy, że ich nie było, Pra Idiota wyczuwał ten dzień, wolny, jakby instynktownie. Upolował na kilka dni wałówki i po pracy siadł na dupsku, zakosztował ekstazy z wszystkimi prelaskami i mamutami. Wyobrażamy go sobie jak siedzi teraz w sobotnie popołudnie na kamieniu i patrzy na obłoki, na drzewa, patrzy w dal.

W tym dniu miał sexu aż nadto, więc się nudzi, choć o tym nie wie, wyczuwa to instynktownie.

Zachodzi słońce, a on siedzi i zaczyna patrzeć na błyszczący księżyc.

Księżyc porusza się bardzo wolno, omiata go zrazu do razu jakaś chmurka.

Nudy.

Pra Idiota bierze kamienny topór i rzuca nim w księżyc.
Przykłada dłoń do ucha, ale nic nie słyszy; żadnego brzdęk, łup czy cup.
Księżyc nadal świeci.

Jakaś chmurka na chwilę zasłania jego srebrny owal.

Pra Idiota zwołuje wpółplemienców.

Pokazuje na księżyc i rzuca swoim toporem.

Za przykładem Pra Idioty rzucają i inni.

Kiedy „ten z najdłuższymi włosami” bierze olbrzymi zamach i jego dzida uderza w opodal usypany kopiec kości, nocną ciszą zwielokrotniony, dobywa się dźwięk złowieszczy i przeraźliwy.

Pra Idiota wręcza ucho mamuta (jego przysmak) szczęśliwcowi, który jako pierwszy trafił w księżyc dzidą.

Po kilku rundach, znowu nuda.

Pra Idiota wymyśla nową zabawę: bieganie za ochotnikiem, z dzidami, do pierwszego trafienia. Po kilku tysiącach lat i ta zabawa staje się nudna mimo okazałych nagród i bonusów z kóz i kobiet: mówimy o czasach, kiedy kobiety nie były jeszcze na sprzedaż.

Nic nie zapowiada największego w dziejach BigBrothera, tak współcześnie popularnego w rozlicznych mutacjach, póki nie pojawia się Cheops.
Egipski władca, świr i megaloman, dzięki matactwom urzędniczym zyskujący fundusze na budowę tak zwanej - Piramidy.

Z wielkiej drewnianej platformy obserwuje postępy pracy kilkudziesięciu tysięcy rodaków, zachęcanych do katorżniczej pracy czosnkiem i rzodkiewką.

Po 30 latach spędzonych na słońcu budowla jest gotowa, tak jak Cheops; gotowy na amen od słońca pustyni. Wysoki na ponad sto trzydzieści metrów ostrosłup, choć doskonały, emanuje przez kolejne 5 tysiecy lat swoim banałem, mając swoich licznych naśladowców w pomniejszonej skali choćby w Meksyku.

Jednak pierwsze w pełni kontrolowane show odbywa się w roku około 33 w Jerozolimie.

Krew, gwoździe i głośne okrzyki, powodują jednak w tej epoce „ducha”, że w ludziach, jakby jeszcze bardziej zapada się wyobraźnia a w kreacji zaczynają przejawiać mimo coraz większej ilości wynalazków wysoce nieprawdopodobną nijakość. Zresztą wąskie uliczki Jerozolimy nie były trafnym wyborem na masową imprezę.

Jedyną wciągającą ludzi w doskonałe samopoczucie rozrywką stają się wojny; jak się okazuje, nie aż tak częste, aby człowiek chodził od rana do nocy z roześmianą gębą, kiedy dochodzą do tego wbite w uda lub w plecy strzały.

Na arenach Rzymu i całego rzymskiego imperium organizowane są rozliczne imprezy, które szybko tracą popularność, ze względu na małą ilość zwierząt czerpiących satysfakcję, z, na zawołanie wydobywanej z nich wściekłości, do rozszarpywania uzbrojonych gladiatorów.

Krew w tamtym czasie nie robi specjalnego wrażenia, a nauczyć słonia, aby z miłą chęcią deptał efektownie ludzi, wcale łatwym nie jest.

Pod koniec pierwszego tysiąclecia po Chrystusie kaznodzieje wymyślają przestronne kościoły mogące pomieścić całe miasta i za pomocą kolorowych witraży, kadzideł i monotonnego intonowania łaciny, hipnotyzują ludzi przez kilkaset lat nie dając im jednak godziwej rozrywki, przez co cała impreza nie posiada w swej historii momentów wartych wspomnienia, jako ciekawych lub spektakularnych.

Dopiero w renesansie pojawia się nowy pomysł na gremialne imprezy zwane Malleus Maleficarum – Młot na czarownice. Imprezy, na początku wysokich lotów, z wolna przemieniają się w bylejaki spektakl pozbawiony inwencji. Pali się i torturuje głównie kobiety, tak bardzo lubiane przez mężczyzn, więc siłą rzeczy impreza jest skazana na szybkie zapomnienie, mimo unoszącego się jeszcze długo, smrodu spalonych ciał.

Z braku ciekawych imprez i ciągnącego się za człowiekiem banału, nie dziwi fakt entuzjastycznie przyjmowanego każdego objawu imprez globalnych, z których, kulminacyjną, okazała się zabawa znacznej części ludzi w tak zwany faszyzm i obozy koncentracyjne, przez wielu uważane i do dzisiaj, za fantazmaty chorych scenarzystów tamtej epoki.

Kiedy po pięciu latach ludzie zorientowali się, że zabawa na początku bardzo fajna: strzelanie z broni palnej, prześladowanie słabszych i milszych od siebie, z czasem stała się nie tyle nudna, co z powodu dramatycznego uszczuplania się zasobów graczy, po prostu niemożliwa.

Na początku, gracze posiadali przyjemne dla oka haubice i czołgi gąsienicowe, bez kłopotu przeciskające się przez najgęstszą ludzką ciżbę, ale kiedy się okazało, że gracze z przeciwnego podwórka posiadają podobne haubice i czołgi a nawet latające machiny, rzucające z wysokości najróżniejszego pomyślunku bomby, w tym zapalające, gra przestała być zabawna, bo zapanował nieznośny konsensus bez możliwości zdecydowanego wygrania, nie wspominając o nagrodach.

Zorientowano się w pewnym momencie, że aby impreza miała powodzenie musi mieć jak największą widownię. Dlatego niewypałem były piramidy i kościoły, bo mimo organizowania wokół siebie znacznej ilości ludzi, nie mogły organizować większości w jednym czasie.

Dzięki cudownemu wynalazkowi lampy katodowej i jej powszechnej produkcji, ludzkość dostała wreszcie oko boże, zdolne zaglądnąć w każdy najdalszy zakątek świata, choćby górą gówna przysypany.

Nie musimy już łazić na rynek, aby oglądać ucinanie głów czy palenie na stosie, bo możemy to robić z własnego mieszkania.

Nie czujemy swądu palonych ciał, popijamy piwo, celujemy swoją nowoczesną maczugą z przyciskami w srebrny księżyc, a kiedy trafimy w coś ciekawego, sami przynosimy sobie chłodny prezent z lodówki zakupionej bez wychodzenia z domu.

Pierwszy rzut kamiennym toporem w księżyc, ciągnie się za nami iście archetypicznie, dzięki Pra Idiocie, który nie był w stanie wymyślić niczego innego i pozostanie tajemnicą, dlaczego w prawie niezmienionej formie przetrwało to do dziś.

Pra Idiota prawdopodobnie tkwi w każdym z nas, kod genetyczny w jego spermie zakręcony jak okrętowa lina, w niezmienionej formie przekazywany jest z pokolenia na pokolenia.

Jako praojciec wszystkich ludzi swą pierwszą banalną zabawą dał prekurs wszystkim pozostałym, zmieniającym się, zależnie od indywidualnej fantazji, rodzajem kamiennej lub elektronicznej dzidy.
Zabawa dalej pozostaje ta sama.

Skąd się biorą pomysły?

2010-05-07T19:50:00.002+02:00

Równie dobrze moglibyście o to spytać Beethovena, zabijał bąki w Niemczech jak wszyscy i oto nagle coś z niego wytrysnęło.
To była muzyka.
Ja zbijałem bąki w Indianie jak wszyscy i oto nagle coś ze mnie wytrysnęło.
To był wstręt do cywilizacji.
Kurt Vonnegut

p.s. Kocham Cię mój kochany Kurcie. Nie żyjesz. Zdarza się...
Nie mam pomysłów jak cię naśladować...

Pochyloność pochylenia

2010-05-01T00:14:00.000+02:00

POCHYLONA, piękna w swojej pochyłości, pochyla się, tylko na chwilę, odpoczywa i podąża dalej. Kometa, która przelatuje przez moje pochyłości. Pochyłość, po której stacza się moje ja.
Pochyzłość, pochytliwość, pochymyśli pochyłego człowieka.
Pochyliła się nade mną i zniknęła w pochychaosie. Pochylistość pozostała po niej, po której wspina się codziennie mój osobisty PochySyzyf.

Polska Wódka

2010-04-26T22:36:00.000+02:00

Rzadko mi się zdarza przeczytać coś gorszego co sam produkuje czasami po wódce. Na bloga to „puszczam” bo nie mogę się powstrzymać od swoich grafomańskich chuci i znajdują się tacy co to jeszcze pochwalą. Znaczy się dobrych ludzi na ziemi nie brakuje.
Ów tekst znalazłem w wydanym ekskluzywnie na papierze kredowym katalogu „Oznaczenia geograficzne, nazwy pochodzenia oraz gwarantowane tradycyjne specjalności w Polsce” – którego autorem jest Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Wydział Oznaczeń Geograficznych w Warszawie.Polska Wódka (fragment)
"Przejrzystość i czysty smak polska wódka zawdzięcza nowoczesnemu procesowi technologicznemu, który obejmuje staranną selekcję ekologicznie czystych zbóż i ziemniaków, sporządzanie zacieru, naturalną fermentację, a następnie odpęd alkoholu przez wielokrotną destylację. Ten ostatni proces ma bardzo istotny wpływ na jakość produktu.
Wysoko oczyszczony (rektyfikowany) destylat zbożowy lub ziemniaczany stanowi koncentrat wódki, który jest następnie rozcieńczany wysokogatunkową woda (pozbawioną chemicznych i fizycznych zanieczyszczeń).
Otrzymany w ten sposób napój to czysta wódka - prawdziwy duch i moc alkoholu.
Polska wódka to nasz narodowy trunek. Jej wiodące marki cieszą się zasłużoną renomą na świecie. Nic więc dziwnego, że wódka jest dla nas tym, czym koniak dla Francji czy whisky dla Szkocji.
Jej wysoka pozycja w strukturze światowego rynku jest wynikiem połączenia wielowiekowej tradycji, oryginalności receptur - przekazywanych przez pokolenia mistrzów - nowoczesnej technologii, a przede wszystkim stosowania alkoholu etylowego, produkowanego ze starannie wyselekcjonowanych zbóż i ziemniaków.
600 lat historii wytwarzania tego trunku na ziemiach polskich powoduje, że właśnie tutaj pielęgnowane są najstarsze europejskie tradycje przemysłu spirytusowego".
Od siebie pragnę dodać, że Polska Wódka jest naprawdę fajna. Jest prawie niewidzialna, więc można ją lać do szklanki i udawać przed domownikami, że się pije kranówkę. Ma z reguły piękny, przez pokolenia utrzymywany posmak bimbru, który efektownie wykrzywia twarz podczas konsumpcji.
Polska Wódka jest wlewana do butelek wykonanych z materiału, który przypomina coś, co występuje w naszych oknach. Za pomocą najnowocześniejszej technologii owe szyby zostają cylindrycznie skręcone, niewidocznie sklejone, bez spoin i zamknięte są u góry kapslem złotym lub srebrnym.
Wódka wiejska, dla przykładu „Siwucha” jest zamknięta korkiem ze względu na notoryczny brak pieniędzy we wioskach.
Trwają obecnie Unijne prace nad tym, aby wszystkie „wódki polskie” zamykać korkami w ramach programu „Biedny nie znaczy gorszy.
Również Coca-cola przymierza się do zamykania swojego produktu korkiem i opracowuje skomplikowany rodzaj korka zdolnego zamknąć puszkę.
Pomóżmy więc naszemu nowoczesnemu od wieków, przekazywanemu przez pokolenia przemysłowi wódczanemu pijąc ją nawet do śniadania.

Dziadek, Majdanek i oniryczna historia o szatańskim Zbenie

2010-04-13T22:46:00.000+02:00

Mój Dziadek był w obozie koncentracyjnym w Majdanku.
Następnie latał po lasach, jako dziecko-partyzant.
Stracił, kilka palców u rąk, braci, matkę i ojca, ziemię, dom i nadzieję.
Może z tamtego czasu bierze się moja nie tyle fascynacja, co obłęd wojny, który przesiąkł mnie do szpiku kości dzięki tamtym nigdy niedokańczanym opowieściom.To było w jakiejś restauracji we Francji, spotkanie zupełnie przypadkowe. Podobieństwo w umiłowaniu do Bourbona, tylko to ich łączyło.

Kiedy Eugeniusz był chłopcem, niefortunnie spytał Dziadka o jego obozowy numer, wytatuowany na ramieniu i dowiedział się przy tej okazji rzeczy, których nie chciał się dowiedzieć, a dzięki którym niczym lojalny pies tkwił przez lata w swojej wyimaginowanej nienawiści do wszystkiego, z czym opowieść Dziadka mu się kojarzyła.

Faszyzm, obozy śmierci, holocaust, Niemcy, nazizm, zlało mu się w jedno i wypełniło bukłak nienawiści.
Niemieckość, Niemiec, Niemka, niemiecki, Niemcy – wydawało się to wszystko być dla niego jakąś niezidentyfikowaną geograficzną krainą, nie wartą uwagi, niezamieszkaną, odległą, zimną, nieprzyjazną.
Nie posiadała swojej historii, kraina, o której wszyscy zapomnieli. Nie było tam Niemców, niemieckiej muzyki, sztuki, literatury, architektury, Dürera, Bacha, Goethego, Schillera, nie było kuchni niemieckiej, niemieckich win, imion, miast…

I nagle, w tej restauracji, jak najbardziej bliska i namacalna niemiecka realność stanęła w szranki z namacalną i jak najbardziej realną polską nienawiścią, i choć daleka od swych geograficznych korzeni, to jak najbardziej zdumiewająco bliska jego szklance, z którą za jego własnym przyzwoleniem miała się zderzyć szklanka, dopiero, co odnalezionego wroga.
A kiedy dwa przezroczyste przedmioty z impetem uderzyły o siebie, wywołując jak mniemał kolejną wojnę, nie stało się nic.
Liczył, że odezwą się w nim, gdzieś tam na dnie skrywane krwiożercze instynkty i złoży w końcu w ofierze niemieckiego nieprzyjaciela przekonany, że Dziadek na pewno by taki bohaterski czyn pochwalił.
Wreszcie udowodni swoją lojalność, rozwali głowę jakiegoś Niemca i wyobrazi sobie, jak Dziadek przerywa drinka w niebie i macha mu wolną ręką, krzycząc:

– Jeszcze jednego, jeszcze jednego.

Uśmiechając się do Hermana, wyciągnął w jego kierunku szklankę - utopiwszy w niej uprzednio wszystkie swoje magazyny broni, i wypowiedział jedną z niegodnych tych kartek fraz.

– Frank – czy to niemieckie nazwisko?

– Tak jest – odpowiedział Herman Frank – ale spojrzenie miał jak skradzione innej osobie.

– Przepraszam, ale muszę pana opuścić. Mam coś do skończenia.

Herman patrzył na niego zakłopotany z miną: w tak miło rozpoczęty wieczór?

– Jestem pisarzem – skłamał i poczuł się wspaniale. – Jestem pisarzem – powtórzył. Najlepsze z kłamstw, jakie wymyślił.

– Pisarz? Pan to musi umieć zmyślać – jak wy to robicie?

– Czasami, nie trzeba do tego nawet wyobraźni.

– A czego?

– Życie pisze książki, tylko je przepisywać.

– Za długie one są wszystkie, za długie, a i litery też za małe – czy papier jest taki drogi?

– Papier? – Nie…

– Góra wyłaniała się jak zdyszany wielbłąd, który przystanął na chwilę… – czytałem kiedyś coś takiego – to nie dla mnie. Pan też piszę taką poezję?

– To przenośnia.

– Piszę pan takie przenośnie?
Czytałem kiedyś o człowieku, co popłynął w morze i złapał wielką rybę, taszczył ją przez sto stron po wodzie aż mu ją zjadły rekiny. Nuda – to nie dla mnie.
Ale lubię ciekawe historie, lubię jak je ktoś opowiada.
Niech pan powie, jeden człowiek, jakiś kruchy staruszek i morze, łódka i wielka ryba, przez kilkadziesiąt stron książki, żadnej akcji, żadnych aktorów – nic.

– Bohaterów – sprostował Eugeniusz.

– No właśnie, żadnych bohaterów.

– Bohaterem jest rybak, nie boi się wyzwania, samotności, płynie sam na spotkanie z losem, przegrywa, a zarazem zwycięża.

– Dotaszczył skorupę ryby, żaden wyczyn.

– Szkielet.

– No ten szkielet, skorupę, smutny jegomość, męczyłem się razem z nim podczas czytania.

– Nie czuł pan nigdy bezsilności, że coś pan traci na własnych oczach, chwyta pan coś, a to znika z każdą godziną i wiadomo, że będzie znikać z każdą następną chwilą i nic na to nie może poradzić, a jednak pan walczy, próbuje, po prostu walczy w imię nadziei, enigmatycznej wiary w coś, w siebie, w cokolwiek.

– No, ale, po co mu była ta skorupa, po co on tak się starał. Nawet na obiad mu tego mięsa nie starczyło, wszystko pożarły rekiny.

– Dla siebie, aby udowodnić sobie, że można pokonać własną słabość.

– Jak byłem w obozie, bo musi pan wiedzieć, że podczas wojny byłem w obozie, to też myślałem, że można coś uratować – może ma pan rację, choć kilku z tych ludzi, ale nic się nie dało uratować.
Był taki jeden, mógłby być aktorem z jakiejś książki.

– Bohaterem.

– Tak, to był bohater. Wielki muskularny gość. Przybył z transportem innych wielkich muskularnych gości.

To było bardzo dziwne, ten transport, same najzdrowsze osoby, jakie widziałem, setki, jakby zgarnęli wszystkich ze stadionu sportowego.

Osiłki i kulturyści, mężczyźni i kobiety, jak kadra narodowa.

W ten sam dzień miny mieli jakby przyjechali na egzekucję. No i mieli rację.

Nie wiem, jak ci ludzie wiedzieli, że dostali bilet w jedną stronę, ja też się zorientowałem nieco później – nie żebym myślał, że to jakiś obóz sportowy, ale taka ilość zdrowych osób w jednym miejscu…

I po kilku dniach kilkunastu z nich nie żyło. Niech pan tak nie patrzy, cios kolbą w głowę oduczył mnie pytań.

To cholerne Żydki, zawsze była jedna odpowiedź, a ja nie rozumiałem.
Kiedy jednemu łopatą ucięto głowę na placu, zrozumiałem – choć tak naprawdę nie wiem co zrozumiałem. Potknąłem się nawet o odrąbaną nogę jak wychodziłem z baraku.

Nauczono mnie dyscypliny drewnianą kolbą.
Napisałem o tym list do rodziny.
Straciłem kciuk – widzi pan – odrąbano mi go, ot tak.
Może i chciałem jak ten facet od ryby…
…
– Być tak twardy jak on – wie pan, jaki to ból jak odcinają panu palec?
…
– Ból, który przenika pana całego, trzęsie całym ciałem, a to tylko kciuk. Widziałem jak ludzie pozbawiani byli nóg, rąk… To nie byli jeńcy, to byli straceńcy.

Czułem, że ci wszyscy ludzie przybyli tam, aby zginąć.

Można było ich rozstrzelać, ale oni woleli ich torturować, gnębić, woleli, aby pełzali jak robaki w błocie i prosili o kilka chwil, skamleli o nie ważne jak krótkie odroczenie ich śmierci.

Niektórzy jedli ziemię, błoto jedli jak im kazano, a i tak dostawali kulkę.

Po miesiącu dygotałem z nerwów, byłem kłębowiskiem nerwów.

Wtedy pojawił się on. Był uśmiechnięty – pamiętam, że zawsze był uśmiechnięty, byłem pewien, że zwariował, że jest zwyczajnie obłąkany.

Zaproponował im coś, co wydawało się absurdalne.

Było absurdalne.

Namówił ich na tę swoją diabelską grę.

Nie mam pojęcia, jak to zrobił.

– Jeśli przeżyję w „zaułku”, dostanę jedzenia tyle, ile zechcę – powiedział do komendanta i wyłuszczył mu swój projekt.

Zaułek to był plac, pięćdziesiąt na pięćdziesiąt metrów, na którym miało stanąć krematorium, wie pan, taki piec do palenia ludzkich zwłok; plac otoczony płotem z drutu kolczastego wydzielony poza obozem jak wybieg dla zwierząt.

Dookoła ustawili się strażnicy z pięciostrzałowymi karabinami. Stał sam pośrodku i wołał do nich.

– Zaczynajcie panowie, no zaczynajcie.

Na dany znak czterech strażników zaczęło strzelać do niego (wygrany miał dostać pulę pieniędzy od pozostałych), a on niczym królik złapany w pułapkę zaczął biegać jak oszalały w każdą stronę.

Musiałby pan to widzieć. Ryba w wodzie schwytana na haczyk to przy nim był żółw.

Zachowywał się jak w filmie, w którym przyspieszono taśmę filmową. Skakał i wił się jakby widział te wszystkie kule, które leciały do niego z karabinów podnieconych wygraną strzelców, którzy założyli się o jego życie.

– Odważny, głupi gość.

– Może i głupi, ale jak wystrzelali wszystkie kule, a on biegał po placu z tym jego przyklejonym uśmiechem, to musiałby pan widzieć te ich twarze.

Nie wiem, dlaczego go nie zastrzelili i dotrzymali słowa.

Jadł jak król – to fakt.

Niestety, żołnierze rozochocili się, spodobała im się ta jego diabelska gra.

On nie chciał grać, ale inni i owszem. Podskakiwali na samą myśl.

Ten, który to wymyślił nazywał się Zbiiew, Zibiew, Zbigniew… jakoś tak. Nie mogłem wymówić jego imienia, więc nazywałem go Zben.

Zben poszedł w nocy do baraku strażników, zdumionych tą bezceremonialną wizytą.

Przyszedł do nich i zakomunikował, że ma dla nich jeszcze lepszą zabawę niż ta, dzięki której może przytyć w obozie.

No, co tam wymyśliłeś, powiedział jeden, oderwawszy się od gry w karty.

Wszyscy zamilkli, kiedy precyzyjnie opisał pomysł – na niektórych twarzach dostrzec można było autentyczny akt zdumienia.

- Zastrzel go, z przejedzenia nie wie, co mówi.

- Zaraz, zaraz, to jest do cholery świetny pomysł.

- On zwariował od tych przeterminowanych puszek, dajmy mu szansę, nie ma tu dzików, więc będziemy strzelać do wariatów.

- I tak wszyscy mają przecież bilet tylko w jedną stronę – zgadza się?

To był tajny obóz, panie Eugeniuszu, w którym miano przeprowadzać eksperymenty medyczne, ale chyba o tym obozie to w końcu po prostu zapomniano – nie wiem.

Ale do rzeczy.

Wymyślił bieg do wolności, tak to się chyba nazywało – zresztą nazwa nie jest ważna.

Pięciu strażników z pięciostrzałowymi karabinami, on z drewnianą dechą i otworzone wrota obozu, przywiązane drutem do płotu, tak dla gwarancji.

Nie wiem, czy miał się zamiar tą dechą odganiać od kul, czy co.

Ten pomysł to była katastrofa.

– Było wcześnie rano – otworzyłem drzwi i zobaczyłem, że Zben jest przykuty jedną ręką do ściany.

Oszukali go, zakpili z niego.

Nie powinni byli tego robić.

Otworzyli szeroko bramę.

Jeden z nich wbił w pieniek siekierę, obok stał Zben ze spuszczonym wzrokiem.

Mamrotał coś pod nosem.

Dla lepszej współpracy jeden ze strażników przyciągnął do siebie dziewczynę i przyłożył jej do gardła bagnet.

– Zostawcie ją – krzyknął Zben.

Co on tam miał zamiast tych płuc, to ja nie wiem.

Wydarł się tak niemiłosiernie, że niektórzy strażnicy na pewno pomyśleli, aby odłożyć zabawę na inny dzień, a nawet jej zaprzestać.

Wie pan, to było widać w tych twarzach, oni się go bali. Ihr alle werdet Vernichtet – krzyknął do nich po niemiecku. Powiedział – „wszyscy zginiecie”.

Strażnik wykrzywił w nieopisanym grymasie wściekłą twarz i przeciągnął nożem po szyi kobiety.

Podciął biedaczce gardło.

Nie wytrzymał.

Wie pan, tamtej twarzy przestraszyłby się sam Lucyfer.

To się działo jakoś tak za szybko.

Kobieta z tryskającą od krwi szyją nie zdążyła upaść na ziemię, kiedy Zben uniósł siekierę i po prostu walnął nią w rękę.

Robi mi się niedobrze, jak sobie o tym przypominam.

Podniósł kikut do góry i ruszył przed siebie.

Niech mi pan wierzy, ja czasami myślę, czy to wszystko mi się, aby nie przyśniło.

Zawsze jak to opowiadam widzę miny wyrażające żal, że zmyślam, albo współczucie, że jestem wariatem.

No więc, dwóch strażników po prostu uciekło, rzucili broń i dali chodu.

Pierwszy, najbliżej stojący padł bez nogi. Zben zamarkował uderzenie w głowę, po czym skręcił się momentalnie i sieknął go w nogę.

Gdyby pan słyszał ten jęk.

Odrąbana noga stała w oficerskim bucie.

Nie wiem, czy w jednej sekundzie można zwariować, ale ten strażnik tak wyglądał, ten wzrok był nie z tego świata.

To wyglądało jak balet albo jazda na lodzie, tak, jak jazda na lodzie.

Z siekierą w dłoni.

Dobry Boże, co to była za rzeź.

Próbowali go zastrzelić, ale wie pan jak niecelne były mausery 98, miały niewygodny zamek – strzał, przeładowanie, strzał przeładowanie.

Zresztą w strachu, w zamieszaniu, trudno mówić o celności.

Strzelali do niego, trafiali w siebie, a on tylko poprawiał. Jednemu odpadło całe ramię z obojczykiem.

Pamiętam tę odłamaną białą kość wystającą z niego i ten dźwięk jakby ktoś ugniatał tłuste kotlety.

Ja to oglądałem jak w kinie, jak film o jakimś gladiatorze z nadludzką siłą.

Czy to możliwe, aby nie czuł bólu tej odrąbanej ręki?

– Podobno ludzie w chwilach ogromnego napięcia potrafią takie rzeczy. Matka podnosi auto, które przygniotło jej dziecko. Niektórzy twierdzą, że jest to możliwe. Gdzieś o tym czytałem.

– Ale żeby zabić tym kikutem. Ten strażnik, który podciął tej biedaczce gardło, ruszył z nożem na Zbena. Wydarł się, wie pan, jak ci samuraje, co nacierają na siebie, aby zadać ostateczny cios. Zben zrobił unik, Niemiec nie trafił i wtedy Zben wpakował mu ten swój kikut w usta.

W tym momencie Eugeniusz doszedł do wniosku, że może Herman śnił o tym, koszmar z dawnych czasów, demony, które lubią nas odwiedzać ukradkiem, wykrzywiając karykaturalnie rzeczywistość.

– W usta, rozwalił mu zęby i wychynął z drugiej strony.

– Z jakiej drugiej strony?

– Z tyłu, przeszedł na wylot, ten kikut wystawał z drugiej strony.

– Niemożliwe.

– I ja tak myślę.

– Uciekł? Gene, czy uciekł?

– Tak, na wieżyczkach strażników nie było, ale jeden z nich wypuścił psy.

Rzuciły się za nim.

Teraz sobie tak myślę, że to się nie mogło wydarzyć.

Te psy po prostu go nie dogoniły.

Widział pan kogoś, kto biega szybciej niż owczarek? Bez ręki?

Wszyscy patrzeli jak oddala się jak jakiś samolot.

Cholera to był jakiś pieprzony diabeł.

Najdziwniejsze, że nikt za nim nie pobiegł.

Ci ludzie stali i gapili się jak prześciga psy.

Nie ruszyli się nawet o centymetr.

Czy to nie dziwne?

Oni tam po prostu stali, patrząc na otwartą bramę.

Ta kobieta z poderżniętym gardłem przeżyła.

Nie wiem, dlaczego podbiegłem do niej, wziąłem na ramiona i pognałem z nią do lekarza – to był dobry lekarz, nie tak jak oni – i wtedy ruszyli się ludzie jakby wyrwani z osłupienia.

Po chwili karabin maszynowy rozerwał ciszę swym rytmicznym du du du, du du du.

Wsadzili mnie na trzydzieści dni do izolatki – byłem pewny, że nie przeżyje.

Zamknięto bramę i następne dni toczyły się tak, jakby Zben nie istniał, jak by nie było kilku trupów, jak by nie było tamtego dnia.

Tylko Charlotte przypominała nam, że to wszystko nie było snem – ta jej straszna czerwona blizna na szyi.

– Powiedział pan Charlotte?

– Tak miała na imię. Charlotte Delvo. Przepiękna kobieta. Pomarzyć. Ja nie byłem jeńcem, jeśli chce pan wiedzieć, byłem strażnikiem.

– Chyba się domyśliłem. Nie uważam pana za wariata, a tym bardziej za zbrodniarza. Pan znalazł się po prostu w złym miejscu.

– Tak to było bardzo złe miejsce.

– Nie to miałem… Proszę, tu jest adres. Podałem go – napisawszy na serwetce – Hermanowi.

– To restauracja, wiem, gdzie to jest.

– Niech pan pójdzie pod ten adres i zapyta…

Przez moment Eugeniusz nie wiedział, czy jest pewny tego, co robi.

Pomyślał nawet, że może Herman nie zmyśla i nie był jak twierdził strażnikiem, który stał obok Zbena, tylko był tym, co podrzynał gardło Charlotte.

Spojrzał na niego, on spojrzał na Eugeniusza i w jego oczach dojrzał tylko przestraszonego dwudziestolatka z karabinem w rękach, wysłanego do miejsca, którego nazwy nawet nie pamiętał.

Podniósł się z krzesła i z butelką Bourbona pod pachą skierował się do swojego pokoju.

Herman po chwili odezwał się.

– O co mam zapytać?

Jeszcze raz spojrzał na Hermana jakby chciał się upewnić i wyczytać z jego twarzy przeszłość.

– O Charlotte – powiedział, przyspieszywszy kroku.

i

2010-04-10T16:45:00.000+02:00

Szatańskie numery

2010-04-07T20:38:00.000+02:00

W poszukiwaniu Boga dotarłem do samej Jerozolimy. Znalazłem tam coś więcej niż Boga. Znalazłem w Keshet Restaurant kobietę w bieli.
– Niech mi będzie wolno powitać panów z Europy.
Spojrzałem na kobietę w bieli.
Łapczywie skierowałem wzrok na jej ramię.
Ten sam numer, ta sama kobieta.
Przenikliwe brązowe oczy wbite w trójkątną twarz; usta wygięte w górę jakby cały czas się uśmiechały.
Jej piękno ukryte pod muślinową woalką wieku, a jednak onieśmielało.
– Rzadko witam swoich gości, ale dla dwóch przystojniaków z Europy zrobię wyjątek.
Marta Ishack – wyciągnęła do mnie swoją przezroczystą dłoń.
Spotkałem ją wcześnie na Via Dolorosa. To ona poleciła mi Restauracjęa Yemenite Falafel na ulicy Neviim, naprzeciwko ronda gdzie, jak twierdziła, podają najlepszy falafel na świecie. A trafiliśmy do niej.
– Zawsze poleca pani nie swoją restaurację?
– Polecam rzeczy najlepsze, choćby były od samego diabła.
– Zabawne mówić to w tym mieście.
Przyglądałem się długim kasztanowym włosom kobiety, która wyglądała jak hippiska jeżdżąca Rolls-Royce’m.
– Uwzględniając ilość kul wyjętych z ciał zabitych, mieszka w tym kraju chyba stado diabłów.
Nie dosłyszałem, czy kobieta w bieli mówiła sto czy stado, co w sumie wychodziło na jedno.
– Pani polski jest idealny, to rzadko spotykane, żeby…
– Wśród Polek to dość popularne.
– Przepraszam, nie przypuszczałem...
– Oczywiście, że nie. Ja nie przypuszczałam, że jest pan kucharzem.
– Skąd pani wie?
– Oczywiście, nie znam pana, tutaj znamy raczej rabinów, patriarchów i polityków, no i terrorystów jak pan woli, bo często trudno ich odróżnić. Pan zamyka oczy i wciąga nosem powietrze jak piesek szukający tropu – stąd przypuszczenie.
Poczułem się jak złodziej, który ukradł trochę magicznych zapachów ze skarbca jakiejś czarodziejki.
– Macie wielkich polityków – rzuciłem bezmyślnie.
– Banały, cudowne banały. Zapewne nie wie pan, że nasz szanowny premier działał w radykalnej organizacji militarnej, że był otwarcie zwolennikiem metod terrorystycznych, że na jego rozkaz nawet wieszano, no i przy okazji wysadzano w powietrze – słyszał pan o hotelu Davida? Spektakularny fajerwerk, zginęło dziewięćdziesiąt jeden osób – Arabowie, Brytyjczycy i Żydzi.
Dla bomb nie ma nacji, im wszystko jedno.
Oczywiście nie on jeden stał za tym, ale mam pewien niesmak, swąd spalonych ciał ciągnie się za tym człowiekiem, mimo iż Camp David to jego zasługa – dostał za to pokojową nagrodę Nobla.
Czy można mieć pretensje o kilkadziesiąt istnień ludzkich do człowieka, który dostał Nobla?
– Polityka i kuchnia, dwie rzeczy, od których ludzie zawsze mają niestrawności.
– I religia – dodała.
Tak, święta trójca ludzkich zmartwień. Zadajemy sobie dużo trudu, aby ciągle o niej pamiętać – powiedziała chłodno.
Patrząc na jej posągową twarz zastanawiamy się, ile ma lat, dostrzegając elementy jej urody świadczące, że przekroczyła, co najmniej sześćdziesiąt, a jednocześnie spod jej starszej twarzy przebija się ta młodsza, dawniejsza, jak warstwy w obrazie zamalowywane przez niezadowolonego ze swojego dzieła artystę. Jej zawieszona w czasie uroda była kolejną zagadką, jak mój własny tyłek, niewiadomo dlaczego, siedzący w jerozolimskiej restauracji.
Zamknąłem na chwilę oczy i potargałem sobie włosy – możemy przypuszczać, że sprawdzałem, czy nie śnię.
Nadal siedziałem tam, gdzie przed chwilą, i przyglądałem się jak kobieta w bieli pociera ramię, jakby chciała zdrapać swój tatuaż, w przeciwieństwie do mego Dziadka w ogóle go nie ukrywała.
– Widziałem taki sam tatuaż, takie same numery.
– Wielu je ma, zna pan zapewne historię, więc to chyba nic dziwnego – odpowiedziała.
– Widziałem taki sam tatuaż i takie same cyfry.
– Niemożliwe, drogi panie, Niemcy nie nadawali dwóm osobom takiego samego numeru, byli zbyt metodyczni, to się im nie mogło zdarzyć.
– Tak, przepraszam, widziałem bardzo podobny tatuaż.
– Wszystkie są podobne.
– 69668 – spojrzał na jej ramię i przeczytał na głos – znam dobrze bardzo podobny numer.
– Niemożliwe, to byłby niesamowity przypadek. Gdzie pan go widział?
– W Polsce.
Kobieta w bieli zmieniła wyraz twarzy, przyglądając mi się baczniej.
– Nie dawajmy wiary we wszystko, co widzimy. Pana fascynacja trochę mnie irytuje. Czuję, że za chwilę dostaną panowie swoje dania – próbowała zmienić temat.
– 69669 – powiedziałem i obserwowałem wyraz jej twarzy. Spojrzała na mnie i kąśliwie rzuciła.
– Panie Eugeniuszu zmieńmy ten temat, taki numer, podobny numer, miała osoba, która zginęła na wojnie – Marta zaczęła wiercić się w fotelu. Wiem to z pierwszej ręki.
– Myli się pani.
– Chryste – powiedziała wzburzona – niech pan da już spokój – nie może pan znać przecież mojego brata, jest pan za młody, aby być w obozie. Skończmy z tym.
– Brata? – podniosłem głos, który zabrzmiał falsetem.
– Proszę wybaczyć, ale jak miał na imię pani brat?
Marta uniosła głowę, spojrzała w niebo mrugając nerwowo powiekami.
Poderwała się na równe nogi.
– Skąd zna pan to nazwisko, czy to jakieś żarty?
– To był mój dziadek, umarł w swoim domu, obok którego płynęła mała rzeczka. Na ramieniu nosił ukrywany latami numer, zna pani ten numer.
Marta patrzyła na mnie jak na magika, o którym wiadomo, że wyciąga z kieszeni króliki dzięki wprawnym trikom, a my wmawiamy sobie, że tworzy je w czarnym cylindrze jedynie siłą woli i magicznym zaklęciom.
W tamtej chwili zapewne wyglądałem dla niej jak odcięta głowa leżąca na stole, recytująca po węgiersku wiersze japońskich autorów.
– Mieszkała pani przy ulicy Wyspiańskiego… Dziadek nie wspominał o tamtych czasach zbyt często. Myślę, że był przekonany o pani losie tak samo, jak pani o jego.
– Los, czając się w pozornych zbiegach okoliczności, bawi się z nami w ciuciubabkę – powiedziała.
– Cytuje go pani, to dostateczny dowód.
– Chryste, widzę, że mówi pan prawdę.
– Jestem jak najdalszy od wprowadzania pani w konsternację. Przepraszam, że poruszyłem ten temat.
– To najpiękniejsze słowa, jakie usłyszałam w swoim życiu, że on nie zginął.
– Szkoda, że nie wiedział tego o pani. Przybiegłby do Jerozolimy na bosaka.
– Ja bym nigdzie nie wyjeżdżała. Po wojnie każdy chciał uciec od wspomnień wojennego koszmaru. Dym z obozowych kominów unosił się wszędzie. Niełatwo było uciec od jego swądu. To jak strzepywanie igliwia z wełnianego swetra. Mnie zaniosło aż tutaj.
– Może wystarczyło zdjąć sweter.
Te moje porównania. Same wypadają mi z ust.
– Racja, może wystarczyło zdjąć sweter – powtórzyła.
Gdyby smutek w głosie, który z niej wypływał, można by było przerabiać na drewno, każdy człowiek na ziemi mógłby mieć swój własny drewniany dom, gdyby można go było zamienić w złoto, wszyscy ludzie na ziemi byliby bogaci, a gdyby można go było przekształcić w dobry nastrój – nie potrzebna by była od wschodu po zachód, od północy po południe, nikomu, żadna religia, żadna proteza filozoficzna zdolna zrobić z ludzi fanatyków czy morderców w imię Jezusa, Allaha czy Kryszny, bo żaden Bóg nie byłby wart, aby ginąć i zabijać w jego imieniu.

– Mój brat – powiedziała Marta. Życie jest zabawne

ElGeniusz - blog genialnego wariata

2010-03-31T00:40:00.002+02:00

Jakiś czas temu ktoś powiedział, niekoniecznie z miła miną, że moja osoba generuje z siebie takie kalumnie abstrakcyjne, że tylko w skandalach publikować albo w wyborczej.
Żeś pan psychiczny często padało, co brałem raczej za komplement.
Jak komuś może się w mózgu urodzić: poczet Papieży, akwarelą malowany na papierze toaletowym trzeciej klasy jakości?
Raka mózgu masz człowieku skoro takie rzeczy ci na myśl przychodzą. Chuja w mrowisko wkładać i film o tym pełnometrażowy ci się marzy? Jak mrówki na prąciu wieże Babel będą produkować?
Tak jest – odpowiadam.
Ale to nie ja. To on.
Przypałętał się nie wiedzieć skąd i trawi różowe sukno mojej myślącej materii.
Wymyśla rzeczy, które do łba by normalnie nie przyszły.
Głupio powiedzieć, ale rzeczy genialne, mogące świat zmieniać.

Pragnę tym swoim chorym mózgowiem przysłużyć się światu, czyli jakimś ludziom, którzy skorzystają z wytworów mojego chorego mózgu, który wymyśla nawet śpiąc. Zapadłem przy tej okazji na bezsenność, zadziwiając znajomych prowadzeniem dwóch blogów, gotowaniem, dziesięciokilometrowymi spacerami z pacy do domu, wzmożona aktywnością seksualną, grą na elektronicznych bębnach w pokoju, rysowaniem, pisaniem wierszy i opowiadań, czytaniem wszystkiego, co wpadnie w ręce lub spadnie z półek, chodzeniem do kina, do knajp, tańcem, uprawianiem aikido, piciem na umór bez kaca, przeklinaniem bez zespołu touretta, i zupełnym brakiem moralności. Nie interesuje mnie nic, choć mózg generuje bez przerwy swoje historie.
Nie interesuje mnie najlepsza z córek i najlepsza z żon. Mogą się walić z kimkolwiek i robić, co chcą.
Intersuje mnie to tak samo, jak kurz na podłodze.
Wiem, że to wredne. Nie mam na to wpływu.
Wymyśla mój mózg rzeczy, które mogą zmienić świat, a przynajmniej niektórych ludzi. Zmienić, cokolwiek to znaczy. Ktoś weźmie ode mnie przepis na genialne ciasteczka, zapłaci mi za patent i stanie się bogaty, ktoś porozmawia ze mną i to go przemieni.
Jak może nie przemienić człowieka rozmowa z żywym trupem?
Jaka idea mi prześwituje? Chyba żadna.
Choć pragnę mojej najlepszych z żon rzucić w twarz milion euro, za którym tak tęskni myśląc jaka by była szczęśliwa posiadając te papierowe świstki.
Drugim milionem chlasnę mojej najlepszej z córek.
Założę dwa Internety, trzy telewizje HD i pięć innych rzeczy uzupełniających dwie poprzednie.
Za kasę dam się pochlastać i pociąć dla moich bliskich, bo w tym momencie mój mózg zgadza się na to.
Chcecie moje palce za 100 tysięcy euro sztuka? Proszę bardzo. Adres po lewej stronie. Tam gdzie mój profil. Przysyłajcie oferty.
Mój chory mózg produkuje różne rzeczy, bezustannie.
Rozmawiam z kimś a on rozmnaża teorie, pomysły…
Rozwarstwił się po chorobie i mogę słuchać na raz kilku osób i pisać w tym samym czasie posilając się deserem.
Będą na tym blogu rzeczy, o jakich się nikomu nie śniło.
I nie po to aby epatować i zawracać łopata rzeki dla efektu. Pokaże wam, rzeczy, o których nie macie fioletowego pojęcia.
Aby dać Wam namiastkę tego, co mój chory mózg wyczynia proponuje na zachętę kopię „Bitwy pod Grunwaldem” na moim paznokciu – oczywiście na uciętym palcu.
Nie mam na razie pomysłu jak go obciąć, a raczej zakonserwować bez uszczerbku dla dzieła i proponuję od razu – bo takiego obrazu, na obciętym palcu nie ma na świecie – 100 tysięcy euro za sztukę.
Mam też na sprzedaż komplet gustownych firanek z nieużywanych żyletek, ale o tym póżniej.
pozdrawiam.
Mam nadzieję, że mój nowy blog Wam się spodoba i razem będziemy zmieniać świat pławiąc się w kasie.
Mój nowy blog, będzie się nazywał ElGeniusz, bo zacząłem się uczyć hiszpańskiego i chyba pasuje do profilu. Jeszcze raz wszystkich pozdrawiam i czekam na opinie…
Bareya

Rozmowa z patriarchą o cudzie

2010-03-22T23:04:00.001+01:00

– Wasza Błogosławioność – Marcin zaczął szczebiotać do patriarchy. Zmienił swoje nuty na nieco pogodniejsze tony, ostre crescendo zachowując na później.

– Wasza Błogosławioność – powtórzyło delikatnie echo.

Zebrani znajdują się w wielkim katholikonie – to jakby świątynia w świątyni – wysokim na kilkadziesiąt metrów sześcianie z gotyckim sklepieniem. W miejscu, gdzie obrządek prawosławny znalazł sobie idealne miejsce do prezentacji swoich prawd.

- Dlaczego cud świętego ognia nie jest znany w – powiedzmy – kręgach katolickich? Pierwsze z pytań – jakie Marcin rzucił delikatnie w kierunku siedzącego na kamiennym tronie patriarchy. Patriarcha miał siwą brodę zakrywającą szyję, duży nos i śmiejące się małe oczy, oczy mądre i przenikliwe. Pochylił głowę i zaczął mówić. Mruczał raczej jak prawosławny śpiewak melodię na wyjątkowo niskiej nucie. Jego głos hipnotyzował.

– Martwi mnie ten fakt. Westchnął i utkwił kotwice swego wzroku w twarzy Marcina.

– Dlaczego w zachodniej Europie…

– Cuda są dla tych, którzy wierzą…

– Katolicy nie wierzą?...

– Owoce cudu karmią się wiarą. Bez wiary Bóg nie mógłby rozszerzać swojej łaski na swoje stworzenia. Patriarcha wśliznął się miedzy pytanie Marcina.

– Dziwi mnie to, że kościół katolicki żyje – proszę wybaczyć słowo – w niewiedzy tego tak od wieków znanego – Marcin zawahał się i z trudem wypowiedział słowo – cudu.

– Chrystus chce nam przypomnieć o swoim zmartwychwstaniu, światło, które roztacza się z miejsca, gdzie umarł za nas, ma nas oświecić, przypomnieć o tym fakcie. Co roku przeżywam ten cud tak samo, tak samo bogobojnie patrzę na mgliste światło, które wypływa z kamienia, na którym go złożono. Światło za każdym razem jest inne, każdego roku wygląda inaczej, przybiera inną barwę. Kiedy zaczyna się unosić i przybiera postać słupa, odpalam od niego swoje świece. Wychodząc z kaplicy przekazuję ogień patriarsze armeńskiemu i koptyjskiemu, następnie przekazuję ogień zgromadzonym.

Ja zastanowiłem się nad tą hierarchiczną sztafetą. Podyktowaną zapewne wielowiekową tradycją opiera się logice. Tradycja bywa oporna na rozumowe dociekania. Przestałem dociekać – przerwał mu Marcin.

– Czy ten ogień, ognik, udowadnia jak nikła jest ta wiara? Ten malutki płomyczek raz do roku…

– Pomimo naszych słabości i upadków cud pokrzepia nas swoją wiernością Chrystusa w objawianiu go – mówi do nas tym cudownym światłem…

– I zabija ogniem, podkładanym pod średniowieczne stosy, wypluwanym z karabinowych luf, atomowym ogniem zmiata...

– Wola boska jest nam niepojęta, nie możemy go osądzać za nasze grzechy…

– Na które on pozwala? Na takie cierpienie? Albo Bóg chce znieść takie zło i nie może tego zrobić, albo może, ale nie chce. Jeśli chce, ale nie może, to jest bezsilny. Jeśli…

– Epikur był spekulantem, nie możemy…

… Jeśli może, ale nie chce, to jest okrutny. Jeśli Bóg może znieść zło i rzeczywiście tego chce, to dlaczego, tyle jest go na świecie? Echo poniosło donośnym akordem słowa Marcina.

– …Nie możemy poznać woli Boga.

– Nie można do chole…

– Czas nagli. Proszę udać się na balustradę, stamtąd jest niezwykły widok.

– Widok tego spektaklu?

– Proszę iść. Skończyliśmy. Theophylactos panów zaprowadzi.

Patriarcha energicznie wstał i w asyście dwóch archimandrytów oddalił się. Nie widzieliśmy jego twarzy, ale była ona napięta przez grymas złości.

Reszta bohaterów przeciskała się przez zwartą ludzką masę na balustradę, aby z góry obserwować ten największy z cudów.
Gorączka panowała w całej świątyni, tysiące ludzi emitowało ciepło, ciepło fizyczne. Obok mnie staruszka ubrana na czarno gładziła swoją świecę, wydawało mi się to niezbyt stosowne, tak samo jak moje myśli o jej niestosowności. Myśli plątały mi się bezładnie. I świeca w dłoniach staruszki zajęła się niebieskawym ogniem po tym jak…

…Patriarcha trzy razy obszedł kaplicę, ściągął szaty, zostając w białej albie i epitrachelionie, pasie materii zawieszonym na szyi, oznace kapłańskiej godności. Reprezentanci innych obrządków całowali go w prawicę. Patriarcha został obszukany, wosk z zapieczętowanych drzwi usunięty, poczym wszedł do anastasis – kaplicy anioła. Kiedy drzwi się zamknęły zapadła cisza. Robert został na swoim miejscu i obserwował. Dlaczego zostajesz i patrzysz? – zapytał sam siebie. Ogień pojawi się za chwilę obok mnie, zmieni mnie, da mi to coś, zgęstnieję od wiary zobaczywszy…I wtedy obok niego staruszka odwróciła się i pokazała płonącą niebieskim ogniem świeczkę, którą trzymała w starych dłoniach i w tym samym momencie patriarcha wyszedł ze swoimi zapalonymi świecami. Tłum szalał, decybele jego entuzjazmu zagłuszały myśli, myśli o najlepszej z żon, o Dziadku, przebijał się z trudem przez wspomnienia jakby bojąc się, że już nigdy nie wrócą. Wokół niego paliło się po chwili mnóstwo świec, las rąk pochylił się w kierunku wyschniętej drżącej gałązki staruszki, po jej twarzy płynęły małe jak koraliki łzy.
Amok, ludzie skakali drugim na plecy, aby być tym pierwszymi, którzy zapalą świece. Tłum zachowywał się jak wysoka trawa kołysząca się w niespokojny rytm porywistego wiatru.

Rysunki

2010-03-16T23:02:00.002+01:00

Tak rysuje. Gołe kobiety. Nagie. Piękne. Kształty. Złote podziały. Potrawy jedzone bez końca.
pozdrawiam wszystkich wariatów czytających tego bloga.

Samotny duch wojny

2010-03-16T22:39:00.002+01:00

Dawno temu wpadł mi w ręce artykuł zatytułowany „Samotny duch wojny”. Słowo „duch” zachęciło mnie do lektury. Miałem nadzieję przeczytać o duchach uczestniczących w wojnach, o frontowych zjawach, monstrach błąkających się po polach bitew wyżerających rannym niedobitkom serca, a przeczytałem o odkryciu pewnego reportera donoszącego, że bezsprzecznie ta sama pojedyncza osoba uczestniczy we wszystkich konfliktach zbrojnych na ziemi, od co najmniej roku 1968.

Bohaterem był Jacques – nazwiska nie zdradzono. Może i lepiej, bo jeśli by wyszło na jaw, że w Wietnamie walczył przeciwko Amerykanom – wywiad z nim nie byłby być może tak entuzjastyczny dla mordowania ludzkich istnień, jakim był.

Jacques siedział na zdjęciu tyłem. Siedział przy stoliku z prawą ręką położoną na blacie z nieodłącznym papierosem marki Lucky Strike w dłoni, obok leżała przezroczysta popielniczka. Nie wiadomo, w jakim celu woził ją ze sobą wszędzie i pilnował jak jakiegoś amuletu.

Artykuł był wysmarowany przez kalekiego intelektualnie grafomana i przypominał zwierzanie się myśliwych amatorów, a raczej kłusowników chwalących się jak strzelali z karabinu maszynowego do stada uciekających w przerażeniu jeleni.

– Proszę pana, my do dzików nie strzelamy – rzucamy w nie granatami. Takie teksty mogliby generować owi kłusownicy, gdyby im w tym miejscu pozwolono.

W Wietnamie, dokąd dotarł Jacques, wszyscy do wszystkich rzucali granatami, walili z dział i lali napalm, który spalał uciekające wpław przez pola ryżowe wietnamskie dzieci, bo miał przyjemność palić się widowiskowym płomieniem również i na wodzie.

Duzi czy mali, chłopcy pod każdą szerokością geograficzną – z wyjątkiem kilku Nepalczyków – lubią rozpierduchę, lubią być męscy, biegając z kilogramami trotylu przy sobie; więc w sześćdziesiątym ósmym dano tysiącom Amerykanów broń, aby biegali po polach ryżowych strzelając do żywych tarcz w słomkowych kapeluszach.

Słomkowy kapelusz, tak wyszydzany i pogardzany przez uzbrojonych w najnowocześniejszy sprzęt mordowniczy amerykańskich chłopców, był bezbronny na ryżowym polu, ale w dżungli, ten nic nieważący, chroniący przed spiekotą i wszelkiej maści robactwem rodzaj kapelusika, zamieniał się w polujący na amerykańskich żołnierzy, budzący grozę symbol nieuchwytnego wroga, ducha, który szybko zdobył złą sławę. Nowoczesne hełmy przeciwko słomkowym kapeluszom. Słomkowe kapelusze nie dały się pokonać półmilionowej nowoczesnej amerykańskiej armii. W Afganistanie Jacques walczył po stronie Rosjan i ronił łzy za każdym razem, kiedy dopasowywał urwane członki swoich kolegów do odpowiednich ciał. Łkał, pochylając się nad martwymi afgańskimi dziećmi, ściskającymi broń jak ulubionego misia.

– Jacques, muszę o to zapytać.

– Pytaj.

– Te wszystkie wojny i twój udział. Po co? Dlaczego tak się narażałeś w tych wszystkich rzeziach. – Nie rozumiem.

– Nikt nie rozumie. Znajdź mi takiego, co to zrozumie – Nobel i miejsce w wariatkowie pewne.

– To było pierwszego czerwca – Jacques zaczął opowiadać – w 1962 roku. Ojciec biegał po domu i krzyczał. Powiesili, powiesili. Ojciec zawsze powtarzał, że kogoś powieszą – chlał od rana i wygrażał jakiejś marze ze snów. Powieszą cię, powieszą. Matka była zdruzgotana. Pijany często dzwonił do jakichś nieznajomych i rozmawiał o Argentynie, o wojnie. Isser – on jest w Argentynie, zaufaj mi – powtarzał ojciec.

– Mamo – dlaczego tata chce jechać do Argentyny – pytałem. Matka nie miała pojęcia, nie rozumiała.

– Ja nie znam żadnego Issera – tłumaczyła się.

– Ty mnie zabiłeś, ja zabiję ciebie – wykrzykiwał przez sen.

Pierwszego czerwca Adolf Eichmann nie żył.

– Ojciec był w obozie w Dachau, był tam też Eichmann. Jeden był żydowskim więźniem, drugi chciał wszystkich Żydów wysłać w kosmos – gdzie, jak wiadomo, nie ma powietrza. O masowym wysyłaniu ludzi w kosmos w tym czasie nie było, co marzyć, więc wysyłano ich w zaświaty – gdzie też nie było powietrza. W komorach gazowych był cyklon B zamiast niego. Eichmann nie robił tego osobiście, nie miał tylu rąk ani siły, ale był odpowiedzialny za program likwidacji Żydów, więc ojciec marzył, aby szanownego Adolfa dorwać w swoje łapy i męczyć go latami, wpychając mu puszki po zabójczym gazie we wszystkie możliwe otwory ciała.

– Kilkuletni zakaz używania grzebienia w obozie, brak wody do picia i do kąpieli, papieru toaletowego, szczoteczki do zębów… Niech pan sobie wyobrazi permanentnie brudną bieliznę od błota, odchodów, dorzuć do tego wszy i pchły łażące wszędzie jak szarańcza, jak boska plaga – one doprowadziły ojca do stanu przypominającego delirium tremens. Kiedy powracały wspomnienia, ojciec zmieniał się w kogoś, kogo nikt nie poznawał. Miałem wrażenie, że jedynym w jego życiu celem było stworzenie dochodowej firmy, za której pieniądze ojciec zorganizuje międzynarodową obławę, mającą na celu złapanie tego hitlerowskiego zbrodniarza. Widziałeś tego gościa, na zdjęciach rzecz jasna? Nie czekając na odpowiedź, powiedział. – Całkiem zwykły gość, powiedziałbym, nawet całkiem sympatyczna gęba. Dziwne nieprawdaż? Pierwszego czerwca 1962 roku ojciec cieszył się jak dziecko i powtarzał.

– Mówiłem, że zdechniesz, i teraz dyndasz na sznureczku, zdechniesz na sznureczku i teraz mówię, że dyndasz, dyndając zdechniesz, mówiąc o sznureczku, sznureczek dynda, a ty mówisz, że zdychasz. Ojciec powtórzył to zdanie w dziesiątkach kombinacji, może w setkach. Utworzył z niego chaotyczną multiplikację, wydarł się w pewnym momencie na całe miasto i runął na ziemię, waląc martwym sercem o podłogę.

– Twój ojciec był wyjątkowy, Jacques.

– Maniak. Wykończyła go ta wyjątkowość.

– A czy ktoś wie, że uganiałeś się po całym świecie jak myśliwy za zwierzyną, choć twoim łupem była każda możliwa wojna, bo przecież nie króliki czy gąski? Nie brzmi to dziwnie? Jesteś podobny do swojego ojca. On ganiał wojnę i ty też ganiałeś.

– Ojciec przez całe życie ganiał za jednym cymbałem, jakby jego śmierć miała pogrzebać jego wspomnienia, uwolnić go od przeszłości. Jakby śmierć tego jednego miała komukolwiek w czymś pomóc. Ja biegałem otoczony bandą cymbałów, którzy nie mieli wspomnień, licząc na zdobycie ich w takich miejscach, jak Wietnam czy Afganistan. Lecieli do Wietnamu, myśląc, że to gdzieś w Ameryce Południowej. Ale czy to różnica, gdzie się dostaje kulę w łeb? Jak po ojca przyszła pani z kosą i wyrżnęła mu serce, usiadłem w fotelu i przestało mi się chcieć. Ale nie tak, kiedy nie chce się iść do pracy, czy na ważne spotkanie – nagle nie chciało mi się nic. Mi przestało się chcieć – chcieć. Jakby każda cząstka mojego ciała była na nie, zbuntowała się, jakby każda komórka mojego ciała ważyła sto kilo. Siedziałem w fotelu kilkanaście godzin. Matka nie wiedziała co robić, myślała pewnie: kaftan bezpieczeństwa załatwi sprawę. Mówiła do mnie, a jej słowa, latając wokół mnie, nie docierały do mnie, nie rozumiałem niczego, słowa odbijały się ode mnie, spływały po mnie. Patrzyłem przed siebie, przez przeroczysty dom i choć to, że każdy z nas kiedyś musi zamienić się w kupkę proszku było dla mnie oczywiste, nie potrafiłem w tamtym momencie wymyślić nic sensownego, co by uzasadniało moją egzystencję. Bóg, muzyka, miłość, sztuka – to wszystko wydawało mi się nic nieznaczącą umową między ludźmi jak zawierane dawno temu małżeństwa. A wszystko po to, aby nie zwariować.

Odwiedziłem pewnego razu galerię, aby spojrzeć w oczy sztuce nowoczesnej.

– Czyż ten obraz nie jest czystą energią wyobraźni, namacalną, metafizyczną jaźnią przelaną na płótno? Patrzyłem na obraz wyraźnie zaintrygowany podpisem artysty. Wzrok mój przyciągał lewy górny róg pochlapanej farbą powierzchni płótna.

Właścicielka podążyła wzrokiem za nitką mojej uwagi. Podeszła do obrazu i zdjęła go ze ściany.

– Czyż ten obraz nie jest wart dwudziestu tysięcy dolarów, nawet wisząc do góry nogami? Jest genialny; bezpardonowo obróciła go o sto osiemdziesiąt stopni i ponownie zawiesiła na ścianie. To był mój gwóźdź do trumny. Ta jedna wariatka w galerii przeważyła szalę. Tak odlegli wydali mi się ludzie, ja sam sobie. Wydawali mi się zaledwie meszkiem pokrywającym ziemię, kurzem i złowrogą bakterią, jakimś nieznanym porostem, bandą wariatów biegających bez celu. Gdybym wtedy wsiadł z przypadkową osobą do windy, mógłbym ją zabić – przysięgam – tak wtedy myślałem. Matka po dwunastu godzinach mojej apatii opadła z sił i wtedy wpadła na pomysł z lustrem. Wtaszczyła je do pokoju i ustawiła je dwa metry przede mną. Patrzyłem w nie osłupiały. Spoglądałem na siedzącego na wprost mnie swego ojca. Patrzył się na mnie i smutno kiwał głową, powtarzał za mną dokładnie wszystkie moje ruchy. Wybiegłem z domu i tak biegam, biegam, i biegam…

– Szczerze mówiąc, nie ma to dla mnie sensu.

– Bo to nie ma sensu, ani wojna, ani życie, kosmos, nieskończoność, miłość, cokolwiek to oznacza. Seks ma sens – dzięki niemu coraz więcej i więcej wariatów. Oni w końcu załatwią sprawę…

– Ale żeby dobrowolnie, na wojnę, na jakąkolwiek?

– Wojna jest chyba mniej nudna niż życie. Dla dużych znudzonych chłopców jest ciekawsza niż ośmiogodzinny dzień pracy. Cały ten syf jest po prostu z nudy.

– Jacques, nie można, tak sobie pobiec na wojnę.

– Nie można załatwić tylko odroczenia od śmierci, reszta to tylko kwestia ceny. I układów.

Stojąc za Damasceńską Bramą

2010-03-09T23:02:00.000+01:00

Stojąc za Damasceńską Bramą, zobaczyłem lewym okiem, nachalny, rozkrzyczany, zbyt aromatyczny rynek arabski, prawym ospały i szary, rynek polski.
Prawdziwego oczopląsu – niefortunne to słowo – dostałem na placu przed Bazyliką Grobu Świętego.
Bo co byście chcieli zobaczyć w miejscu, w którym zabito ulubieńca ludzkości, boga zmartwychwstałego, choć dla niektórych to niepojęte, dla tych niedowiarków, nie mogących uwierzyć w coś tak oczywistego, historycznie potwierdzonego – czterech ewangelistów niech będzie gwarantem – że pewien człowiek, człowiek bóg, bóg o ciele człowieka, rozszarpany przez ludzi, gwoździami co najmniej pięciocalowymi – choć cali wtedy nie znano – przybity do krzyża, przebity włócznią przez Longinusa – niedowiarka rzymskiego Gaiusa Cassiusa, wiernego Rzymowi, przez niektórych będzie zwanym Fatalnym – Jezusa octem pojonego, złożonego do grobu i niczym para rozpływającego się w tajemnicy, zmartwychwstałego.
Chcielibyście zobaczyć architektoniczny cud na miarę tego Boga, a co otrzymujecie? I choć przelatując myślami historię w uzasadnieniu takiego stanu rzeczy, staramy się zrozumieć wszelkie zmiecione przez czas srebrne kolumny, absydę i atrium, uciętą po lewej stronie dzwonnicę, dwa wielkie wejścia do bazyliki (jedno z nich jest zamurowane), nad nimi powtarzające się wielkie okna zamknięte łukiem i potrójne kolumny przy wejściu – wrażenie pozostaje i nie pozostawia nic poza starymi murami, romańskimi, majestatycznymi, lecz nie takimi, jakie oczami wyobraźni mógłbym wydobyć.

Żołnierze, psy Pawłowa każdej armii, przeprowadziły mnie, Marcina i Zbyszka przez tłum do Bazyliki, przed której wejściem czekali na nas prawosławni archimandryci: niejaki Aristarchos, wielkolud o małych oczkach, z brodą wielkości kołdry zwisającej do pasa, oraz Theophylactos z miną tak zatroskaną, że chciałem go przytulić; był wysoki, musiałbym przytulać jego biodra.

Kamera uruchomiona już od Bramy Damasceńskiej połykała każdy szczegół. Tłum nie był niemym i rozmodlonym, ale rozkrzyczanym i śpiewnym dowodem mającego zajść za kilka godzin cudu.

– Spójrzcie tutaj – zawołałem.

Zbyszek z pietyzmem powoli ześlizgnął obiektyw z tłumu i skierował jego czułe oko na miejsce, które mnie zaintrygowało.

Środkowa kolumna po lewej stronie od wejścia zdawała się krzyczeć swoim rozwarciem przypominającym ranę, jakby ogniem przypalona. Marmur rozwarty na boki, kamień jakby przecięty sztyletem, nienaturalny, nieuzasadniony, niemożliwy.

Nic nie jest w stanie rozszarpać marmuru jak gliny – bo tak dokładnie wyglądał, jak glina skaleczona nożem rzemieślnika.

Wpatrywaliśmy się w marmur, w niemającą uzasadnienia szczelinę. I myśl nagła: czego to oni nie wymyślą - drewniany, gliniany, betonowy, spreparowany filar, sztuczna kolumna, przedsmak cudów.

Razem z prawosławnymi urzędnikami przepchaliśmy się do środka, nie zważając na poprzyklejane do ludzkich twarzy maski powagi. Niektórzy brali swoich towarzyszy na ramiona i kołysali się w rytm muzyki jak wielkie gumowe klocki wyśpiewujące swoje słowa chwały dla dwa tysiące lat temu umarłego symbolu. Staruszki polerowały swoimi pocałunkami kamień namaszczenia na tle potężnej mozaiki.

– Gdyby wywiercili dziury w tym kamieniu mężczyźni pewnie rzucaliby się na niego w miłosnym uniesieniu. Pieprzyliby posągi gdyby im na to pozwolić. To opinia Zbyszka.

– Oddychają tym miejscem. A to opinia moja.

– Smrodem.

– To ich kotwica, nie ważne jak głęboko rzucona.

– Bardzo płytko, wystaje niebezpiecznie swoim ostrzem ponad taflę wiary, to zagrożenie dla prawdziwych statków.

– Łódeczek, malutkich jednoosobowych łódeczek, takimi właśnie jesteśmy. Titanic też był taką małą łódeczką.

– Zostawmy ten filozofospór. Za chwilę wejdziemy do grobu – chodź – sam zobaczysz te wystające kotwice, a raczej – kotwiczki, ledwie haczyki na rybki.

– Każdy z nas jest haczykiem zaczepionym o jakiś kamień.

– Masz rację, tylko, że haczyk nie zaczepi się o kamień.

Skręciliśmy w lewo od mozaiki, zostawiliśmy zastygłe postacie przy kamieniu namaszczenia i stanęliśmy w rotundzie przed grobem, do którego wiła się ludzka nadzieja. Zawieszona na grobem kopuła sączyła nikłe światło przez swój ocullus, płomienie świec odbijały się w złoconych elementach okalających wejście.

– To jest nasz cel – powiedział Marcin. Zatarł ręce jak przed sportową konkurencją.

– Czy aby pewno? Spojrzałem na kamienną konstrukcję pospinaną żerdziami, otuloną metalowymi obejmami. Wyglądała jak skulony ze strachu chłopczyk zaskoczony potokiem boskiej adoracji.

– Stać ich tylko na tyle. Od trzęsienia ziemi, kiedy rozpękła się ta trumna Boga, nie są w stanie wspólnie jej odbudować. Nie uszyli nowych szat, łatają dziury w starych łachach, bo każdy z nich nie ma kasy i pomysłu jak skroić to szyte na miarę bóstwa ubranko.

– Kościół nie ma pieniędzy? Kilka obrazów z papieskiej kolekcji i wyglądałoby to, no cóż – na pewno znośnie. Każdy ma inny gust i…

– To nie ma nic wspólnego z gustem Genio, to polityka. W niedzielę palmową 1767 r. Grecy weszli do Bazyliki Świętego Grobu i spustoszyli ją, oskarżając zakonników franciszkańskich o wszystko, zwalili na nich winę. Sprawujący wtedy władze Otomański Porte, bez pytania wydał firman dający w posiadanie Grekom bazylikę i wspólnego posiadania z łacinnikami jej części. Wbrew apelom Papieża Klemensa XIII do wszystkich sił Zachodu, firman został podtrzymany i własność świętych miejsc przechodziło tylko mniejsze zmiany od tego czasu. Polityka – sam widzisz. Wydarli ten pomnik chrześcijanom, aby móc twierdzić, że to oni są spadkobiercami. To ich azyl, a ten cud to ich przyszły wierny elektorat.

Widzimy jak żołnierze i archimandryci, torują im drogę do grobu. Marcin zatrzymał się, patrząc jak Gienio i Zbyszek wchodzą do wnętrza. Żołnierze stali u wrót grobu, zamykając za nimi drzwi.

W tym samym momencie rozległy się dźwięki bębnów, chrześcijańscy arabowie – bo są i tacy – dzierżąc na ramionach swoich kompanów, zanosili swój donośny śpiew, wypełniając nim całą świątynię.

Szczerze powiedziawszy darli się jak opętani, wprawiając w zakłopotanie echo, niemogące im dorównać i snop światła wpadający przez kopułę do wnętrza, jakże dostojnie i majestatycznie. Świecił on prosto w kuwukle, jakby chciał dać znać o zbliżającej się boskiej chwili, oznajmić wszystkim zgromadzonym boską prawdę przy pomocy samozapalających się świeczek. – Za trzy godziny Pan da swoje świadectwo – powiedziałby zapewne nie jeden, a Gieniowi nieznośna myśl wypełniła głowę. – „Jak muchy dla okrutnych chłopców jesteśmy dla bogów”. I czy gdyby jego ręka, teraz, w tym momencie zapłonęła bezbolesnym ogniem miałoby to jakiekolwiek znaczenie, dla niego? Zastanowił się - kim On być musi, przesuwając tektoniczne płyty miażdżące tysiące bezbronnych przypadkowych ludzi.

Kim On być musi, patrząc niewzruszenie na korowody odwiecznych wojen, na krucjaty, krematoryjne piece, rakiety dalekiego zasięgu, cyklon B, dziecięcą białaczkę spakowaną następnie do drewnianych mikrotrumien.

Czy ten serial uzależnił go do cna? Czy tu na tej posadzce unicestwił by go tarzającego się w ekshibicjonistycznej rozkoszy – jego i jego żonę; bo to właśnie w tym momencie sobie Gienio wyobrażał. Miłość, tę fizyczną, plugawą, na kamieniu namaszczenia, wziętą od tyłu bez spoglądania sobie w oczy.

– Chodźmy – powiedział Marcin. Gienio nie zauważył, kiedy z Zbyszkiem wyszli z kaplicy.

Stała przy niej delegacja oficjeli, którzy poczęli zalepiać żółtym woskiem drzwi kaplicy.

W jej górnej części zrobili wielki nieforemny placek, na którym spoczęło kilka pieczęci.

Tak kiedyś zrobili Rzymianie, aby nie pozwolić chrześcijanom na wykradzenie ciała swego mesjasza.

Zgodnie z tradycją robiono tak i w tym momencie.

Woskiem zapieczętowano kopertę boskiej treści.
Pieczętowali pusty grób.
Czy zamyka się we więzieniu duchy?

p.s. Cud Świętego Ognia odbywający się w Wielką Sobotę w Jerozolimie, tak mało znany w świecie chrześcijańskim a uważany za największy ze znanych cudów, cud, niezmiennie, w ten sam sposób się odbywający opiszę szczegółowo wkrótce….

Unia – dziwka, której kończy się EuroViagra

2010-03-02T23:05:00.005+01:00

Kiedy do naszego uroczego kraju wieść dotarła, że ludziska europejskie z niejasnych przyczyn chcą się jednoczyć – cokolwiek to znaczy – nie umiejąc zjednoczyć własnych landów i województw we własnych krajach, Gienio wypowiedział te oto słowa, niegodne nowoczesnego człowieka w nowoczesnej rzeczywistości: A po jakiego grzyba to?
Niezbyt wyszukane to było, ale nie omieszkał uzupełnić wywód wzwodem wtedy napadniętej go elokwencji, za co uzyskał miano: beton żeś pan, konserwatysta i człon, mądrokurwolala, zapaśnik ideowy, pierdolisz jak potłuczony, burak kosmiczny i wstecznik zawszony.
Stanął w kącie z bolącą semantycznie padaczką, która degrengolowała jego umysł jak mniemał zbytnim uwielbieniem dla trunków wysokoprocentowych.

Myśl mu przechodziła o Unii jedna.

Pierwszy Maja jego oczom się ukazał, na zawołanie publiczne ludzi skupiający gromadnie w ulicach cieszących się i wymachujących flagami, pod nadzorem dyrektorów i prezesów kontrolujących zadowolenie niewidzialnymi suwmiarkami mierzone.
Orwell i Zamiatin mu się w umyśle od razu wyświetli na myśl o „unifikacji” ze swoimi świetlanymi wizjami takowych przyszłości.

A że nikt mądrych ludzi słuchać nie chce i nie lubi, a wszelkiej maści „oryginały” są w modzie to zrozumiałą się być wydawała mu ta wpółczesna idea tak karkołomna jak konwersacja Nigeryjczyka z Chińczykiem przez tłumacza węgierskiego translatorowana, którego telefon komórkowy traci zasięg kiedy ucieka przed szwedzkimi nazistami niby spokojnie wędrując po meksykańskich górach.

Siedział Gienio w kącię i tęsknił za serami ręcznie wyrabianymi, które maf-unijnia żrerała jak dzieciątka zdrowe danonki i chipso-chrupki. Traktory i ziemie opuszczone zaczął widzieć – choć nie pił kilka godzin – odłogiem leżące, na które kurewka unijna pieniądze kłaść lekką ręką na swym blednącym brzuszku serwowała w pociechę ludzi z tego korzystających w delirycznym uwielbieniu pozostających.

Drogi i autostrady przez puszcze i chaszcze zobaczył się przedziergające i ludzi w trwodze oniemiałych rzucających się z kajdanami na stare świerki i dęby próbujących tą dzicz nowoczesną zatrzymać, a tylko chrupot ich czaszek wypełnił go i do gruntu przygiął jak winirośla mrozem otępione i zjednoczoną filokserą.

Poszedł po tanią whisky, ale żubrówkę rodzimą kupił, zbulwersowany kolorowymi reklamami za które nie chciał prezesom korporacji zjednoczonych płacić i drogim kolportażem mamiących, zmiennością i wahaniom rynkowej ekonomi.

Zapłakał przez chwilę nad Grekami – oszukiwali i fałszowali PKB, śląć do dziweczki unijnej swoje faktury i pisma” – gdzie tak dobrze mu było za nim lud na ulicę wyszedł, aby orężem bronić zakazu bronienia oręża i poszedł na działkę samotnie siedząc na tarasie budując swoją wymarzoną wędzarnię nie mając fioletowo-ugrowego pojęcia skąd do cholery będzie brać mięso aby na tym pięknie skonstruowanym grillu piec i smażyć smakowite szynki, które z różnych krajów napłynęły do jego „matczynego kraju” śmierdząc i pocąc się jak stara dziwka, ogrzana prawdziwym ciepłem w konfuzję prawdziwą popadająca, jakby zapomniała co to prawdziwe uczucia.

Mój przyjaciel - Roman Giza - busker

2010-02-26T21:35:00.036+01:00

Można się zakochać i odkochać. Przyjaźń jest na to odporna.

Wideo clip - Roman Giza & Leonardo Vidgi - All Blues Miles Davis - Birdland Weater Report - Lisboa 2010

Spotkałem go na zalanej słońcem ulicy oddalonej nieco od Bario Gotico, średniowiecznej dzielnicy Barcelony, rozciągającej się pomiędzy, wybrzeżem morza Śródziemnego, a aleją la Rambla. Ubrany w białą koszulę, spodnie i buty, siedział na małym rozkładanym krzesełku i grał na nieznanym mi instrumencie: przypominał gitarę basową z szerokim gryfem. Grał na niej dziesięcioma palcami, obie dłonie spoczywały na gryfie; dwa pająki wędrujące w górę i w dół po wąskiej przestrzeni. Nie pomyślałem wtedy o nim, geniusz – raczej wirtuoz - czy coś w tym rodzaju. Wkomponowany w tą uliczkę jak jej stare kamienie, dopasowany do niej i z nią stopiony wydał mi się w tamtym miejscu obcy z muzyką, która grał.

Wyobraziłem go sobie na scenie, tłum ludzi z rozdziawionymi gębami, wydawał mi się odpowiedniejszy. Jak bardzo się myliłem sądząc, że taka myśl mogła przejść przez jego umysł. Rozkapryszony bogaty wirtuoz postanawia zadziwić przechodzących turystów – taka była kolejna myśl. I jego srebrny mercedes zaparkowany nieopodal pasował mi do tego obrazka bez dwóch zdań. Nie było żadnego mercedesa, ani skutera, nie było telefonu komórkowego, karty kredytowej, klucza od własnego apartamentu i wielkiego sygnetu podarowanego przez żonę za luksusowe życie, jakie jej codziennie serwował. Był tylko on i ten dziwny instrument.

- Spotkamy się w Cafe de l’Opera, będę tam za godzinę.

Obróciłem się przekonany najzupełniej, że mówi do stojącego w pobliżu kolegi. Powiedział to w moim języku, choć jego uroda nie zdradzała w nim północnych korzeni. Ale jego słowa były skierowane właśnie do mnie. Popatrzył mi przez chwilę w oczy i ponownie pochylił głowę, skupioną na instrumencie. Podniósł ją jeszcze raz, jakby niepewny czy zapamiętałem nazwę baru.

– Cafe de l’Opera – powtórzył i wydobył ze swojego instrumentu w ciągu kilku sekund, kilkadziesiąt dźwięków. Chciałem coś powiedzieć, ale przerwała mi ona.

- Barcelona jest pełna dziwaków - powiedziała moja osobista żona i chwyciwszy za rękę pociągnęła mnie w kierunku bazyliki Gaudiego – obowiązkowego programu każdego turysty w tym mieście.

Pierwsze słowa, jakie powiedział, kiedy przysiadłem się do jego stolika na zewnątrz baru nieco mnie zdziwiły, ale słuchałem z uwagą.

- Antygrawitacyjność mojego umysłu powoduje, że dla mnie linie poziome wydają się krzywe, horyzont ulatuje pod kątem w niewiadomym kierunku, linie pionowe, te w greckich świątyniach, w katedrach, wieżowcach, stupiętrowych szklanych biurowcach, szklanych pułapkach, to dla mnie porozrzucane bezładnie bierki, nieznaczące dla mnie więcej niż ta cała ludzka megalomania. Krzywizny, asymetria, chaos – jednym słowem homoparanoikum.

Nie wiedziałem co powiedzieć, więc wykrztusiłem z siebie.

- Skąd, skąd wiedziałeś, że przyjdę.

- Nie wiedziałem, po prostu zaprosiłem cię na piwo.

- Tak po prostu – zapytałem jeszcze raz wplatając na końcu zdania nieco większy znak zapytania.

- Wiem, najpierw musimy wymienić się legitymacjami naszego pochodzenia i posiadania i tak dalej. Gizaparanoikum tak nie działa.

- Gizaparanoikum – powtórzyłem, ale nie liczyłem na wyjaśnienie.

- Nazywam się Giza, pochodzę z małego miasta w województwie zielonogórskim, kupiłem pewnego dnia książkę, która przywiodła mnie aż tutaj, dzięki niej stałem się buskerem. A teraz siedzę z tobą i zmieniam linie twego życia. Twoje plany nie przewidywały tego spotkania, więc twoje życie będzie inne, niż bez niego. Nasze linie się przecięły, dzięki czemu przetną się z innymi, z którymi nie przecięłyby się, gdybyś z żonką poszedł oglądać kolejne piony i poziomy. Siedzimy razem i rozmawiamy, to znaczy ja gadam a ty przyglądasz się wariatowi – jak zapewne myślisz o mnie. Wydaje ci się to dziwne, niespotykane. Słyszałeś kiedyś o człowieku, który podchodzi na ulicy do innego człowieka, mówi: cześć, co słychać, słuchasz może jazzu, masz ochotę na piwo? Nie musisz odpowiadać, nikt tak nie robi, to nie pasuje do normalnego człowieka. Nie zastanawiamy się, dlaczego, robimy to, co robimy. Najczęściej nic nie robimy. O nie, robimy, robimy wszystko, aby nasze życie było coraz bardziej skomplikowane i skomplikowane i skomplikowane. Dzięki przerośniętym mózgom. Mamy za duże mózgi.

- Kurt Vonnegut też tak mówił.

- To, że czytamy te same książki nie znaczy, że rozumiemy je tak samo, że cokolwiek rozumiemy.

- Z odpowiednim menadżerem będziesz bogaty człowieku. Zastanawiam się jak to możliwe, że nie słyszałem wcześniej twojego nazwiska.

- Nie wydaje płyt, gram na ulicy, mówiłem, jestem buskerem.

Z oddali dało się słyszeć człowieka, który jak dobrze mniemałem, klnął po hiszpańsku: Iho de la gran puta, puta madre, dios mijo. Zbliżał się w naszym kierunku: wymachujący rękoma szaleniec. Zatrzymał się obok nas, spojrzał na mojego nowo poznanego przyjaciela i powiedział: Quieres regalo? I rzucił coś w jego kierunku.

Słysząc o baskach, o ich walce, o tych wszystkich zamachach, w pierwszej chwili pomyślałem, że rzuca bombę. W odruchu podniosłem się z krzesła, kiedy cylindryczny przedmiot potoczył się po stoliku i zatrzymał się obok kufla z piwem. Był to kilkunastocentymetrowej średnicy cylinder przepasany gumką. Wtedy pomyślałem, że to jakiś żart, prowokacja, performens z ukrytą kamerą w tle. Przyjaciel zdjął gumkę z cylindra, który rozwinął się w setki banknotów.

- Piony i poziomy nie istnieją, homoparanoikum człowieku, kocham to.

Nałożył gumkę na zwinięte ponownie banknoty i wstał. Udając, że się potyka, zatoczył się obok kobiety z wózkiem, która wiozła dziecko i wrzucił do niego przed chwilą otrzymany zwitek pieniędzy. Powiedział coś po hiszpańsku, naśladując wstawionego od rana bywalca barów. Do dzisiaj wydaje mi się to wszystko jakimiś majakami, ale w tamtym momencie wiedziałem, że musze go poznać lepiej a zrobię jeszcze lepiej jak napisze o nim książkę, bo przekonany, że to stuprocentowy wariat, miałem nadzieje na historie niesamowite z porwaniami przez UFO, włącznie.

Spotykaliśmy się w tym barze przez siedem dni. Osobista żona zagroziła rozwodem, który i tak był nieunikniony.

- Gdzie moje kwiaty, dlaczego nie kupujesz mi kwiatów – gromiła mnie stosunkowo często.

- Daje ci kwiatek, mój osobisty kwiatek. Chcesz go wziąć w usta, lubiłaś to. Dawniej była zadowolona jak wpychałem go w jej wazon. Różnica charakterów, plus - minus, kobieta - mężczyzna, ja i ona. Owszem lubiła się pieprzyć, ale sex oralny, stał się dawno upadkiem Ikara.

Niestety jakieś niezdefiniowane ograniczenie mojego umysłu, zawsze zatrzymywało mnie przed kwiaciarnią, z tym abstrakcyjnym wrażeniem czynienia w niej rzeczy równie komicznych jak malowanie paznokci u stóp.

Musisz go poznać, przekonywałem ją bezskutecznie próbując jej wmówić, wyższość jego towarzystwa, nad powiedzmy, muzeum Prado. Obiecałem spędzać z nim czas do południa a kiedy słońce pokona zenit i wybuchnie południowym blaskiem, miałem wracać jak syn marnotrawny do małżeńskiej turystyki i regularnego wieczornego seksu. Żaden facet by nie odpuścił. Naprawdę nie wiem, dlaczego zrobiłem inaczej. Tak samo jak przyszły bohater mojej książki, ja również posiadałem ten wyjątkowy zestaw połączeń między moim mózgiem a sterczącym w dzień i w nocy urządzeniem między moimi nogami, które powodowało, że na ogół nie wiedziałem, kto tak naprawdę tutaj myśli. Tym bardziej moja decyzja o rezygnacji z wprowadzania mojego kwiatka, w stan tak bardzo przez niego lubiany, przypominać mógł tylko zachowanie alkoholika odwracającego wzrok na widok morza z alkoholu.

Na drugim spotkaniu wyciągnąłem zakupiony na Plaza Catalunya – w komercyjnej świątyni Barcelony - w Corte Inglesa dyktafon, położyłem go na stoliku i spytałem: czy mogę z tobą przeprowadzić wywiad?

Nie spytał o powód, nie zadawał pytań, zanim zdążyłem się wytłumaczyć zaczął opowiadać.

Aby czytelnik miał jasność, co do dalszego toku narracji musze wspomnieć, że na początku miałem zamiar sklecić z opowiadanych mi historii atrakcyjną fabułę, okraszoną oczywiście seksem – najlepsza rzecz, jaka istnieje między dwojgiem ludzi, według jego słów - i spotkań z oryginałami, jakich na swojej drodze spotykał, bo oprócz talentu muzycznego posiadał jeszcze jeden, a mianowicie: przyciąganie wszelkiego rodzaju wariatów co najmniej z kilkuset kilometrów.

Miałem zamiar spisać to, co nagrałem, i co jak mniemałem, podkolorowane, choć może wcale nie tak bardzo, mogłoby w końcu uchodzić za jakąś fabułę, którą każda książka, w moim przekonaniu mieć powinna. Tak czy owak, kilkudziesięciogodzinny materiał nagrany przeze mnie owego lata w Barcelonie, chciałem przedstawić w pierwszej osobie, która pozwalałaby mi na wypowiedź bardziej osobistą, chciałem podszyć się pod mojego bohatera i opowiedzieć wszystko, jakbym to ja, przeżył jego historię. Dyktafon, pozostawiony na jednej ze stacji przesiadkowych w drodze powrotnej do domu, ma zapewne innego właściciela. Nie należy już do mnie. Nie mogę sobie przypomnieć tego, co mi opowiadał, pamięcią były te miniaturowe magnetofonowe kasetki. Został mi tylko ten początkowy fragment, preludium mojej książki.

Jak wspomniał wcześniej bohater niniejszej fragmentu, piony i poziomy nie istnieją, istnieje tylko homoparanoikum.

Azjaci to nie wariaci

2010-02-22T20:17:00.002+01:00

Opowiedział mi, przyjaciel mieszkający w Azji, parę historii, które mu się przytrafiły.
Pomyślałem na początku: Co za czubki. Odstawiłem na chwilę piwo i pomyślałem, kto tu jest czubkiem? Liczba samobójstw na kilometr kwadratowy w Azji jest o wiele mniejsza niż w szczęśliwie zjednoczonej Europie. Jest też „u nas” całkiem sporo osób niezadowolonych z pracy, kilkudziesięciometrowego mieszkania, nowego auta, komórki, konta w banku, szybkości Internetu, jakości telewizji, wielkości odbiornika LCD, koloru ścian (małżeństwa potrafią o to toczyć tygodniowe boje), ilości półek w lodówce, smaku indyka, świni, krowy, gęsi, zatłoczonych dróg, braku miejsc parkingowych, pogody, niepogody, obcokrajowców, rodaków, drogiego alkoholu, bylejakości piwa.
Daję rękę pod topór, że jest nas więcej niż w całej Azji.
Europejczycy myślą tak, kiedy złamie się im ołówek: Chryste panie złamał mi się ołówek, dlaczego akurat mi, niech to szlak trafi. Zawsze na początku wymienią jakąś świętość.
Azjaci myślą tak, o ile widzieli w życiu ołówek: Ooo, złamał mi się ołówek, teraz będę miał dwa, albo dam jeden komuś. Debile prawda?

Opowieść – Zaufanie
Przyjaciel z Azji w skrócie PeZetA zakładał firmę.
Potrzebował podpisu, a ponieważ jego biznes partner był oddalony od niego około tysiąca dwustu kilometrów i był zmuszony wysłać firmowe papiery kurierem.
Miał 48 godzin czasu na otwarcie konta a czekał na pokaźny przelew gotówki.
Była niedziela, „kurier” był zamknięty w domu towarowym.

Naprzeciwko „kuriera” mieści się sklep robiący odbitki fotograficzne, jest tam od prawie od stu lat, więc PeZetA nie może powiedzieć, że zna obsługę po imieniu, ale rozpoznają się przy spotkaniach.

Mówi do kobiety: Tu jest zaadresowana koperta A4 z ważnymi dokumentami, bardzo ważnymi. Pięć metrów stąd jest „kurier”, tu, na wprost ciebie…Widzisz tego „kuriera”?
Kobieta: Widzę
PeZetA: Wysyłałaś coś kiedyś w życiu „kurierem”?
Kobieta: Oczywiście, wysyłałam.
PeZetA: Tu jest koperta, zaadresowana, pieniądze, wszystko jest cacy.
W poniedziałek rano jak przyjdziesz do pracy wyślij mi to proszę KURWA-RIEREM.
– Rozumiesz, co do Ciebie mówię?
Kobieta: Tak, rozumiem.
PeZetA: No to super, dziękuje ci bardzo, itd.
Kobieta: Ja również dziękuje za zaufanie, na pewno jutro wyślę.
PeZetA myśli: Kobieta zorientowana i uprzejma itd.
Następnie przez kilka dni dzwoni do biznes-partnera.
PeZetA: (Wtorek) Doszło? (Środa) Doszło? (Czwartek i piątek) Doszło? Itd.
Przez tydzień nie doszło. Ani przez drugi.
PeZetA wsiada w swoją Toyotę Hilux i jedzie 75 kilometrów do miasta, do sklepiku fotograficznego, który stoi na swoim miejscu prawie sto lat.
Mówi do kobiety, że zaczyna się martwić, bo przesyłka nie doszła. Pełna kultura, zero wulgaryzmów.
Kobieta mówi, że jeszcze nie wysłała.
PeZetA: Ale co się stało, kurier zmarł, dałem za mało kasy, jakiś problem?
Kobieta: Nie byłam pewna czy miałam wysłać w zeszły poniedziałek czy w następny…
PeZetA: Dwa poniedziałki minęły, dziś jest czwartek.
Kobieta: Ojejku, no rzeczywiście jest już czwartek.

Pytam czy ją zabił a on odpowiada:

PeZetA: Na serio, nie wiedziałem, co mam zrobić, dla mnie czysty surrealizm.
Byłem zdenerwowany na maxa i śmiałem się w głos z jej…z jej, nie wiem, z czego. Po prostu śmiałem się z braku reakcji na coś takiego. A ona się jeszcze zapytała: Co się stało?
PeZetA: No nic się nie stało, zupełnie się kurwa przez dwa tygodnie i kilka dni nic nie stało.
Chyba się jej oś czasu zatrzymała na kilkanaście dni. A po zastanowieniu, doszedłem do wniosku, że nie mogę od nich wymagać całej swojej eurologiki – którą ze sobą przytachałem . Jestem tu gościem, wreszcie to zrozumiałem.

Opowieść – Film
PeZetA: Oglądałem film. Shallow Hal. Jakiś superman pyta się Hal’a. Kogo byś wybrał, kobietę z jedną półkulą mózgową czy kobietę z jedną piersią? Hal odpowiada: a która ma większą pierś?
Myślałem, że oni mają wzorzec puszki coca-coli wypalony w jednej półkuli i słowo sex w drugiej. Pewnie oni opowiadają sobie kawały po oglądnięciu Piły VI czy Star Treka i myślą, że nasze mózgi mają wypalony wzorzec supersamu.

Opowieść – Poszukiwanie
Szukam jakiejś ulicy, miejsca, wskazówki choćby jak to miejsce znaleźć
Pytam się 50 osób o jakiekolwiek wskazówki, po chińsku, malajsku, angielsku, kadazan, dusun, rungus, murut.
Nikt z tych 50 osób, nie jest w stanie udzielić jakiejkolwiek odpowiedzi, udzielić jakiejkolwiek wskazówki. Jeden człowiek mieszka tam 55 lat, ja pytam: jak dojechać lub dojść do ulicy, 50 metrów od jego domu. Mężczyzna odpowiada, że nie ma pojęcia. Mieszka tam, pokazuje mi.
PeZetA: Poza tym, gdzie mieszkasz, coś jeszcze wiesz innego? Cokolwiek. No, nawet niezwiązane z moim pytaniem. Czy wiesz cokolwiek? A on mówi: Niestety nic więcej nie wiem.
Ja mówię, że nie ma takich ludzi a PeZetA obiecuje kiedyś nagrać o tym wideo.
PeZetA: Stary, uwierz mi, będę się pytał o sklep, który jest obok i nikt łącznie z obsługą nie będzie wiedział… Albo ja po prostu zadaje źle pytania.

Opowieść – Wymuszanie pierwszeństwa
PeZetA: Koleś wpierdala mi się bez pierwszeństwa na drogę. Zajechałem mu drogę, żeby wymusić na nim zatrzymanie się, wyciągnąłem go z samochodu i mówię, wrzeszczę na niego: Kto miał kurwa pieeerwszeeeństwooo? No kto miał kurwaaa?
A on szepce: Nie wiem, nie jestem pewien, bardzo przepraszam, że cię zdenerwowałem.

Opowieść – Na stacji
PeZeTa: Zapytalem sie na stacji benzynowej, kobiety, która sprzedaje w kasie, kasuje znaczy się. Mówie do niej: Witam, po ile dziś diesel? Pomimo, że cena nie zmieniła się od dwóch lat. A ona mówi: Oh, dizel. Dizel, hmmmm. Nie jest pewna. I mówi do mnie: A dystrybutorze nie jest wyświetlone?
Sterczałem przy tym okienku patrząc się na jej naturalne piękno, była mokra od potu, ale wydawała się zupełnie tym nie przejmować, uśmiechała się do mnie, lecz nie rzucała, co chwilę „czeeegoooo”? bo ja się nie odzywałem. Nie wiem, dlaczego błysnęło mi w tamtym momencie kilka klatek polskiej rzeczywistości.

Opowieść – 2 przedmioty
PeZetA: Zamawiam 2 przedmioty, do jedzenia. 1. – ryż, powiedzmy za 3.
2. – herbatę, powiedzmy za 1.50. Kiedy kończę jeść, mówię: ile płace?
Kobieta akurat przechodziła obok mojego stolika i mówi: Momencik, skoczę po kalkulator.

Wraca i liczy 3 + 1.50. Błąd. Przepraszam pana, źle wprowadziłam dane. Cztery razy zresetowała dla pewności. C; C; C; C. 3 + 1.50. Ojejku przecież dobrze za pierwszym razem wprowadziłam do maszyny. Więc mówię: wyszło ci 4.50. A ona: Momencik, jeszcze chwilkę dobrze? Bo coś się nie zgadza. Zapomniałam nacisnąć kropki między 1 i 50 i mi wyszło 153 i się zdziwiłam, dlaczego tak drogo za ryż i herbatę. Bardzo pana przepraszam jeszcze raz tak? Dziękuję i proszę nas ponownie odwiedzić.

-----------------------------------------------------------

PeZetA: Nie chce tak tylko źle o ludziach narzekać. Azjaci się obrażą i nas białych wypierdolą do domu. Ale ja się nie naśmiewam, mówię ci, co przeżyłem. Nie raz i nie dwa.
Ogólnie muszę powiedzieć, że oni maja dobre charaktery, są mili, pomocni, itd., kobiety są piękne. Nie malują się, nie wyrywają sobie brwi, pachną przyjemnie bez jakichkolwiek perfum, rzadko spotykam kogoś z nadwagą.

W ogóle wszystko spoko, dlatego tu lubię być. Ale to są mistrzowie ignorancji, maksymaliści beztroski, po prostu nie potrafią przetworzyć i przeanalizować czegokolwiek choć pamięć mają dobrą. Moja laska pamięta każde moje słowo sprzed 6 lat, ale nie rozumie 95% z tych słów, jeśli treść wymagała przeanalizowania.

Jeśli powiem, zrób herbatę, od razu robi, jeśli powiem, pić mi się chce, to się nie zapyta: A czego na przykład byś się napił? To juz jest za trudne, i czeka, stoi i czeka, aż powiem: Herbaty!

Jako gość w tych stronach, te pozornie śmieszne historyjki nauczyły mnie szacunku do tych ludzi, do tego, jacy są, a nie tego, jakimi ja chciałbym ich widzieć.

Wielu nie wie, co to jest szkoła, ale nie wie też, co to są wyścigi szczurów i picie dla szpanu drogich trunków.

Nie ma tutaj dyktatorów mody. Kobiety noszą na głowach husty, zwane „tudung”.

Tak jak w krajach arabskich, husta chroni przed nadmierną opalenizną, bo jasna skóra jest dla nich objawem piękności, chroni przez piaskiem, twarz i usta.

Z szacunku dla męża, kobiety dzielą się widokiem swojego ciała tylko z nim.

Wierz mi robią to całkowicie dobrowolnie, ale wytłumacz to europejskim feministkom i feministom. Twoja kobieta, jej piękno, jest tylko Twoje.

Europejczyk tego nie zrozumie.
Ale zrozumiałem w końcu, odrobinę, tę ich prostotę – ale nie głupotę – i za każdym razem jak wracam do Europy bardzo szybko tęsknię do tych wyprzedzających mnie szaleńców na drodze, niezmiennych od lat cen paliwa, przyrody, czystej wody, naturalnego zapachu kobiet i szczerego uśmiechu, tak powszechnego tam, gdzie szczęśliwie udaje mi się mieszkać.
P.S. Przyjedź, a sam się przekonasz.

Sobowtór

2010-02-15T21:01:00.000+01:00

Przede mą siedziała Agnieszka, moja najlepsza z żon, jej kopia – jak wolicie – jej sobowtór.

Może to i nie dziwi niektórych, że gdzieś tam po świecie chodzą nasze kopie, ludzie, którzy zdają się nosić nasze twarze bez naszej zgody, choć wiadomo, że oni myślą dokładnie w ten sam sposób, co my. Teoretycznie nie budzi to żadnych emocji, ale w realnym świecie zostają one zpierwiastkowane ujmując rzecz matematycznie, potęgują się w konfrontacji z naszym odbiciem, którego lustro stanowi życie.

Nie ma nic dziwniejszego niż życie i dziwność tego teraz i tu przestaje nas po czasie dziwić, kiedy uzmysławiamy sobie, że ta dziwność nie mogła nas dziwić, bo przecież rodzimy się zdziwieni i często umieramy z rozdziawioną gębą.

Bo przecież tylko głupiec zdziwiłby się na widok, na przykład, spadającej z nieba krowy, która jak pocisk wycelowana idealnie w mały kuter łowiący samotnie ryby na szerokim morzu, robi w nim dziurę i zatapia go z oczywiście, zdziwioną załogą, niezdającą sobie sprawy, że kiedy ona tonie tu na dole, tam w górze, nad nimi, nie zdziwieni niczym Rosjanie (załoga samolotu) musieli pozbyć się przewożonego transportu krów, który stanowił w tamtym momencie zbędny balast, gdyż pijany pilot zapomniał zatankować swój aeroplan.
I gdyby nie fakt, że historia ta jest prawdziwa, nikt by w nią nie uwierzył, a celniej będzie tu powiedzieć – jej nie wymyślił.

Nie pomogło wielokrotne zamykanie oczu, nie pomogło wmawianie sobie zatrucia pokarmowego ani zepchnięcie swoich – jak mniemałem – halucynacji na karb dwudziestoletniego mielenia szarych komórek alkoholowym młynem.

Kobieta wyciągnęła przed siebie rękę, a ja powędrował wzrokiem za jej palcem do ukazanego mym oczom obrazka leżącej na szpitalnym łóżku uśmiechniętej dziewczynki.

– Dziękuję, że ją pan uratował – powiedziała ona; dziecko i kobieta uśmiechnęły się równocześnie.

I nim zdołałem wypowiedzieć jakiekolwiek mądrości, choć żadna nie mogła pasować do tej karkołomnej szpitalnej sytuacji, poczułem na swoich ustach jej usta, gorące, o smaku podobnym nieco do trufli, których nigdy się nie zapomina po ich skosztowaniu.

Gdyby ten smak można było kondensować lub w jakikolwiek sposób materializować czy utrwalać, nie byłoby na świecie wojen i religii, ludzi złych i bogobojnych, granic i zasiek; bo jedynym zajęciem ich wszystkich byłoby pochłanianie tej substancji; nie miałaby ona nazwy, bo nikt nie śmiałby jej nazwać, nie narażając się na dożywotnią śmieszność.

Równie dziwny był gest, którym obdarowała mnie ona, kiedy wstała zawołana przez pielęgniarkę.

Oderwała ode mnie, swoje usta i dotknęła policzka zewnętrzną strona dłoni.

Poczułem jak jej kciuk znaczy mi na twarzy jakąś niewidzialną rysę.

Kobieta, nie odwracając się, weszła do sali. Poczułem na swojej skórze gorący, wyrysowany na mym czole, znak krzyża.

Wszystko dzieje się z woli bożej, jak mówią jedni, albo jest przypadkiem, jak zarzekają się drudzy.

Każde z obydwu przeświadczeń nie rozwiązuje problemu, dlaczego coś dzieje się w sposób, w jaki się dzieje.

Skutek jest dokładnie ten sam w obydwu przypadkach – och, niefortunne to słowo – w obydwu sytuacjach. Jednakże wiara w Boga przemawia na jego korzyść gdyż daje nam kogoś na poły realnego, komu możemy przypisać winę lub zasługę za to, jak rzeczy się mają.

Oczywiście, głównie za złe rzeczy.

Kreativ Blogger

2010-02-13T19:40:00.000+01:00

Przekazuje "Kreativa" Swetrom Doroty bo to poezja włóczką pleciona, milionami oczek, codziennie...
I dla Hyde Park Dla Nietoperzy za ciekawe teksty jakkolwiek banalnie to brzmi.
I dla Blog Kobiety Jaskiniowej za absurdy i spostrzeżenia, w krótkich formach.
I dla Nivejki ale widzę, że już dostała...

Sen (słowa znalezione)

2010-02-09T20:57:00.003+01:00

Idę przez dżunglę majestatycznych kur

Czerwonych jak obrażone niebo

W pudełkach – przeźroczyste pisuary

I katedry – z majonezowymi witrażami

Rozgadany ogień – i asymetryczne kobiety

Kołyszą dźwięki skrzypiec na marzeniach biurokraty

Clowni o żaroodpornych twarzach mielą wszystko z nieustającą pasją

Gonią się po pudełkach i wybuchają z tęsknoty

Za wrzosowiskiem pełnym betonowych ananasów

Dzieci ochoczo pożerają szklaną watę

I machają patykami wyciętymi ze starych baobabów

Nie wiem, że śnię, że za chwilę się obudzę

W pudełku z pancernikiem z czekolady

Guzik z pętelką

2010-02-05T20:22:00.001+01:00

Nie wiem, kto wymyślił guzik, a już na pewno z pętelką.
Prostota, taka sama, jak zawarta w pętelce.
Guzik i pętelka.
Bracia.
Przyjaciele.
Na śmierć i życie.
Zapinasz koszulę i wieszasz się na pętelce.
Wiszący człowiek na pętelce z pozapinanymi guzikami wygląda dostojnie – prawdziwy homo i do tego sapiens.
Nie ważne, od czego są guziki. Mogą być nawet od kapci.
Nie wiem, po co komu guziki w kapciach jak i pętelka na szyji.
Obie rzeczy pasują do siebie jak aerodynamiczne krawaty wiszące na światłoczułej trampolinie albo ujeżdżanie świń na pionowym lodowisku.
Zresztą, ujeżdżanie świń, jest zdaje się najpowszechniejszą homo i sapiensową formą rozrywki.
Używając guzika, który przytwierdzamy do świni, we wszystkich przegubach, i za pomocą pętelki ciągniemy we wszystkie strony, jakie przyjdą nam do głowy.
Mamy północ, mroźną i depresyjną, południe wesołe od wina i bomb, zachód wesoły od wszystkiego i wschód niewesoły na wszystko. Pociągając za pętelkę możemy wywoływać, sterując naciągami dowolną ilość i jakość wrażeń lub porażeń.
Guzik z pętelką. Guzik z czterema dziurkami, po jednej na pętelkę dla każdej ze stron świata.
A mój, cholerny guzik, ma tylko jedną dziurę.
Pech.

Tajemnice

2010-02-01T23:59:00.000+01:00

Moja przygoda z tajemnicami zaczęła się niewinnie od jednej książki przywiezionej przez Dziadka z podróży wyszperanej w jakimś starym antykwariacie. Dziadek przywoził z każdej podróży wiele książek i większość z nich traktowała o rzeczach niesamowitych i zagadkowych, niezwykłych i tajemniczych. Wtedy nie przypuszczałem, że jest pozostawionym na ziemi przez swych kosmicznych towarzyszy ufoludkiem.Przypominam sobie, że pierwsza książka, jaką przeczytałęm o tajemnicach – „Grób Jezusa w Japonii”, stała w okrutnej sprzeczności do wiedzy przekazywanej mi w szkole.
Przywożone przez Dziadka niezliczonych wyjazdów książki z, pochłaniałem z równą mu zapalczywością.
Ja i Dziadek siadaliśmy razem w bibliotece w wielkich skórzanych fotelach, jakby za dużych dla zwykłego człowieka i zatapialiśmy się w lekturze: ja z powagą, która gdyby mogła się odkleić od mojej twarzy, zrobiłaby w ziemi dziurę na wylot; Dziadek z powagą już nie tak zaciekłą jak moja, ale miałem często wrażenie, że się cichutko w fotelu podśmiewuje.

Biblioteka służąca nam za czytelnię znajdowała się na piętrze domu, była wysoka i to właśnie ona wyrastała drugim dachem widocznym z zewnątrz, który dla niewtajemniczonego gościa nie znajdował architektonicznego uzasadnienia. Pokaźna kubatura tego pomieszczenia i jego nadmierna wysokość uzasadniona była ogromną ilością książek, których ciągle przybywało, oraz co może, jeśli chodzi o miejsce zwane biblioteką, zabrzmieć nieco obco – wielkim teleskopem. Stał majestatycznie na masywnej żelaznej konstrukcji, celując swoim szklanym okiem w częściowo przeźroczysty sufit.

Kiedy w domu rozlegało się metaliczne terkotanie, jak odgłos jakiegoś egzotycznego ptaka, było wiadomo, że Dziadek kręci kołowrotkiem, otwierając szklany fragment dachu. Po metalowych schodkach, podobnych do tych na statkach, wchodził do góry i siadał w wąskim krzesełku, by godzinami obserwować niebo. Teleskop robił na gościach wrażenie podobne do tego, jakiego należałoby się spodziewać po wejściu do łazienki, i zobaczeniu taplającego się w wannie hipopotama. Każdy, kto wchodził do biblioteki, wymawiał zawsze i niezmiennie tę samą formułkę, którą musimy tu przytoczyć zgodnie z jej pierwotnym brzmieniem.

– O kurwa, a to, co?

Pewnego upalnego lata przyjechał do Dziadka proboszcz parafii w Niedoradzu po zapas nalewek, chyba dla pułku wojska. Wlokąc się za Dziadkiem, który chciał podarować swojemu przyjacielowi zabytkowe wydanie Biblii wydawnictwa Baskerville Press, ksiądz nie przypuszczał, że jak każdy z gości wypowie tę samą formułkę, jakby zaklęcie, na widok tej optycznej armaty stojącej – ot tak sobie – w bibliotece.

– A to co, do kurwy… – wykrzyknął proboszcz zmieszany własnymi słowami i się przeżegnał jakby zobaczył metalowego diabła uśmiechającego się do niego swym złowrogim połyskiem.
Nie rozumiałem zachwytu Dziadka nad milionami błyskających gwiazd, wszystkie wyglądały dla mnie identycznie i było ich na oko, co najwyżej kilkaset. Jedynie księżyc robił na mnie wrażenie, choć trzeba dodać – niewielkie.
Milion – jak sądziłem – było książek w bibliotece, byłem o tym najzupełniej przekonany w wieku dziesięciu lat, i te książki, które mogłem czytać, robiły na mnie nieskończone wrażenie.
Kiedy nachodziła mnie ochota – czyli mniej więcej co kilka godzin – wspinałem się po kręconych schodach na galerię, która biegła przez cały obwód pokoju. To właśnie tam, na galerii, znajdował się dział z książkami o tajemnicach. – Tajemnikus – jak go z Dziadkiem nazywaliśmy.
Interesowało mnie wszystko, co pachniało, choć odrobinę jakąś innością, dziwnością, ułamkiem zaledwie tajemnicy.
Nie mogłem pojąć, jak niezliczona wręcz gigantyczna ilość książek zapełnia półki spod znaku tajemnicy i jak stoi ona w kontraście do braku tych cudów w świecie rzeczywistym.
Zgodnie z tym, co pisali znamienici autorzy, są takie duchy, od których roi się ponoć na ziemi, latające tak szybko jak najszybsze samochody w ilościach przekraczających ich roczną światową produkcję. Dziwiło mnie, dlaczego nie zderzają się na naszych oczach z chmarami UFO, z zielonymi ludzikami z obcych galaktyk na pokładzie.
W tamtym czasie wierzyłem we wszystko, o czym przeczytałem, i nie mogłem się doczekać, kiedy znajdę się w szkole, aby studiować tajemnicologię, bo również i o tym, że taki kierunek studiów istnieje, byłem przekonany. Zanim jednak miałem zostać sławnym profesorem tajemnicologii, stawałem codziennie w bibliotece przed rzędami książek z mocnym postanowieniem przeczytania jak największej ilości tajemniczych woluminów. Przez kilkanaście lat czytałem wyłącznie o różnych odmianach tajemniczości.

Byłem pełen uznania po lekturze „UFO – nasi kosmiczni przyjaciele” – dla szybkości, z jaką porusza się międzygwiezdny spodek, oraz pełen zmartwień, przeczytawszy o przerażających relacjach naocznych świadków z niezliczonych kosmicznych porwań i o makabrycznych eksperymentach temu towarzyszących. Atlantyda raz to leżała gdzieś na Morzu Śródziemnym lub Egejskim, by nagle przenieść się na wschodnią stronę Afryki, zależnie od autora opowieści. Obiecałem sobie nigdy nie polecieć do Puerto Rico, aby przypadkiem nie przepaść bez wieści – w bermudzkiej otchłani rozciągającej swą trójkątną paszczę między Florydą, Puerto Rico i Bermudami – jak pięć samolotów bombowo-torpedowych typu Avenger i spiesząca im na ratunek łódź latająca Martin-Mariner, bagatela dwudziestosiedmiometrowej długości z trzynastoma ludźmi na pokładzie.
Z całą mocą swej dziecięcej naiwności pragnął spotkać się z Yeti, człowiekiem śniegu, i nawet potrafiłem wyobrazić sobie jak siedzi z wielką oblodzoną małpą na szczycie jakiegoś himalajskiego siedmiotysięcznika i poklepuje ją po wielkich dudniących plecach jak swego dobrego kolegę.

Studiowałem tajniki parapsychologii, ale duchy, mimo zakupienia na jakimś targu w „profesjonalnego” zestawu do ich wywoływania, nie pojawiały się.
Przez telekinezę omal nie straciłem wzroku, tak długo próbując unieść pingpongową piłeczkę za pomocą siły woli, że nie mogłem po tym skupić wzroku na niczym, przez kilkanaście minut. Lekarz mówił, że nie wie, co jest przyczyną tak szybkiego pogarszania się wzroku, tylko przepisywał coraz grubsze szkła do okularów.
Możemy wyobrazić sobie jego zmarszczoną minę, kiedy z dnia na dzień, wzrok zaczął mi powracać do normy, wprawiając doktora w takie konwulsyjne zdziwienie, że w pewnym momencie uwierzył, że dzięki niemu stanie się sławny, kiedy zbada ten przypadek – analitycznie i po kawałku – jak się wyraził.

Nie wyjawiłe, mu, że wziąłem rozwód z telekinezą i nigdy już nie miałem okazji go zobaczyć.

Czytał kiedyś o nim; stał się sławnym okulistą dzięki jakimś nowatorskim technikom medycznym i prowadził własną klinikę w Anglii, wydobywając na światło dzienne ponoć największych ślepców.

Również w Anglii, a dokładniej w Szkocji istniał potwór z Loch Ness, którego miałem zamiar schwytać i pomierzyć tak dokładnie jakby miał mu zamiar uszyć szykowny kombinezon nurka. Science Digest, którego roczniki Dziadek kolekcjonował – w majowym numerze z 1964 roku donosił w jednym z nagłówków „Is his a sea monster? – see page 16”. Na okładce czaił się zarys potwora płynącego zaledwie kilka centymetrów pod taflą wody.

Egipskie piramidy jak wszystkie piramidy i piramidopodobne architektoniczne konstrukcje jawiły mi się nie, jako grobowce wielkich władców, czy świątynie, ale jako pradawne magazyny energii pozostawione na planecie Ziemii przez jakąś nieznaną cywilizację.

Chiromancja, tarot, numerologia, runy, astrologia, radiestezja, senniki, huna, karma, reinkarnacja, spirytyzm, UFO, czakramy, hipnoza, i-ching, telekineza, antygrawitacja, samospalenie, strefa 51, Roswell, piorun kulisty, tajemnica fatimska, reiki, przepowiednie, Nostradamus, egzorcyzmy, katastrofa tunguska, trójkąt bermudzki, kosmici, Iluminaci, sataniści, objawienia, okultyzm, zombie, anioły, demony, talizmany, prorocy, Święty Graal, kabała, wróżbiarstwo, voodoo, Grimoirum Imperium, mity Dogonów, manuskrypt Voynicha, Arka Przymierza, całun turyński, ektoplazma, cud krwi św. Januarego, księga Zohar i cudowne relikwie rozsiane po całym świecie sprawiały, że Ziemia wydawała mi się cudownym, przepełnionym cudami i wszędobylską tajemniczością miejscem. Tym bardziej tajemniczym i niezrozumiałym, kiedy na osiemnaste urodziny stanął przede mną Dziadek, wręczył mi urodzinową kopertę wypchaną banknotami i zakomunikował:

– Kolekcja książek jest twoja, mam dość już tych wszystkich kosmicznych pierdoł – powiedział wyraźnie wzburzony i odszedł z wgapionymi w plecy oczami licznie zgromadzonych gości. – Czerstwa dupa – dodał – czterdzieści lat czytania na marne.

Zostawił mnie tego dnia z trzema rzeczami: grubą od pieniędzy kopertą, rozdziawioną buzią i z błąkającymi się przez lata wątpliwościami.

Choć nigdy bym się do tego nie przyznał, wielokrotnie się zastanawiałem, czy aby mój Dziadek to nie ufoludek potrafiący przybierać ludzkie formy życia.

Perwersyjność pamięci - (słowa znalezione)

2010-01-28T22:48:00.004+01:00

Brodzę po lepkich od słodkiej krwi wspomnieniach

Zapach jej trzewi wypełnia mój pognieciony mózg

A bomba zegarowa tyka kojąco ukryta chytrze

We wszystkich kształtach widzę jej piersi

Ciało

Błogo topię się w nim, chowam we włosach

i ptaki razem ze swoimi problemami

Ostatnia kropla znajomych perfum

I brodzę po lepkich od krwi wspomnieniach

Drę zdjęcia, masakruję listy

Myśli

Jak podrzeć myśli

Podróż na spotkanie z Bogiem z kobietą w czerwieni

2010-01-25T22:02:00.000+01:00

(Czy trzeba latać samolotem aby znaleźć Boga. Może. Tylko jak go do cholery rozpoznać?)
Lotnisko nie wyglądało okazale i nie było nowoczesne.
Rzućmy na nie okiem.

Przypomina raczej jakiś magazyn niż port lotniczy, stal i szkło, architektoniczny trywializm z jednym elementem godnym na pewno jakiejś księgi rekordów – zegarem.

Zapewne jest chlubą lotniska, bo gdyby leżał płasko przed budynkiem byłby po Murze Chińskim drugą budowlą widoczną z kosmosu.

Nie mogłem oderwać od niego wzroku.

Olbrzymie ramiona wskazówek niemo oznajmiały, że mój samolot za chwilę odleci – beze mnie.

Podciągnąwszy rękaw marynarki zobaczyłem, że zegarek – szwajcarski chronograf z kłębowiskiem niezliczonych wskazówek i tarcz skutecznie utrudniających odczytanie godziny – wskazuje to samo nieruchome miejsce. Kilkakrotnie nerwowo poruszyłem ręką – zegarek, błyszczący i martwy nie zareagował na wstrząsy.

Zacząłem przeszukiwać myśli: kto jest odpowiedzialny za to szwajcarskie cacko – powziąłem natychmiastowy zamiar podziękowania ofiarodawcy pięściami.

Przypomniał sobie Marcina. Z uśmiechem rekina wręczał mi małe welurowe pudełko ze złotymi inicjałami EB na wierzchu – wspominał coś o piątej rocznicy, o tytanie, kosmicznej technologii, dwustu metrach pod wodą, a wystarczyłoby pół, prototypie, kilku egzemplarzach na świecie, i na koniec rzucił
– Sam Papież takiego nie ma – i wyszczerzył się na powrót jak orka.

Automatycznie otwierane drzwi otworzyły się i stanąłem w przestronnym wnętrzu lotniskowej hali, wzrokiem szukając napisu informującego o miejscu odpraw.

– To tam, na prawo – usłyszałem za sobą miękki, aksamitny głos, jakby ktoś rozpylił dookoła markowe perfumy. Minęła mnie wysoka i szczupła kobieta w czerwieni. Szła wyprostowana jak żołnierz, demonstrując nagie plecy dzięki sukience zrobionej z kilku centymetrów kwadratowych jedwabiu; 300 dolarów za dwa prostokąty materiału, do którego przymocowano delikatne ażurowe ramiączka.

– Pośpieszmy się – odwróciła się, uśmiechając perłowo, i jak na komendę oboje zaczęliśmy biec.

Nasze walizki na kółkach miały w tamtym momencie przejść próbę prędkości jazdy po płaskim terenie, inaczej surowy krajobraz lotniska wzbogaciłby się o fruwające stringi, koronkowe body, spodnie, białe koszule, t-shirty i biustonosze – trzeba dodać – duże biustonosze.

Walizki nie uroniły z siebie ani skarpetki, dzięki czemu błyskawicznie znaleźliśmy się przed uśmiechniętą panią w okrągłej czapeczce z napisem Aéroport International. Dawało to nadzieję, że za kilka chwilę będę z nieznajomą szybować w przestworzach, siedząc w klimatyzowanej metalowej wieloosobowej trumnie zamiast kołysać się na wielkich falach, wymiotując piętnaście godzin na dobę na luksusowy pokładzie jakiegoś wypucowanego śnieżnobiałego liniowca.

– Państwo? – pani za barykadą biurek zrobiła oczami znak zapytania.

– Jesteśmy osobno – zakomunikowałem i skłoniłem się, nie wiadomo dlaczego, jak Azjata.

Pani w czapeczce prześwietliła mnie wzrokiem i jednocześnie sprawdzała dokumenty. Obróciłem się w stronę kobiety w czerwieni, ale widok zatarasowała mi wycieczka o głośności dużego traktora.

Jakiś potomek Bacha i Straussa próbował wepchnąć mi ramię do oka, przeciskając się do odprawy.

Cała wycieczka wyglądała jak kłębowisko węży – na dodatek węży krzyczących.

Kiedy nad wejściem do długiego tunelu zapaliło się czerwone światełko, zostałem zmieciony ze swego miejsca i przemieszczany ludzką falą delikatnie unosiłem się nad ziemią w klaustrofobicznym metalowym przełyku prowadzącym pasażerów do samolotu. Kobieta w czerwieni zniknęła z pola widzenia.

Spojrzałem na podłogę dla pewności, czy nie została z niej czerwona plama; wypatrywałem jej płaskiego uśmiechu wdeptanego przez prawnuków Wagnera gdzieś w posadkę.

Po oględzinach podłogi rozglądnąłęm się dookoła z takim zainteresowaniem, że po chwili rozbolała mnie szyja. – Ciekawe, czy można samemu sobie skręcić kark, oglądając się za piękną kobietą? – pomyślałem.

Przesuwany wartkim strumieniem pasażerów dotarłem błyskawicznie do żółtego autobusu. Jego małe kółka kontrastowały z wielką obudową. Auto zachłannie połknęło wszystkich pasażerów i ociężale ruszyło w kierunku oświetlonego samolotu.

Obserwując jak oddala się bryła lotniska, zacząłem uzmysławiać sobie, że to nie żart – właśnie rozpoczynam podróż do świętego miasta.

Ja, ideał logiki – jak o sobie myślałem – agnostyk i ateista, lecę porozmawiać z kamieniami, po których stąpał Chrystus, mesjasz, pomazaniec, Jahwe, Jehoszua, Syn Boży, czy inny święty nad świętymi – nie ważne jak zwany. Dotarła do mnie śmieszność własnej sytuacji; cała ta podróż nie pasowała do mojej osoby. Zastanowiłem się, w jakim położeniu stawia mnie porażająca statystyka wiary na Ziemi, jak duży procent, lub też, jak mały procent ludzi jest niewierzących.

Jeśli zbierzemy wszystkie religie – myślałem – do jednego garnka, megarondla czy worka, wszystkie odmiany chrześcijaństwa z jego anglikanizmem, protestantyzmem, mormonami, prawosławiem, adwentystami, katolikami, baptystami i dorzucimy do tego cały islam z jego szyitami, sunnitami, alewitami i alawitami, przyprawimy to obficie buddyzmem, hinduizmem, taoizmem i innego rodzaju izmami, włączając w to religie Afryki, Japonii, Chin czy Malezji, których samo wymienienie nastręcza trudności, uzmysławia nam to jak mały odsetek niedowiarków stąpa bezkarnie po ziemi. Na szczęście panteon tych bogów pozwalał mi łaskawie istnieć w szarej strefie niewiary, w moim przekonaniu o niedorzeczności istnienia kogoś, kto jednym cudownym pstryknięciem czy też atomowym tchnieniem stworzył cały rozległy kosmos – choć, słowo rozległy, należy tu traktować ze zrozumiałą wyrozumiałością.

Uwzględniając wszystkie argumenty, można by rzec, że cała ludzkość uległa jakiejś międzykontynentalnej paranoi, globalnemu wszechzłudzeniu, ale przecież jest to niemożliwe, aby wszyscy cierpieli na tę samą chorobę, na ten sam omam i to samo uczulenie. Zakładając, że większość ma rację, że tysiąc razy powtórzone kłamstwo może stać się prawdą, możemy sobie siedzieć na swoich wyspach sceptycyzmu, nie licząc na żadne zmiany, a raczej licząc, że sami się zmienimy, bo przecież jesteśmy tylko pyłkiem wątpliwości unoszącym się w morzu boskiej cudowności.

Boskie – przypomniałem sobie falującą linię kręgosłupa należącego do kobiety w czerwieni. Zobaczyłem w wyobraźni jak kawałek materiału, w który była ubrana, odrywa się od ażurowych ramiączek i spada w zwolnionym tempie na ziemię. W miejscu tym, tak dla mężczyzn obiecującym, zobaczyłem napis Bóg – nawet mnie to nie zdziwiło – tak któryś z wielu istniejących na planecie Ziemia bogów próbował przekonać mnie do wiary w niego – bardzo skutecznie, choć anonimowo.

– Bóg? – aksamitny głos zabarwiony zdziwieniem, ponownie rozpylił swoje aromaty. Odkleiłem głowę od szyby autobusu i spojrzałem na napis, który sam wykonałem – dmuchnąłem na szybę i jak dziecko bawiące się z nudów napisałem palcem słowo.

– Gdzie-to-się-on-po-dzie-wa? – wystukała to zdanie rytmicznie i z ironią kobieta w czerwieni.
No właśnie, gdzie?

Stara panna młoda i winny Hitler

2010-01-23T14:10:00.000+01:00

Rzeczywistość, która nas otacza jest na tyle pięknoobrzydliwa, że nic właściwie nie stoi na przeszkodzie, by zniekształcać jej obraz, tnąc go na kawałki i zestawiając wedle własnego upodobania.

Uzyskany obraz jest jednocześnie straszny i groteskowy, realny i bajkowy, czasami naiwny.

Jest wytworem z gatunku czarnego humoru, pseudorealistycznym, tworzącym jedynie złudzenie rzeczywistości budowanej z reklamowo agresywnej mieszaniny elementów i odłamków prawdy.

Collage to paradoksalny środek wyrazu, jak życie: może służyć do pokazywania prawdziwych lub urojonych obsesji, własnych bądź podpatrzonych mechanizmów postrzegania rzeczywistości.

Nie wiadomo gdzie zaczyna się sen a gdzie realność.

Winny Hitler - by Bareya

Collage: technika artystycznego wyrazu polegająca na wycinaniu i sklejaniu ze sobą różnorakich plastycznie elementów.

HAITI z innej orbity

2010-01-19T22:14:00.001+01:00

Genio Bareya nie urodził się naiwniakiem czy jakimś melepetą czy glajdą jak można by podejrzewać po jego reakcjach na trzęsienie ziemi zaprzątające głowy – jak się okazuje – całej ludzkiej braci.
Jakiś gen naiwny i złośliwy jego własnymi rękoma spakował naprędce koce i ulubioną narzutę jego ulubionej żony, przewiązał taśmą, szarą klejącą, doklejając do pakunku jakieś swetry i rękawiczki.

Tylko po jakiego na Haity ludziom wyjącym z bólu rękawiczki.

Rzucił się z pakunkami do śmietnika, przy którym pyszni się futurystyczna bryła z gardzielą mechaniczną do wrzucania ubrań. Dodał na szarej taśmie mazakiem niezmywalnym – Dla Haity, Caritas, Pomoc, Dajcie to im jak najszybciej, dopisał numer telefonu, NIP, Pesel, nr obuwia, grupę krwi.

Na końcu dodał - jestem z wami i poleciał po piwo.

Bał się podać wyniki swojego „ajkiu”. W aikido miał kilka kiu ale we włbie tylko dwa.

Jeden pakunek wrzucił przez plot, nieopodal domu, do wojskowego centrum naprowadzania samolotów za pomocą jednej antenki dzięki której samoloty mogły szczęśliwie lądowac na Bydgoskim lotnisku.

Wojsko, jak mniemam, od pierwszych sekund targnięcia się natury na nieszczęśliwie biedny kraj ma naturalną skłonność niesienia pomocy pomimo ogólnego wrażenia czegoś zupełnie przeciwnego.

Pomyślał, że w tej samej chwili kiedy on wrzuca swój pakunek skarpet, podkoszulków, papieru toaletowego i papierosów przez płot armii polskiej cały świat robi podobnie mając słuszne mniemanie, że wojsko sprawniej i wydajniej sprawdzi się na tym polu niż poczta polska, i do tego bezpłatnie.

Znalazł a raczej wypatrzył swoją paczkę kilka dni później w śniegowej zaspie niedopuszczając do swojego dwuajkiowego umysłu, że to ona biedaczka tam właśnie leży.

Wysłał wracając do domu korzystając z komputera niezliczone ilości esemesów pomocniczych i zapragnął skorzystać z doskonałej znajomości kodu html aby stworzyć bezbłędnie szybką stronę www, która wybawi całe Haity z bolączki kataklizmu.

Włączył telewizor pokryty wielotygodniową warstwą syfu aby dowiedzieć się naocznie co w trawie piszczy a raczej co w gruzach dycha.

- Musimy zastanowić się jak przekazywać pomoc bo ludzie na Haity walczą ze sobą, mordują się o każdą paczkę.

- Nie zatrzymam się tutaj, nie ma mowy. Zobaczcie, grupa wyrostków napadła na nastolatkę niosącą jakieś reklamówki - powiedział taksówkarz wiozący polską ekipę dziennikarską.

- Czy możecie nam wskazać gdzie mogą być pod gruzami wasi bliscy, wasi znajomi?

Haitańczycy zdają się nie rozumieć po haitańsku.

- Gdzie są wasi bliscy, w tym budynku?

Reakcje jak u zombie po wbiciu mu siekiery w udo.

Strażacy za pomocą wielojęzycznych translatorów powielają prośby. Zombie nie odpowiadają. Konsternacja zmieszana z krwią brudzi wyświetlacze nowoczesnych cybernetycznych tłumaczy. Kolejna ciężarówka wywrócona multiplikacyjną siła wątłych rąk ginie rozgrabiona w zdezelowanych uliczkach, w wąwozach śmierci.

Zombi cicho przysiadają nie czułe na wyciągające się ręce spod gruzów , szeptem zjadając reklamówki z jedzeniem.

Naiwny Genio Bareya wciska kolejne esemesy, wpatrzony w ekran, w internetowe gazety i mówi do siebie: to nie jest kurwa możliwe aby zombie nie miały uczuć, w takich momentach nie jest to możliwe.

Pierdolić za szybką niepodległość od kolonii Francuskiej, która innym wyspom, Gwadelupie i Marynice daje możliwość przeżycia, pierdolić skorumpowany rząd Duvalierów, który zniszczył społeczeństwo obywatelskie i pchnął wyspę do samozniszczenia i kult woodu, który spowodował uległość dla władzy a wieloetnicznościowa niespójność napływowych niewolników z całej Afryki nie pozwala im współżyć.

Naiwny Gienio Bareya czyta i czyta i nie może zrozumieć. I naciska jeszcze na kolejnego esemesa ale komórka nie działa, nie zapłacił głupek rachunku pochłonięty wszechsprawami świata.

Darek Bojda - życie to nie bójda to mieszanina wódki z krwią.

2010-01-18T21:34:00.000+01:00

Mój serdeczny przyjaciel Roman G. – stykista z półwyspu iberyjskiego – poznał Dariusz Bojdę w jakimś hotelu w Zamościu. Człowiek podchodził do ludzi i oferował im swoje wiersze.

Ja, poznałem Romana na moim podwórku, odciągnąłem od niego dwóch kolegów, którzy kopali go po głowie.
Zaprzyjaźniliśmy się, razem graliśmy w zespole, marzyliśmy o muzykowaniu.
Roman wyjechał na półwysep iberyjski, wraca do Polski sporadycznie. Na koncerty lub na pogrzeby.
Poznał Dariusza Bojdę, opowiedział mi o nim.
Przysłał mi adres Cieszyńskiego więzienia.
Od razu chwyciłem za pióro.
Wrzuciłem do koperty dodatkowe znaczki.
Odpowiedział.
W ten sposób poznałem człowieka.
Koktajl jakiego nigdy nie piłem.

Bojda - człowiek, który wynalazł „chwilozofię”.
Człowiek, żyjący w twórczym delirium.
Wymyślił postać „bezsensmena”.
Jeśli mówił nagle, że ma daltofonię to po chwili dodawał, że zamierza udać się do apteki kupić na to doremafosolidol.
Zakochał się w córce jakiegoś miafioza z Pruszkowa i wszyscy myśleli, że ma paranoje na kacu: ktoś mnie śledzi ludzie, chcą mnie zabić.
Mówił, że pochodzi z Beskidu gdzie ludzie maja swoją sprawiedliwość.
Powybijał szyby ojcu mafioza, który wybił córce miłość do poety.
Wtedy powstały wiersze pisane nie miłością a nienawiścią.
Bojda trafia do więzienia.
Dopiero wtedy, wszyscy uwierzyli w pijackie majaczenia poety.
Kiedy Muza wydała Bojdę w otoczeniu Leśmiana sam Sadowski zaopiekował się poetą. W swoim biurze powiedział: Młodzi, przystojni, utalentowani, co ja ci z wami mam. – Jedliście śniadanie? – Tak – powiedział Bojda od kilku dni nie mając nic w ustach.
– Wczoraj prawda? – skomentował Sadowski.

Oto kilka wierszy Darka Bojdy, który szczęśliwie opuścił „kratki” kilkanaście dni temu.

***
Zaprowadziłaś w moim Ŝyciu nieład
po zimie
znów przychodzi zima
zaś po niej nowa
zima
Wspominam Cię i wspominam
Ciebie
się na nic nie zapomina
czy Ŝyjesz
czyś tylko jak Ŝywa
wolałbym kochać wieloryba

***
Wszystkim
którym powinienem
którym chcę
tym
którzy tego oczekują
oraz temu
który się tego nie spodziewa
Dziękuję
reszty nie trzeba

***
(Justynie)
jus
Ty
NIE

(Erotyk)
gdzie byłaś
gdy obejmując Cię
wiedziałem
Ŝe w Tobie
są nie do objęcia
głębie
jak w dłoniach moich
pozostają chwile
kiedy Cię dotykałem
lecz Ty
kiedy złapałem przestrzeń
lecz Ty
gdzie wówczas byłaś
kiedy wchodziłem do Ciebie
Ty wychodziłaś

***
kiedy jedni
latają kluczami
to drudzy kluczą
latami
lecz to mi lata
koło wiosny
koło jesieni
koło zimy i lata
mi piąte koło u wozu
jakby pora wariata

***
nie droga się kończy
tylko podróŜnicy
nie kończy się podróŜ
lecz bilet
i nie cel się oddala
a kolejność
przybliŜeń

ERRATA
nigdy nie braknie nam błędów
gotowych do popełnienia
zawsze gdzieś czyhać będzie
dziura w tęczy istnienia
i nawet gdyby
prokuratora
sędzi nie było
ni kata
zostanie po nas
zawsze gotowa
do wyjaw śnienia
errata

ZAJBAJGAJCI
zagasło
aby zapłonąć
jakby na to czekało
by zgasnąć
aby zapłonąć
jakby wiecznie tak miało
gasnąć
aby zapłonąć
jakby
ciągle za mało
istniało

LOKOŁOMYJA
stoi na głowie loko motywa
zimna jest
sztywna
choć jeszcze
Ŝywa
z pękniętym kotłem
węglem zbroczona
loko
motywa
wykolejona

***
trudno mi z Tobą
lecz byłoby trudniej
gdyby
nie było Ciebie
i najtrudniej
byłoby wprost niemoŜliwie
jeśli zabrakło by Ciebie
więc Jesteś
pretekście

***
Kocham Cię bez sądu, bez prawa,
bez obrony,
Kocham Cię wywrotowo,
Kocham nieetycznie,
amoralnie -
Kocham Cię wyjątkowo paskudnie,
durnie, chmurnie,
Kocham Cię robaczywie,
gorzko kocham Cię, z Ŝalem,
Kocham Cię coraz gorzej,
Kocham ordynarnie,
Kocham Cię niewiernie,
Kocham Cię zdradliwie,
bezsennie, łapczywie,
barbarzyńsko Cię Kocham,
i Kocham Cię do dna,
Kocham opryskliwie
Kocham Cię plugawo –
- jak szaruga lub grad,
po prostu kurewsko Cię kocham,
- sam nie wiem juŜ jak…

***
O piątej rano porządni ludzie
zajmują się jeszcze spaniem
owszem
piszą wiersze
ale do poduszki
o piątej rano nie ma
jeszcze ludzi
chodzą zegary
biją kuranty
bratają się ze sobą
gwiazdy z latarniami
a piją
tylko przyciasne piżamy

Czy wiesz, że
mam klaustrofobię
zamknęłaś mnie w sobie
mam klaustrociebie
a Ty masz
mnie gdzieś
jestem więc w Tobie
bez Ciebie
bez sens
białej róży bez

KRÓTKI LIST O KOCHANIU
Kocham Cię źle i niesprawiedliwie,
Kocham Cię podle,
upierdliwie,
Kocham Cię nagle i znikąd,
Kocham okrutnie, obrzydliwie,
bezwzględnie Cię Kocham,
Kocham wściekle i wrednie,
chciwie,
Kocham nieznośnie, wulgarnie, obleśnie,
po chamsku Kocham Cię,
Kocham perwersyjnie,
mrocznie i ślepo,
beznadziejnie,
Kocham Cię bólem i cierpieniem,
Kocham Cię kolcami,
Kocham Cię obelŜywie,
Kocham obrzygliwie,
Kocham jadowicie,

***
motyle
mam mniej
o tyle

BLISKA SZAROŚĆ SINEJ DALI
moje szare komórki
są sine
od patrzenia w dal
na bliznę
dzisiejsze kolory
to amatory

DRAPIEŻCOM CHMUR
(nie tylko Jerzemu Kukuczce)
nie było czasu lecz
wieczność
akurat była na miejscu
nie było czasu lecz
przestrzeń
i krzyk wbił się w echo
mlaśnięcia
skały twardszej od kropli
człowieka

***
siedząc tak sobie
całkiem samotnie
raczej bez sensów
(jest smutno i źle)
siedzę tak sobie
i nikt nie wie tego
że na Ciebie
siedzę
bo czekać dłużej nie mogę

M
gumo weź
weź
i mnie
zetrzyj
wolę tak
niż umrzeć
od
wierszy

***
dzień do wiedzenia
nie zdążyłem się nawet przywitać
dzień do
bryknął nocy
z mego niedopatrzenia
zniknęłaś z
do moich snów
mamy tam widzenia

***
(G.K.)
w rozdzieleniu od siebie
Ty czekasz
na mnie na końcu
mojego czekania na Ciebie
i tam
gdzie kończy się Twoje
czekanie
tam jestem

MAJ
mniemacie że
mnie macie
to dalej sobie mnie
maj
a mnie nie ma

***
miałem motyle
mam mniej
o tyle

***
kobiety pustej ani ucałować
ani uściskać
ani uscyckać
ani ukochać
kobiety pustej
nie ma
Złamaną można wesprzeć
biedną wesprzeć
i wesprzeć moŜna upadłą
a nawet upodłą
kobiety pustej
nie moŜna nawet opluć

***
zwracam ci twego motyla
jest nieco garbaty
sepleni
ma zbieŜny zez skrzydeł
a w locie popierdywa
zacina się
trzęsie ten motyl
i niezbyt zgrabnie ląduje
po prostu pada
na mordę
jakby to był
policzek

IMIENINY
Dzień
stanął w żałobie
i
przybrał nowe
imię
Noc

Marzenie o kuchni; Pomóżcie!

2010-01-16T23:59:00.000+01:00

Jak sięgam pamięcią zawsze chciałem być kucharzem, zawsze marzyłem o podrzucaniu na patelni wszelkiego rodzaju naleśników, placków i blinów, nie wliczając w to nieudanych prób z gulaszem i leczo. Chciałem, choć jednego móc podrzucić do samego nieba, aby ktoś – tam – zobaczył jak znakomicie smażę, piekę i gotuję.
Moi koledzy grali w piłkę, zbierali znaczki pocztowe, powiększali do gigantycznych rozmiarów kolekcje widokówek lub rozłupywali mechaniczne zabawki – ja fascynowałem się tym, jak zwykła jajecznica może przemienić się we wspaniałe danie za pomocą kilku plasterków trufli, jak poddane sile oliwnego moździerza, dokładnie zmieszane w odpowiedniej kolejności składniki tworzą jadalny klejnot – tapenade: czarne i zielone oliwki, kapary, filety anchois i oliwa, ot co, podane ze świeżo upieczonym chlebem, mogą stworzyć niezapomniany do końca życia duet. Wolałem to zajęcie od walenia młotkiem w zabawki i robienia sekcji zwłok pluszowym misiom, ale nie wiedziałem, dlaczego.

Często wyobrażałem sobie, jak stoję, trzymając w dłoniach olbrzymią patelnię pełną placków, naprzeciwko gapiących się na mnie rzędów ślicznotek przy stolikach w mojej własnej restauracji.

Koledzy nazywali mnie Ciacho. Na wzgórze, gdzie się spotykaliśmy, przynosiłem im własnej produkcji specjały – choć, nie każde były przyjmowane z aprobatą, jakiej się spodziewałem – weźmy chociażby imbirowe ciasteczka z musztardą. Większym powodzeniem cieszyły się pokazy krojenia wszystkiego, co dało się pokroić.

– Ciacho, pociachaj coś – zachęcali mnie niekończącą się ilość razy.

Koledzy zawsze mieli przy sobie coś do pokrojenia: marchewki, chleb, owoce, wyniesione ukradkiem z domu kiełbasy, ugotowane parówki, cukinie i arbuzy – niestety łącznie ze ślimakami.

Pewnego dnia coś sprawiło, że zająłęm się gotowaniem – by tak rzec – na poważnie. To był upalny sierpniowy dzień 1982 roku. Słońce wisiało kilka metrów nad ziemią.

– Nie wychodźcie dziś na zewnątrz – wołał do nas Dziadek, stojąc obok okna. – Słońce spaliło dziś kilka ptaków. I my mu wierzyliśmy.

Tamtego dnia wszystko jakby zastygło; nikt nie biegał po domu, nie rozmawiano ze sobą; czasami szumiała woda, chłodząc czyjąś twarz. Jedynie promienie słońca włóczyły się ospale po wielkiej kuchni, a mój kolejny naleśnik szybował pod sufitem i wracał jak na niewidzialnej nitce z powrotem na patelnię, by natychmiast znów wyskoczyć w górę jak uradowany tłum kibiców. Niestety tego dnia, jeden z naleśników postanowił uciąć sobie pogawędkę ze śnieżnobiałym sufitem, by po krótkiej konwersacji leniwie oderwać się od jego lśniącej bieli i pognać w dół, na podłogę.

W tym samym czasie, kiedy przyklejony do sufitu naleśnik postanowił wykorzystać prawa grawitacji, do kuchni wszedłmój Dziadek.

W dłoni trzymał talerzyk z uformowanym kopczykiem czerwonego mięsa, w którego zagłębieniu jak we wnętrzu wulkanu, kryło się żółtko świeżego jajka, a dookoła, porozrzucane jak od erupcji głazy, lśniły cebula i kiszony ogórek. Zapomniawszy pieprzu, Dziadek wrócił do kuchni i w momencie, kiedy sięgał po młynek, tłusty naleśnik spadł mu prosto pod stopę. Dziadek wywrócił się i zawisł w powietrzu.

Dziadek – tak twierdzą zgodnie wszyscy – był wielkim oryginałem. Potrafił o piątej nad ranem łowić ryby za pomocą starego poniemieckiego granatu, naprawiać radio silnym uderzeniem pięści, jeździł rowerem zrobionym w całości z drewna, ale nikt by nie przypuszczał, że zawieszony pół metra nad ziemią, w jednej dłoni z talerzykiem tatara, a w drugiej z młynkiem do pieprzu potrafi lewitować.

Wiszący nieruchomo pół metra nad podłogą, Dziadek zdawał się kołysać jak unoszony delikatną falą pływak. Patelnia wypadła mi z rąk, odbiła się z hukiem od podłogi i zawisła jak uwięziona w lodzie, gdzieś nad jego powierzchnią. Czułem jak oczy wychodzą mi z oczodołów jak gdyby ktoś je od środka wypychał, a szczęka niczym z gumy dyndała w górę i w dół.

– Dziadku – krzyknąłem i ruszyłem z mozołem w stronę zawieszonego w powietrzu ciała jakby biegł pod wodą. – Dziadku – krzyknąłem ponownie, a słowo to wypełzało ze powoli, jak wielki chitynowy owad. Przez chwilę myślałem, że się uduszę, a kiedy ostatnia litera, ciężko raniąc mi usta, upadła na ziemię – otworzyłem oczy.

Dziadek nie lewitował w kuchni, leżał na podłodze jak po brzegi wypełniona beczka wina. Niestety, beczka wina zaczęła bulgotać przeciągle, emitując w moją stronę niezrozumiałe słowa.

– Jeuniu e przyłem w ogę.

Po chwili zrozumiałem słowa Dziadka, które brzmiały następująco: „Jezuniu, ale żem przyjebał w podłogę” – poczym spojrzał badawczo i wydawało mi się groźnie w moją stronę.

Jeśli Dziadek klął – co czynił niezwykle rzadko – oczywistym było, że jedyne wyjście z sytuacji to natychmiastowa ewakuacja; szybkie oddalenie się choć na jakiś czas dawało nadzieję, że Dziadek ochłonie, kiedy dla uspokojenia nerwów sięgnie po jedną ze swoich stu nalewek. Orzechówka, jego ulubiona, zawsze koiła mu nerwy i sprowadzała mu na twarz ten jego dobrotliwy uśmieszek.

Dla tego uśmiechu na ludzkiej twarzy pragnę gotować. I zakładam długo wymarzonego bloga.
Czy ktoś pomoże mi w jego nazwaniu?

pozdrawiam

HAITI - Ha i Ty

2010-01-14T22:34:00.000+01:00

Drony - śmierć z niebios

2010-01-13T21:21:00.000+01:00

Jak podaje New America Fundation – kolejna pacyfistyczno-chemiczna organizacja – bezzałogowe amerykańskie roboty-samoloty zabiły już ponad 320 cywilów.*(Drony – latające inteligentne samoloty bojowe do zwalczania terrorystów i terozryzmu)

Od działań zapoczątkowanych w 2006 roku będzie to według NAF 30 procent wszystkich zabitych.
Może budzić przerażenie fakt, że giną niewinni ludzie na wojnie, w której zawsze giną i ginąć będą niewinni ludzie. Nie umniejsza to faktom, bo znakomitej większości ludzi myśl o rozrywanych dziecięcych trzewiach i palących się ciałkach przyprawia o świętoaugustyńskie reakcje.
Pomijamy drobnoustrojowe gołym okiem niewidzialne zagrożenia, jakimi dzieci na wojnie być mogą, zatrzymujące na opustoszałych drogach opancerzone furgonetk,i do których ochoczo wrzucają granaty pod pozorem wyciąganych - z zapasów domowych ukradzionych – owoców czy warzyw.

Miły afgański dzieciak – odpowiedni przyuczony – z miłą chęcią i uśmiechem na swej dziecięcej twarzy wyciągnie zza tuniki sztylet lądujący w oku generała armii w tajnej misji zwiedzającego obszary mu podległe.

Żaden robot latający czy pełzający nie może i nie będzie w stanie rozpoznać – czytaj zwalczyć – żadnego alkaidowego zła, choćby wyposażyć go w mózg zgoła ludzki. Żaden sensor nie rozpozna czy napastnik chce nam podać marchewkę czy bombę w marchewkową atrapę przyobleczoną.

Sensorów i czujników nikt na razie takich nie wynalazł, czemu wyraz dają niezliczone kontrole naziemne na lotniskach głównie umiejscowione, gdzie delikwentów do rosołu się rozbiera i odzianą w gumę ręką gmera się im po wątrobie.

Cyfry się podaje zaokrąglając je do ładnych liczb dziesiętnych, unika przecinków i ułamków w procenty się nie bawiąc nie chcąc czytelnika w zakłopotanie wprowadzić.

Predatory latające jak je zgrabnie amerykańscy mądrale od marketingu nazwali według New America Fundation niedługo zgładzą całą Afgańską mać, dzieć i cywilność, Alkaide pozostawiając nienaruszoną w dziuplach granitowych się chowającą z dostępem do Internetu i kont szwajcarskich.

Awatary, surogaci i roboty to kolejna zabawka niechcących brudzić sobie rączek prawiczków umysłowych, sponsorujących dziecięce fantazje autystycznych geniuszy od zabawek zdalnie sterowanych. Nie ma robotów latających zdolnych rozpoznać wroga i być ich nie tyle nie może co nie będzie, bo zakrawało by to na szczątkową zaledwie, ale jakże obiecującą sztuczną inteligencję, jak media zdają się podawać, biorąc naszą logikę w sukurs z własną indolencją w kierunku poprawności semantycznej porównywalną tylko do bezustannego kiwania głową w celu sprawienia aby multiplikacja powtórzeń zamieniła się w wymyśloną ideę o mocy sprawczej bo jak wiadomo sama idea Bin Ladenowi dziury w głowie tak porządanej zrobić nie może.

Robotyka i sztuczna inteligencja tak nośna medialnie i urokliwie rozbłyskująca niezliczonymi trafieniami w złych i niedobrych jest piękną farsą New America Fundation podającą liczby zabitych cywilów w obszarze gdzie owe zgony zachodzą w tak niedostępnych dla znamienitych statystyk rejonach. Jest farsą naukowców amerykańskich czy izraelskich, ktokolwiek wie, kto, te „predatory” wymyślił i nadał im kształt, poświęcających miliardy dolarów na zabawki, za które można by kupić, a raczej skonstruować bombowiec zdolny zmieść z powierzchni ziemi pół Afganistanu.

I gdy podniosą się głosy oburzenia: a co z dziećmi, matkami, rodzinami, gdzie moralność, gdzie sumienie odpowiem tak.

Zachowujmy się jak w dniu, kiedy miłosiernie ujmująco bezbarwne żołnierzyki jej królewskiej angielskiej mości bombardowały Drezno.

Życie - krótki film bez puenty

2010-01-12T19:19:00.000+01:00

Gdyby życie człowieka przyspieszyć tak aby jeden dzień stał się filmową klatką, trwałby ten film 50 letniego człowieka 12 minut.
Jedna sekunda filmu to 24 klatki. 24 dni w jednej filmowej sekundzie.

Gdyby jeden dzień zamienić na jedną sekundę, ten sam człowiek żyłby 5 całych godzin.

Stulatek dożywałby dziesięciu godzin, prawie pół dnia.

Jak wyglądał by tak skonstruowany świat?

Czy jest jakiś aprobowany sens zastanawiania się nad tym, czy w ogóle potrafimy znaleźć sens w tym co robimy, co czynimy.

Rodząc się o godzinie 7 rano umieralibyśmy gdzieś w okolicach południowej pory.

Załóżmy, że wychodząc na klatkę schodową moglibyśmy natychmiast zaproponować spotkanej niewiaście ślub i noc a raczej ranek poślubny, po którym w ciągu 2 godzin rodził by się nasz syn, który mógłby umrzeć jeszcze przed obiadem.

Czy wtedy docenialibyśmy to krótkie życie i czy byśmy mieszkali w blokach, które wymagają nieco więcej czasu niż 10 godzin, aby je wybudować?

Robotnicy musieli by się nauczyć swego fachu w ciągu kilkudziesięciu minut i gdzie by były w tym czasie ich żony, które chciały by na przykład wyjechać nad jezioro, aby zakosztować pływania na materacu z dużym prawdopodobieństwem zgonu na nim.

Wyobrażam sobie, że najlepszym z istniejących biznesów musiałoby być sprzedawanie łopat, gdzieś trzeba by było zakopywać śmiertelników, bo nie wyobrażam sobie noszenia zwłok ze sobą.

Sobota z tłuczkiem w ręku

2010-01-09T15:14:00.000+01:00

Obudził mnie stukot.
Stukot okazał się waleniem z pasją w deskę do krojenia – czyli polskie przygotowania do obiadu. Ktoś z zacięciem maltretował bez litości kawał wieprzowiny.
Nie wytrzymałem – wpadłem do kuchni i zacząłem walić tłuczkiem po szafkach. Półki mają ślady wandalizmu, tłuczek nie ma rączki, odpadła od mojego walenia.

Krzyki też nie pomogły.

Kiedy mięso zostało zatłuczone wyszedł sąsiad z psem.

Posiada psa rasy decybel – zdolnego obudzić trupa zakopanego dziesięć metrów pod ziemią.

Dziś dał nam dużą dozę wyrozumiałości i nie wstał ze swoim szczekaczem o godzinie 5.30 jak to te bezmyślne bydle robi, na co dzień, tylko o 7.30.

Chciałem wyjść na klatkę z naręczem kabanosów, aby mu podziękować ale sąsiad opuścił szybko klatkę – to akustyczne piekło – i zniknął gdzieś za obsranym trawnikiem.

Musiałem wyjść z domu. Względna cisza sobotniego poranka podziałała na mnie entuzjastycznie. Perspektywa pięknej pogody ukoiła moją wściekłość.

W pobliskiej piekarni kupiłem kilka bułek; te pod tytułem „śniadaniowe” są nawet niezłe; co prawda są to typowe – jak większość – dniówki, czyli jak nie zjesz dzisiaj, jutro poczęstuj świnki – ale świeże konsumuje się dość wygodnie.

Ale byłbym chyba niesprawiedliwy nie wspominając o bułkach sojowych – kosztują 65 groszy – czyli tyle co pół chleba – więc zachodzi podejrzenie, że mają coś wspólnego z pieczywem.

I chleb żytni 100%.

Niestety nie ma u nas prawa regulującego nomenklaturę piekarską, więc jeśli chleb nazywa się pszenno żytni to możemy być pewni, że jest to bułczana wata posypana odrobiną mąki żytniej. Żadne przepisy nie mówią o procentowym składzie takiego pieczywa.

Pani w sklepiku spytała czy pokroić chleb, który był pokrojony i z uśmiechem na ustach wymieniliśmy towar przypominający wyrób piekarski na polskie złote i rozstaliśmy się w milczącej przyjaźni.

Obok w innym sklepie kupiłem za drogie mleko, za drogi majonez Helmans’a, odtłuszczony, nie taki zły jak light – pozbawiony szkodliwego tłuszczu, koloru i smaku. Majonez to tłuszcz, tłuszcz z oleju i żółtek – musi być tłusty, szkodliwy i tuczący.

Ale powiedzcie to producentom, którzy dbają o nasze zdrowie zastępując wielce szkodliwy tłuszcz cybernowoczesnymi wypełniaczami.

Jemy majonez a pierdzimy dwuhexacyjanowodorem. Z dupska wylatuje wysoce niebezpieczna substancja zdolna w kontakcie nawet z najmniejszą iskierką zamienić nasz tyłek w wojskowy miotacz ognia.

Zakupy zakończyłem podwędzaną szprotką.

Rozumiem, że coś może być wędzone, przewędzone, niedowędzone, ale za nic nie wiem co to jest podwędzanie.

Może chodzi o zwykłą kradzież – czyli szprotka podwędzona, jest najprościej mówiąc martwą rybką ukradzioną z jakiegoś niemieckiego czy szwedzkiego magazynu. Za kilka produktów zapłaciłem o wiele za wiele, skurczyłem twarz w bolesnym – dziękuję, dowidzenia – i pognałem do domu z szybkim postanowieniem nie przejmowania się szybkim kurczeniem się moich zasobów finansowych.

Po drodze na czwartym piętrze na balkonie – jeszcze w pidżamce – dziecko około osmio-dziesięcioletnie charczało jak stary palacz. Spojrzałem na nie ze współczuciem. kiedy mózg mój przeszył donośny a raczej nieznośny dźwięk alarmu ze sklepu mięsnego. Zacisnąłem mocno oczy i powiedziałem do siebie w myślach kilka przekleństw. Przed ósmą rano w piękną letnią sobotę alarm zabrzmiał jakoś niestosownie.

Mały miły, żwawy wróbelek też może okazać się niestosowny. Taki mały skurczybyk siedzący jak przyklejony epoksydowym klejem na poręczy balkonu – okazuje się wydawać dźwięki mogące doprowadzić normalnego człowieka w stan psychopatyczny.

Mały rześki jak górski potok wróbelek jest jednak niczym przy sroce, która nie wiedzieć czemu, z faszystowską metodycznością budzi człowieka około piątej rano, jakimś dziwnym przeciągłym charczenio-burczeniem.

Alarm przestał wyć i od razu pomyślałem o rowerowej wyprawie bardzo w głąb lasu albo nad jezioro, gdzie może jakimś cudem zaznam odrobiny spokoju.

Może uda się nawet wypić jakieś chłodne piwo.

Po drodze do domu jakiś grubszy jegomość przystanął obok ławki, położył na nie swoje plastikowe torby, zwane reklamówkami i zaczął grzebać namiętnie w kieszeni jakby szukał pieniędzy rozmnożonych cudownie w jego usyfionej pecikami kieszeni. Puszkowe piwo stało obok niego jak totem jego klanu.

Zadowolony ze zdobytych zakupów wysypałem je na nasz dębowy stół i zasiedliśmy rodzinnie do śniadania, z minami nieco smutnymi, ale pełni nadziei, że dojedziemy dzisiaj naszym starym autem na działkę gdzie przy zapachu jałowca, pieczonych ziemniaków i kiełbasy spędzimy miły niczym niezakłócony dzień.

Jak bardzo się myliliśmy…

Bóg, Bug, Buk

2010-01-07T18:29:00.000+01:00

Każdy chyba człowiek chciałby wierzyć w jakiegoś Boga, w Wyższą Istotę, w coś, co sprawiedliwie porządkuje życie...

... w Boga dobrego, który za dobre uczynki nagradza, a za złe karze.
Taka naiwna wiara niektórych ludzi, coś, co zdarza się tylko w filmach, bo przecież można całe życie chodzić z wyrytym na sercu dekalogiem i nie różnić się dla Niego od zwykłego bandyty. Jak znaleźć w tym sens.
A może sens jest w tym, że nie ma sensu.

Czy świat zapełniony hulającą dobrocią, wspaniałomyślnością i uczciwością byłby lepszy?

Czy ludzie byliby lepsi, gdyby wiedzieli, że za każde przewinienie boży snajper zrobi im dziurę w głowie?

Trudno sobie wyobrazić, że wszyscy mogą być szczęśliwi, ale z niejakim oporem dociera do niego, że połowa ludzi na ziemi żyje w ubóstwie, w nędzy, prawdopodobnie więcej niż połowa – jak mniemm. Jak to możliwe? Naiwne pytanie.

Dlaczego świat wydaje na doskonalenie śmiercionośnych broni, zdolnych zabić wszystkich kilkusetkrotnie, taką fortunę.

Dlaczego ludzie tak się siebie boją.

Dlaczego Bóg stworzył tak niszczycielską rasę: bogobojną, dwulicową, przebiegłą, bestialską, nietolerancyjną, tworzącą sztukę, a zarazem wojny, opiewającą miłość i hołdującą śmierci, międzykontynentalną rodzinę zdolną zsyłać na siebie pociski, choćby i atomowe, likwidującą granice, tworząc w te miejsca niewidzialne mentalne zasieki?

Śmiejcie się wszyscy, ale ja i tak będzę zadawał te naiwne pytania.

Jak Cię widzą tak Cię obsmarują

2010-01-04T23:47:00.000+01:00

Nie oceniam „rzeczy” po wyglądzie, choć jak głosi przysłowie „jak cię widzą tak cię obsmarują”. (Zdjęcie, to z lewej, zrobiłem blisko mojego miejsca pracy).

Budynek Burdż al-Arab w Dubaju, przypominający żagiel, prezentuje się na tle morza iście imponująco. Wewnątrz znajdziemy ociekające złotem ozdoby i ściany, podświetlane fontanny, kaskady mrugające w każdym kolorze. Muzeum kiczu zamknięte w pięknej formie.
Kilka lat temu, latem, kupowałem piwo w sklepiku osiedlowym. Poprosiłem o piwo z lodówki, które okazało się ciepłe. Kiedy oburzony wyraziłem swoją konsternację sprzedawczyni oświadczyła, że chciałem piwo z lodówki, więc, dostałem. Lodówka nie była podłączona do prądu. Taki mieli „letni” zwyczaj. Stosunkowo niedawno natrafiłem na podobny sklepik.
Od tamtej pory zawsze, kiedy kupuję piwo i słyszę pytanie: z lodówki… odpowiadam: nie, zimne, i za każdym razem wzrok osoby mnie obsługującej wyraża ten sam rodzaj irytacji: taki duży a taki głupi.
Nie oceniam rzeczy po wyglądzie, od kiedy od pewnej damy chciałem się dowiedzieć gdzie znajduje się jakaś ulica a dostałbym po ryju od faceta.
Kobiety wyglądają jak mężczyźni, mężczyźni jak kobiety, psy jak chieny, prezydenci jak targowi sprzedawcy ziemniaków, telefony komórkowe jak droga biżuteria, biżuteria jak psia kupa, psie kupy jak współczesne rzeźby, rzeźby jak jak auta po wypadkach a wypadki chodzą po ludziach.