TIR pełen zdzir

Za każdym razem jak zaczynam o reklamach prawić (oczywiście je krytykując i obśmiewając), rwetest podnoszę, tuman kurzu z otumanionego mózgu się wydobywać zaczyna a ja stoję jak ciapa albo cipa – jakkolwiek taka stojąca cipa miałaby wyglądać.
Dużo tej reklamy jakoś, i zdaje mi się, że z każdym dniem przybywa jej, jak śmieci na śmietnisku.
- Oj daj spokój – mówią mi.
- To taka zabawa, nieszkodliwa rzecz bracie a ty larum podnosisz jakby komuś dupa w selera się zmienić od tego miała.
No tak też myślałem, gdzieś w duchu, że to taka zabawa.
Bezustanna, całodobowa.

 A firmy znalazły doskonały sposób na pozbywanie się swoich ciężko zarobionych pieniędzy na antenach przeróżnych stacji telewizyjnych, magazynów, bilbordach i telebimach. I nie tylko.
Bawią nas za tysiące dolarów za sekundę pokazując, wszelakie dobro -  jakie powinniśmy posiadać - całkowicie za darmo. Taki trend, moda.
A ludzie różnych profesji a nawet zawodów, tudzież nieroby głos doniosły wydzielają obficie jak poranny mocz, kiedy mówię, że to blaga, multiplikacyjna smycz. I niestety nie darmowa.
Nie dziwię się, bo dupczenie wszak przyjemne jest, ale żeby zaraz płacić jakieś zacnej szlamie nieco mnie dziwuje.
Przyjemnie człowiek taplać się niby powinien w TIRze pełnym zdzir, ale zawsze rachunek przychodzi zapłacić jakby za wysoki za owe wyskoki.
Zdzira to przecież utalentowana aktorka marki porno, która ohami , mlaskaniem i wzdychaniem , zwinnym językiem robi nam przyjemności wiercąc dziury niczym erotyczną wiertarką w naszym ciele. Dziury niestety pozostają, tak jak zdziry, znajdujące w wielkiej obfitości kolejnych chętnych, co sobie dziury w samym dupsku nawet potrójne dają robić.
Ulegamy pokusie, mimo iż wiemy, że oszustwo to, blaga to,  i aktorka mizerna, częstokroć brokatem się mieniąca, centymetrowym pudrem wysmarowana, pachnąca najnowszym prespirantem.
Pocenie – jak wiadomo - jest zabronione.
Współczena zdzira się nie poci.
Nawet po czterogodzinnym aerobiku jest sucha jak Sahara w lecie.
 Ale ojelki i żele dozwolone. Płatne oczywiście dodatkowo.
Do dupy to, mówimy, wiedząc, że to nieodpowiednie słowo w tym wypadku i płacimy zamiast do żony się przytulić, niekoniecznie własnej rzecz jasna.
Zmieniamy TIR pełen zdzir na inny, co chwila przejeżdża inny, do wyboru do koloru, a my dalej pchamy się na jego zaplecze wierząc, że może w tym jednym, jedynym, w tym bardziej kolorowym i rozkrzyczanym znajdą się zdziry godne naszych pieniędzy, co to nie udają, na aktorce się nie znają i w końcu znajdziemy spełnienie, prawdziwy orgazm osiągniemy, szczery i prawdziwy.
I tak bez końca, do końca – naszego lub ich.
Dziwię się, że codziennie lecimy na owe udające zdziry jakbyśmy jakimś multiplikacyjnym schorzeniem głupawym byli genetycznie upośledzeni.
Uderzamy w ten sam płot, wpadamy do tej samej dziury (proszę wybaczyć skojarzenia), potykamy się o ten sam kamień, gradem kurw przestrzeń miejską atakując a nierzadko niebu wygrażając, niepomni na jeden, pięć czy pięćdziesiąt tych samych, zderzeń, potknięć, wpadek.
Codziennie dostajemy w łeb aż czaszka się nam wgniata, powoli, niezauważalnie, skręcamy nogi w kostkach aż stopy na boki zaczynają się rozchodzić.
Ręce się skręcają jak w konwulsjach, przybierając nienaturalne pozy. Powolutku, krok po kroczku, codziennie, latami.
 Przeglądając się w wystawowej szybie nie zauważamy naszych zdeformowanych twarzy, wykręconych rąk i płaskostopia.
Nie wpadamy do wrzątku jak owa żaba, co z niego szybko wyskoczyć potrafi, ale gdy ją powoli ciepłem potraktujemy, ugotujemy ją nawet bez drgnięcia.
A TIR pełen zdzir buduje coraz szersze drogi dla swych pędzących kontenerów wypełnionych drogimi obietnicami jakby mu zależało, aby zmienić naszą matkę ziemię w jedną międzykontynentalną autostradę.
I muszę tylko jedno dodać na końcu.
Że owy TIR nieposiana żadnych hamulców.
Nie warto stać mu na drodze.
No chyba, że tak jak ja, jest się: Supermenem.
Nie mylić ze Spermomenem.